စုလ်ားရစ္ပတ္ လက္ထပ္ တဲ့ ပြဲ

ႏုိ၀င္ဘာလ ၁၅ ရက္ေန႔က်ရင္ အရမ္းခင္မင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ရန္ကုန္က Sedona Hotel မွာ သူခ်စ္တဲ့ "ကို" နဲ႔ လက္ထပ္မယ္တဲ့။ အေ၀းမွာေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကို Email ကေန ဖိတ္စာေတြ ေ၀လုိက္တယ္။ ကၽြန္းပိစိမွာေနတဲ့ ကိုယ္တို႔ေတြလည္း သူ႕မဂၤလာေဆာင္မွာျပန္ကဲခ်င္လုိ႔ ႐ြစိ႐ြစိ။

ျမန္မာျပည္က သတုိ႔သမီးကလဲ "ငါ ဘာလက္ေဆာင္မွ မလုိခ်င္ဘူး၊ နင္တုိ႔မ်က္ႏွာေတြပဲ ျမင္ခ်င္တာ။ ငါ့ ဟန္းနီးမြန္းလဲ နင္တုိ႔ကို ေခၚသြားခ်င္တာ" ဆုိေတာ့ခြင့္ယူလုိ႔မရတဲ့ ဒီဘက္က သူငယ္ခ်င္းေတြရင္ထဲ ေနလုိ႔ထုိင္လုိ႔ မေကာင္း။ ျပန္ဆုံျဖစ္ၾကရင္ အရမ္းကုိ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာ ေသခ်ာသိေနေပမယ့္ ဘ၀ေပးအေျခအေနေတြက အဲဒီ ေပ်ာ္႐ႊင္ခြင့္ ဆီေရာက္ေအာင္မသြားႏုိင္။ ဒါနဲ႔ပဲ "ငါတုိ႔ဆီကို ဟန္းနီးမြန္း လာခဲ့ေလ။ နင္တုိ႔ လုိခ်င္တဲ့၊ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းစာရင္းကိုလဲ ငါတုိ႔ ဘာ၀ယ္ရမလဲ သိေအာင္ ပို႔ေပးလုိက္ဦး။" လုိ႕ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာရတယ္။ လက္ဖဲြ႕ပစၥည္းကို သူတုိ႔လုိခ်င္တာ၊ လုိအပ္တာေလေတြပဲရေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ပါ။ ဒီကိစၥနဲ႔ပဲ စုလ်ားရစ္ပတ္ခြင့္ မရ႐ွာေသးတဲ့ ဒီကၽြန္းေလးေပၚက ကိုယ္တုိ႕တေတြ ဆိုင္တစ္ဆုိင္မွာ ထုိင္မိၾကတယ္ ဆုိပါေတာ့။

ရင္းႏွီးသူေတြ၊ ေမာင္ႏွမလုိေနသူေတြ ေတြ႕ဆုံၾကေတာ့ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေအာ္ၾက၊ ဟစ္ၾက၊ ရင္ဖြင့္ၾက။ မဂၤလာကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေတြ႕ၾကတာဆုိေတာ့ မဂၤလာေဆာင္တာနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ စကားေတြပဲ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ဘယ္သူေတြ က ဘယ္လုိခ်ဲ႕တာ။ ဘယ္သူကေတာ့ ဒီမွာပဲေဆာင္လုိက္တာ စသည္ျဖင့္ေပါ့။

တခ်ဳိ႕ေတြလဲ မဂၤလာေရစင္ဖ်န္းဘုိ႕ ေရသန္႕သန္႕ကို ေမခ၊ မလိချမစ္ဆုံက ေန ေလယာဥ္နဲ႔ ရန္ကုန္အထိ သယ္တဲ့ အေၾကာင္း၊ တခ်ဳိ႕လဲ တင္ေတာင္းတဲ့ ပစၥည္းနဲ႔ တကယ္ေပးတဲ့ ပစၥည္းနဲ႔ ကြာေနလုိ႔ ယူၿပီးၿပီးခ်င္း ျပန္ကြဲၾကတဲ့ အေၾကာင္း စုံလုိ႔ပါပဲ။ ေသခ်ာတာေတာ့ ကိုယ္တုိ႔တစ္ေတြအားလုံး ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ျမန္မာျပည္က သူငယ္ခ်င္းေလးအတြက္ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ဆုေတာင္းေပးခဲ့တယ္ ဆုိတာပါပဲ။

ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းက အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ဒဏ္ရာရဖူးတဲ့သူ။ အ႐ွဳိက္ကို အထုိးခံလုိက္ရသလုိ နာက်ည္း႐ွာသူဆုိေတာ့ သူတသက္လုံးနာနာက်င္က်င္ႀကီး ေနသြားမွာ ကိုယ္တုိ႔ေတြက မျမင္ခ်င္ၾကဘူး။ သူ႕ႏွလုံးသားေလး အသစ္တဖန္ျပန္ႏိုးလာမဲ့ေန႕ကို ကိုယ္တု႔ိ အားလုံးေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကရတာ။

အခုလက္ထပ္ေတာ့မယ့္ သႈက ဒီဒဏ္ရာ႐ွင္ေလးကို ေဆးထည့္ေပးခဲ့သူပါ။ အႏြံ႕အတာခံကုသခဲ့သူပါ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကိုယ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတေတြ ဒီဒုတိယလူကို အမွတ္ျပည့္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ စိတ္ဆုိးစိတ္ေကာက္ရင္ေတာင္ ျပႆနာကို ေမးမေနၾကေတာ့ပဲ သူငယ္ခ်င္းမကို နင္မွားတာပဲ ေနမွာလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရေအာင္ ေကာင္းတဲ့လူ။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းမကေတာ့ ေျပာ႐ွာတယ္။ "နာက်င္ဘူးတဲ့လူက ပုိၿပီး ၾကင္နာတတ္ပါတယ္ဟာ၊ နင္တုိ႔ ငါ့ကိုခ်ည္း အျပစ္မတင္ၾကနဲ႔တဲ့" ။
ဒီလုိနဲ႔ စကား၀ုိင္းက မယူျဖစ္ေသးတဲ့သူေတြ ဘယ္ေတာ့ယူၾကမလဲ၊ ဘာလုိ႔မယူၾကေသးတာလဲဆုိတဲ့ ဘက္ကိုေရာက္သြားျပန္ေရာ ။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕ညီေလးဒီႏိုင္ငံေရာက္လာၿပီး အလုပ္အကုိင္၊ အေျခတက်ျဖစ္ၿပီးမွ ယူေတာ့မယ္တဲ့။ မင္းေကာင္မေလးက ေစာင့္ႏိုင္ပါ့မလားဆုိေတာ့ သူ႕ဘက္ကလဲ သူ႔ညီမေလးကို ေရာက္လာေစခ်င္ေသးတယ္တဲ့။ ႏွစ္ဦး သေဘာတူဟန္ကိုက်လုိ႔။

ေနာက္သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးကေတာ့ "ငါျဖင့္ေအးခ်မ္းေပ်ာ္႐ႊင္ေနတဲ့အိမ္ေထာင္ေရးကို ငါ့အေဖဘက္မွာေရာ၊ အေမဘက္မွာေရာ၊ ေနာက္ဆုံး ငါမိဘေတြ မွာေရာ မေတြ႕ဘူးပါဘူး။ အယုံအၾကည္မ႐ွိပါဘူးဟာ" တဲ့။ ဒါဆုိရင္ "နင္မယူေတာ့ဘူးေပါ့" ဆိုေတာ့ "ေအး...ထင္တာပဲ" တဲ့။ ဒါဆုိသူတျခားလူနဲ႔ ယူသြားရင္ေကာဆုိေတာ့
"ဒါေတာ့ သူ႕သေဘာပဲေလ၊ ငါအယုံအၾကည္မ႐ွိတာႀကီးကို ဘယ္လုိလုပ္မလဲ" တဲ့။ သူ႕ကိုခ်စ္တဲ့အစ္ကိုႀကီး သူ႕ကိုေျပာင္းလဲႏိုင္ပါေစလုိ႔ပဲ ဆုေတာင္းရေတာ့မွာပဲ။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ "ငါေရာ၊ သူေရာ ေနာက္ ၅ ႏွစ္အထိ သူ႔မိသားစု၊ ကိုယ့္မိသားစု အတြက္ပဲေနဦးမယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ထားတယ္" တဲ့။ "ငါအေမကလဲ ငါအိမ္ေထာင္ျပဳသြားမွာ စုိးရိမ္ေနသလုိ ေကာင္မေလးအေဖကလဲ သူ႕ကို အိမ္ေထာင္မျပဳေစခ်င္ေသးဘူး" တဲ့။ ၫုိလုိ႔ရေနလုိ႔ ေတာ္ေသးရဲ႕။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္မယူရင္ မယူေတာ့ဘူးလုိ႔ သူ႕ခ်စ္မမက ရာဇသံေပးထားလုိ႔ အသည္းအသန္ေငြစုေနရတယ္။ အိမ္ငွားႏိုင္ဘုိ႔၊ တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ထားႏိုင္ဘုိ႔၊ သူ႕မိဘ၊ ကိုယ့္မိဘ ဂုဏ္႐ွိေအာင္ တင့္တင့္တယ္တယ္ ပြဲေလးလုပ္ႏုိင္ဘုိ႔ေပ့ါ။ စုထားတဲ့ ပိုက္ဆံျပည့္ၿပီလားဆုိေတာ့ "ဟီးဟီး..အိမ္ကနည္းနည္းေတာ့ ေတာင္းရမယ္ထင္တယ္" တဲ့။ ၀ုိင္းရယ္ခံရတာေပါ့။

ေနာက္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ "ငါကတစ္ေယာက္တည္း မေနတတ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ေဘးနားမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္႐ွိေန မွေနတတ္တာလဲ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့အေဖာ္က ေယာက်ာၤးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနစရာလည္း မလုိဘူး။ မိန္းမတစ္ေယာက္ဆုိလဲ ရပါတယ္။ အေျခာက္ေတာ့ မျဖစ္ဘူးေပါ့ဟယ္၊ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ရင္ ၿပီးတာပဲ" တဲ့။ သူမို႔ ႐ွာ႐ွာေဖြေဖြ။ အားလုံးက သူ႔ကို ဘာေျပာရမွန္းမသိ။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ႐ွင္းတယ္။ "ဘာမဂၤလာေဆာင္ပြဲမွ မလုိပါဘူးဟာ၊ လက္မွတ္ထုိးၿပီး အေ႐ွ႕ ၇ အိမ္၊ အေနာက္ ၇ အိမ္ ဖိတ္လုိက္ၿပီးေရာ"။ လက္႐ွိ သူ႕ခ်စ္သူခမ်ာ ဘာေျပာရမွန္း မသိတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ေလး သူ႔ရည္စားကို ၾကည့္လုိ႔။ "စိတ္ေပါက္တဲ့ေန႕၊ ငါ့အတြက္ ေကာင္းမယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ၿပီး၊ ငါကလဲ ျပန္ေကာင္းႏိုင္မွာ ေသခ်ာတဲ့ေနက်ရင္ ယူမွာေပါ" ့တဲ့။

စကားတလုံး၀င္မေျပာတဲ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ဖက္တီးေလးကေတာ့ ၿငိမ္လုိ႔။ သူႀကိဳက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးက ူေ႐ွ႕ေျပးလႊတ္လုိက္တဲ့ ေအာင္သြယ္ကို ျပန္ေျပာလုိက္ပုံက ၾကည့္ဦးေလ။ "မလုပ္ပါနဲ႕ဟယ္။ သူ႔႐ုပ္ကို ငါဘယ္လုိမွ ခံစားလုိ႔မရလုိ႔ပါ။ ငါ မဂၤလာဦးညက်မွ ကုတင္ပတ္ေျပးေနရမွာေၾကာက္တယ္" တဲ့။ ေအာင္သြယ္ေတာ္ကလဲ ေအာင္သြယ္ ပီသစြာ အတိအက် ျပန္ေျပာေလေတာ့ ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္း အသဲကဲြတာမဟုတ္၊ အသဲၿပဲၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္ထပ္လုိက္ရမွာ ေၾကာက္တာနဲ႕ မဂၤလာေဆာင္္ဆုိတာ သူနဲ႔ လုံးလုံးမွ မဆုိင္သလုိ ဟုိဘက္ၾကည့္လုိက္၊ ဒီဘက္ၾကည့္လုိက္ နားေထာင္ေနရဲ႕။

ေနာက္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ဆုိရင္ သူတုိ႔အလွည့္ "အႀကီးအက်ယ္ႀကီး မလုပ္ေတာ့ပါဘူးဟာ၊ ဒီမွာပဲ အက်ဥ္းခ်ဳံး လက္မွတ္ထိုး၊ ခင္မင္တဲ့ လူေလာက္ပဲ ဖိတ္မွာ" တဲ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္သူတုိ႔ ဘ၀ရဲ႕ လမ္းဆုံးပန္းတိုင္က အခ်စ္ေတြနဲ႕ ခ်ယ္မွဳန္းထားရင္ အလွဆုံးျဖစ္ေနၿပီပဲ မဟုတ္လား။

ေနာက္ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးကေတာ့ "ငါကေတာ့ မရဘူး။ အလွဆုံးနဲ႔ အခမ္းနားဆုံးျဖစ္ခ်င္တာ။ ပန္းဆုိလဲ ႏွင္းဆီနီ္ေတြခ်ည္း၊ ၀တ္စုံဆုိလဲ ႏွစ္စုံလဲရမွ၊ ဘယ္ေလာက္ကုန္ကုန္" တဲ့။ သူ႕ ကိုကို အဲဒီေန႕က မ်က္ခုံးလွဳပ္ေနမယ္ထင္ရဲ႕။

ကၽြန္ေတာ္လား။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္ေနမလဲ။ ခ်စ္လွစြာေသာ လီယုိမေလးကို ေမးတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူ ေဂါက္တီးေဂါက္ေတာက္ ေလးက...
"ကၽြန္ေတာ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလး ကိုယ္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ၿပီး လြတ္လပ္ ေပ်ာ္႐ႊင္ေနတာ မၾကည့္ခ်င္ဘူးလား၊ အခ်စ္ဆုိတာ ေကာင္းမြန္ေသာ ေစတနာ အၿမဲ ႐ွိေနတာတဲ့။ ခင္ဗ်ားပဲ အရမ္း ေစတနာ႐ိွတယ္ဆုိၿပီးေျပာေျပာေနၿပီးေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ဆိွ ခင္ဗ်ားကို ေစတနာ႐ွိတယ္။ မိဘလုပ္ေကၽြးၿပီး ပိုတဲ့ ပိုက္ဆံ Game ပဲ ေဆာ့ေဆာ့၊ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ ေနပါေစလုိ႔ စဥ္းစားေပးထားတာ။ သားေကၽြးမွဳ၊ မယားေကၽြးမွဳနဲ႔ ပူေလာင္ အလုပ္ေတြ႐ွဳပ္ၿပီး ဘာလုပ္မွာလဲ။" တဲ့။ " ဒီလက္ထပ္တဲ့ ကိစၥႀကီးပဲ ခဏခဏ ေျပာေျပာေနရတာ ခင္ဗ်ား ဗိုက္ႀကီးေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္...ဟီးဟီး" တဲ့။
ဟင္း...ကဲ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ကိုယ္စကားနဲ႔ကိုယ္ သူေျပာတဲ့ ေစတနာမ်ဳိး႐ွိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ အရပ္ကတုိ႔ခင္ဗ်ာ။ ။