လြမ္းမိေသာ အတိတ္ကေႏြ

အခုတေလာ ေက်ာင္းမွာ ျမန္မာစကားသံေလးေတြ ဟုိတစ္စ၊ ဒီတစ္စ ၾကားေနရပါတယ္။ ၂၀၁၀ မွာ စကၤာပူက အိမ္႐ွင္ႏိုင္ငံအျဖစ္ က်င္းပမယ့္ ကေလး အုိလံပစ္ပြဲေတာ္ Youth Olympic Games 2010 (YOG 2010) အတြက္ ကုိယ့္ေက်ာင္းကုိ ျမန္မာႏိုင္ငံက ကေလးေတြ ေရာက္လာမွာမို႕ ျမန္မာအေငြ႕အသက္ကေလးေတြ သူတုိ႔ကို သင္ေပးေနလုိ႔ပါ။ "မဂၤလာပါ"၊ "ေနေကာင္းလား"၊ "အဘုိႀကီးအုိ ခါးကုန္းကုန္း မေသပါနဲ႕ဦး၊ ေနာက္ႏွစ္ခါ တန္ေဆာင္မုန္း ပြဲၾကည့္ပါဦး" သူတုိ႕ဆုိတတ္ေနၾကၿပီ။ ဆရာမေလးေတြလည္း သနပ္ခါးေလးေတြ လိမ္းဘူးၾကၿပီ။ ကေလးေတြလည္း ျမန္မာအကေလးေတြ ကေနၾကၿပီ။ ကုိယ့္ကိုေတြ႕ရင္ မဂၤလာပါ လုိ႕ေျပာတတ္ေနၾကၿပီ။ ေမသန္းႏုကို လွတယ္တဲ့။ နႏၵာလွဳိင္ကိုေတာ့ ၀ တယ္ေနာ္တဲ့။ ဒါေတြသိဆုိ အသက္ (၁၂) ႏွစ္ အ႐ြယ္ကေလးေတြ လုပ္ရတဲ့ Project ကလဲၾကည့္ပါဦး...

Dear Students,

As fellow Singaporeans, you should be excited about the upcoming 2010 Youth Olympic that our country Singapore is playing host to all the youth athletes from over the world. It is indeed an exciting event that we Singaporeans can truly be part of and an excellent opportunity for us to show our hospitality to all our friends from around the world during their stay in our country.
Pupils of our Primary School have the honour of being “buddy” to athletes from Myanmar prior to the start of the YOG 2010. For your Project Work (PW), you are required to design and publish an information booklet detailing some information for a foreign student athlete from Myanmar (your buddy from Myanmar) coming for a 1 year stay in Singapore prior to YOG 2010.

You may source for information from the internet or reference materials like books and magazines but you must cite the source of information under references at the end of information booklet.

Part 1: Brief Background of Myanmar & its people
Bried background on Myanmar (eg, historical background, geographical location, climate and population)

Religious practices
Festivals and customs
National dress
Food

You may present the information in the form of a word document with subheadings. You will also be required to share your findings with your classmates during class oral presentation time.

ကိုယ္လည္း ကေလးေတြနဲ႔သူတုိ႔ သိခ်င္တာေလးေတြ ေျပာျပလုိက္၊ ဗီဒီယုိဖုိင္ေလးေတြျပၿပီး ႐ွင္းျပလုိက္နဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာေနပါတယ္။ ျမန္မာ့အလွ၊ ျမန္မာ့႐ွဳခင္းကို သူတုိ႔က သေဘာေတြက်လုိ႔၊ တခ်ိဳ႕ဆရာေတြကလည္း ပင္နီဆူလာမွာ ေၾကးအုိးစားၾက၊ မုန္႕ဟင္းခါး၊ အုန္းႏုိ႔ေခါက္ဆြဲ ေတြ စားၾက၊ ဒုတိယေက်ာင္းအုပ္ကလည္း ျမန္မာျပည္အႏွံ႔ သူသြားခဲ့တဲ့ ဗီဒီယိုဖိုင္ေလးေတြ ျပၿပီး ကေလးေတြကို ႐ွင္းျပရ၊ လုံခ်ည္ေလး၀တ္ျပရနဲ႔။ သူတုိ႔ေတြ လုိအပ္သမွ် ကိုယ္လည္း မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္။ တ႐ုတ္၊ ကုလား ကေလးေတြက မဂၤလာပါလုိ႔ ႏွဳတ္ဆက္ရင္ သေဘာေတြက်လုိ႔။
ကိုယ့္ႏုိင္ငံအေၾကာင္းေန႕တုိင္းေျပာေနရလို႔လားမသိ၊ အခုတစ္ေလာ အိမ္ကို ပုိလြမ္းမိတယ္။ အိမ္ျပန္ခ်င္စိတ္ေတြလည္း အရင္ကထက္ ပုိမ်ားေနသလုိလုိ။ သရက္သီးမစားဘူးတ့ဲလူကို အ၀ါေရာင္ေလး၊ စားရင္ခ်ိဳတယ္လုိ႔ ေျပာေနရတဲ့အတုိင္း တခါတေလလည္း သူတုိ႕ေတြအားလုံး ကုိယ့္ႏိုင္ငံကို ေရာက္ဖူးေစခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြျဖစ္လုိ႔။ ကုိယ့္စိတ္ေတြကလည္း အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အတိတ္ဆီမွာ၊ ကိုယ္ေရာက္ဖူးခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတြဆီမွာ တ၀ဲလည္လည္၊ အထူးသျဖင့္ ပုဂံေျမေပါ့။ လြန္ခဲဲ့တဲ့ ၆ ႏွစ္ေလာက္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ ေက်ာင္း Project အတြက္ Documentary Video ေလးတစ္ခု႐ုိက္တာကို ပါေလရာ ငါးပိခ်က္ လုိက္လုပ္ဘူးတာလည္း သတိရေနျပန္တယ္။ မေန႔ကလည္း ဒီ Video ေလးကို ျပန္ၾကည့္ရင္း ကမာၻေျမႀကီးေပၚမွာ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာဆီ ေရာက္ေနၾကတဲ့ သူတုိ႔ေတြကို လြမ္းေနမိပါေသးတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ Video Clip ေလးကို ကိုယ့္ ဘေလာဂ့္မွာ လြမ္းလြမ္းနဲ႔ အမွတ္တရ တင္ထားပါတယ္။

Read More...

Summary only...

စိတ္ေတေလရဲ႕ ငိုခ်င္း

တစ္ေန႔က အေမရိကားေရာက္ၿပီး အၿမဲတမ္း အိမ္ (ျမန္မာျပည္) ျပန္ခ်င္ ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ စကားအၾကာႀကီး ေျပာျဖစ္တယ္။ သူေျပာျပမွပဲ အေမရိကားဆုိတာႀကီးကို ေရာက္ဘုိ႔ ႀကိဳးစားၾကတဲ့ နည္းလမ္းေပါင္းစုံ၊ ညစ္ပတ္နည္းမ်ဳိးစုံ၊ လိမ္နည္းမ်ဳိးစုံ၊ အခက္အခဲမ်ဳိးစုံ ၾကားဖူးေတာ့တယ္။ အဆုိးဆုံးကေတာ့ အသက္ ၅၀ အ႐ြယ္ အေမက အရင္သြားၿပီး ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ရေအာင္ယူ၊ ေယာက်္ားယူလုိ႔ရသြားတဲ့ အခါ ရန္ကုန္မွာ႐ွိတဲ့ အ႐ြယ္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ သားသမီးေတြဆီအေၾကာင္းၾကားေပ့ါ။ ဒီသားသမီးေတြက "ေဟး... အေမေယာက်္ားရၿပီကြ US သြားရေတာ့မယ္" ဆုိၿပီး အလြန္ေပ်ာ္႐ႊင္ ၀မ္းေျမာက္ၾကတယ္ ဆုိပဲ။ ဘ၀ဆုိတာ တုိက္ပြဲဆုိေပမယ့္ အေမကို ခ်ေကၽြးရတဲ့ အထိ ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ျပင္းထန္တဲ့ တိုက္ပြဲေပပဲ လုိ႔ ေတြးရင္း ....

၇ ရက္တရားအားထုတ္ၿပီး မဂ္ရတယ္ဆိုတဲ့ တရားစခန္းတစ္ခုမွာ လူေတြကို တရားထုိင္လုိ႔ ၁၅ မိနစ္ေလာက္႐ွိတဲ့ အခါ ေခါင္းကေနတစ္ေယာက္က မ၊ ေျခေထာက္ကေန တစ္ေယာက္ မ၊ ခုံႏွစ္ခုံေပၚ ကို အျပားလုိက္တင္၊ အလယ္က ၾကမ္းျပင္နဲ႔ လြတ္ေနတဲ့ ခါးေနရာကို ဓါတ္ပုံေတြ႐ုိက္၊ ေလေပၚေျမာက္ေနတယ္ေပါ့။ သူတုိ႔ အေခၚ မဂ္ဆုိက္ေနတယ္ဆုိလား။ မိဘေတြ မဂ္ဆုိက္ၿပီးရင္ သားသမီးေတြလည္း မၾကာခင္ မဂ္ရတယ္ဆုိလား။ လြယ္လုိက္သည္ျဖစ္ျခင္း။ ေဟာတဲ့ လူပုဂၢဳိလ္ကိုလည္း အံ့ၾသ၊ ခုံေပၚမွာ စန္႔စန္႔ႀကီး မဂ္ဆိုက္ေနၾကတဲ့ ျပည္ပေရာက္ ပညာတတ္ဆုိသူမ်ား ကိုလည္း အံ့ၾသ။ ကုိယ္နားလည္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ မဟုတ္ေပမယ့္ ထိုေန႔ကလည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္ေလမိတယ္။

သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္နဲ႔ Pennisular မွာ ခဏေတြ႕တုန္း သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အစ္ကို ၀မ္းကြဲဆုိလား ေရာက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို စကၤာပူဆုိင္ရာ ဗဟုသုတ ေတြပုိ႔ခ်ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္လ ဘယ္ေလာက္စုထားလဲ။ လစာရဲ႕ ဘယ္ေလာက္ကို စုႏိုင္လဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အားလုံးက ကုိယ္သုံးဖုိ႔ခ်န္ၿပီး အိမ္ကို အကုန္ပုိ႔ရတဲ့ လူေတြဆုိေတာ့ သူ႕ေမးခြန္းေတြကို မေျဖႏိုင္။ ဒါနဲ႔ပဲ Management ဆုိတာက ဘာကြ၊ ညာကြ၊ Theory ေတြဘာေတြနဲ႔ အမ်ဳိးစုံ နားေထာင္ရေတာ့တယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ရထားစရိတ္နဲ႔ စားဖုိ႕ခ်န္ၿပီး အားလုံးပုိ႔ပါတယ္ ဆိုတာ ဘယ္ေငြေၾကး Amount ပမာဏကို ထပ္ၿပီး Manage လုပ္ရဦးမလဲဆိုေတာ့ မိဘေတြသုံးေနတဲ့ ပမာဏကို Manage လုပ္ရမယ္။ မိဘေတြကို ေငြေၾကး Management သင္ေပးႏိုင္မွ ရမယ္တဲ့။ သူဆုိ ၂၅၀ ပဲပုိ႔လုိ႔ ရသြားၿပီတဲ့။ ဗုေဒၶါ။ ကိုယ့္အေဖကို ပိုက္ဆံ ၂၅၀ ပဲ ပုိ႔ၿပီး Management လုပ္ၿပီး သုံးလုိ႔ေျပာရင္ ကိုယ့္ကို အဲဒီပုိက္ဆံ ျပန္ပုိ႔ၿပီး ပညာသားပါပါ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ဆဲပါလိမ့္မယ္ဗ်ာ။ အေျခအေနခ်င္း မတူလုိ႔ ဘာမွ မျငင္းပဲ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ေကာ္ဖီေသာက္ေနလဲ မရ။ ညီေလး မင္းေရာ ေျပာပါဦး။ ဘယ္လုိ Manage လုပ္လဲ။ ညီေလး မင္း အစ္ကုိ ေျပာတာ သေဘာေပါက္ရဲ႕လား။ မင္း ဒီမွာ ဘယ္ႏွစ္ ႏွစ္ ႐ွိၿပီလဲ။ တစ္ျပားမွ မစုမိရင္ ည့ံတာေပါ့ကြာ။ ဟုတ္ကဲ့... ည့ံတယ္ပဲ ထားလုိက္ပါေတာ့ဗ်ာ။ ထုိေန႔ကလည္း ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို စိတ္ေလမိသည္။

တျခားေက်ာင္းတစ္ခုမွာ International Friendship Day က်င္းပေနတုန္း ကုိယ္န႔ဲ ကုိယ့္ Department Head နဲ႔ ခဏ ေရာက္ေနတာနဲ႔ ႀကံဳႀကိဳက္လုိ႔ ၀င္ ၾကည့္မိၾကတယ္။ လားလား.... Hall ထဲမွာ Video ျပေနေလရဲ႕။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ တျခား အေ႐ွ႕ေတာင္အာ႐ွ ႏိုင္ငံေတြၿပီးလုိ႔ ျမန္မာျပည္ အေၾကာင္း။ ေ႐ႊေရာင္၀င္းေနတဲ့ ေ႐ႊတိဂုံေစတီပုံမပါ။ ပုဂံၿမိဳ႕ရဲ႕ေ႐ွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ေတြမပါ၊ ရန္ကုန္မပါ၊ မႏၱေလး နန္းၿမဳိ႕႐ုိးမပါ၊ ငပလီ မပါ၊ ဦးသန္႔မပါ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မပါ။ ေတာႀကိဳအုံၾကား၊ ႏွပ္ေခ်းတြဲေလာင္း၊ ေခါင္း႐ြက္ဗ်က္ထုိး၊ ဆင္းရဲေပ့၊ စုတ္ျပတ္ေပ႔ ဆုိတဲ႔ေနရာေတြ၊ ေက်ာင္း၀တ္စုံမပါတဲ့ ကေလးငယ္ ဘုစုခ႐ုေတြခ်ည္းပဲ။ ၿပီးေတာ့ ဆရာမက "What is the difference between Myanmar and Singapore?" တဲ့။ ကေလးေတြက "Singapore is so rich" တဲ့ၿပီးေရာ။ ကုိယ့္အလုပ္ခြင္မဟုတ္ေတာ့ ဘာမွလုပ္မရ။ ထုိေန႔ကလည္း ေတာ္ေတာ္စိတ္ေလသြားသည္။

ရန္ကုန္က အေဒၚက အားမနာရတဲ့ လူႀကဳံနဲ႔ ပုဇြန္ထုပ္ ၂ ပိႆာ ေၾကာ္ေပးလုိက္တယ္တဲ့။ လူႀကဳံတ၀က္၊ ကုိယ္တ၀က္ေပါ့။ လူႀကဳံက ဖုန္းဆက္ေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္လုံး ကိုယ့္အလုပ္ခ်ိန္က မနက္ ၅ နာရီ ထသြားၿပီး ည ၉ နာရီခြဲမွ ျပန္ေရာက္ေနလုိ႔ စေနေန႔မွ လာယူပါမယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ဘာပစၥည္းလဲဆုိတာ သူသိေနတဲ့အတြက္ ေရခဲေသတၱာထဲ ထည့္ထားမွာပါေလ ဆုိၿပီးဘာမွ မေျပာမိ။ သြားယူတဲ့ေန႔ က်ေတာ့ ပုပ္ေစာ္နံ ေနၿပီျဖစ္တဲ့ အထုပ္ကိုေပးတယ္။ ခပ္တည္တည္ပဲ။ သူအန႔ံမရဘူးလား မသိ။ ကိုယ႔္မွာ ပုဇြန္ထုပ္မ်က္ႏွာနဲ႔ အေ၀းႀကီးသြားယူ၊ ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔အိမ္နားက အမွဳိက္ပုံးမွာ လႊင့္ပစ္၊ MRT က သန္႔စင္ခန္းမွာ လက္ေဆးၿပီး အိမ္ျပန္လာ၊ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔ ထမင္းစား။ ထုိေန႕ကလည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္ေလပါတယ္ေလ။

ဒီႏိုင္ငံရဲ႕ ေက်ာင္းေတြမွာ E-Learning Week ဆိုတာ႐ွိပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြက ေက်ာင္းလာစရာ မလုိဘဲ Online Study လုပ္ၿပီး Assignment ေတြ ေျဖၾကရတာ။ တခ်ဳိ႕ေက်ာင္းေတြက တစ္ပတ္လုံး ေက်ာင္းပိတ္ၿပီး တခ်ဳိ႕ေက်ာင္းေတြက ၃ ရက္ပါဘဲ။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အားလုံးက ေက်ာင္းရဲ႕ Learning Portal မွာ exercise ေတြ၊ Quiz ေတြ၊ Assignment ေတြကို Level လုိက္ Assign လုပ္ထားတာပါ။ ေက်ာင္းသားေတြက အိမ္ကေန ဇိမ္နဲ႔ ေလ့လာ သင္ၾကား႐ုံပါဘဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ School Portal မွာ Starhub Internet သုံးထားရင္ ေႏွးပါမယ္။ Singtel သုံးရင္ ျမန္ပါမယ္လုိ႔လဲ အတိအလင္း ေၾကျငာထားပါတယ္။ ကေလးမိဘတစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္ပါတယ္။ သူ႕သားအေနနဲ႔ ဘာ Lesson ေတြကိုမွ မျမင္ရပါဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ဘယ္ ISP သုံးလဲဆုိေတာ့ Starhub တဲ့။ ဒါဆုိ နည္းနည္းေတာ့ ေႏွးပါမယ္။ ေစာင့္ရပါမယ္ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဆုိးပါတယ္။ ဒါဆုိ နင္တုိ႔ သေဘာက SingTel ေျပာင္းသုံးခုိင္းတာလား။ ငါ့အခ်ိန္ကို ဘာလုိ႔ waste ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရတာလဲ။ Starhub ကို complian လုပ္ေပးပါ။ ငါတုိ႔က ေစာင့္လဲမေစာင့္ႏိုင္ဘူး။ လုိင္းလဲမေျပာင္းႏုိင္ဘူး။ ေက်ာင္းက စီစဥ္ပါတဲ့။ ဖုန္းခ်သြားလုိက္တာ ခြပ္ကနဲပဲ။ ဪ... စိတ္ေလမိတယ္ဆုိတာထက္ ပိုပါတယ္ေလ။

အလုပ္မွာ႐ွိတဲ့ Department တစ္ခုက Application တစ္ခုလုိခ်င္လုိ႔ IT Dept နဲ႔ အစည္းအေ၀းလုပ္ပါတယ္။ Develop လုပ္ရမယ့္ရက္၊ Testing လုပ္ရမွာနဲ႔ ၁ လ ၾကာပါမယ္ ေျပာေတာ့ ၁ ပတ္နဲ႔ ၿပီးေအာင္လုပ္ေပးဘုိ႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ ေန႔ေရာ၊ ညေရာ ဘာမွမလုပ္ဘဲ ဒီတစ္ခုပဲ ၀ုိင္းလုပ္ရင္ေတာင္ မၿပီးႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမုိ႔ မရႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္း ခိုင္ခုိင္မာမာ ႐ွင္းျပရပါတယ္။ အားလုံးၿပီးသြားေတာ့ အဲဒီ ဌာနရဲ႕ ဒုတိယ အႀကီးဆုံးအမ်ဳိးသမီးက အခ်ိန္ကို အက်ဳိး႐ွိ႐ွိ အသုံးခ်တတ္ရင္ ဘယ္လုိ အက်ဴိး႐ွိတဲ့ အေၾကာင္း ႐ုတ္တရက္ ႀကီးေဆြးေႏြးပါတယ္။ သူမက သူအၿမဲတမ္း အနက္ေရာင္ ပဲ ၀တ္တာ သတိထားမိပါသလားတဲ့။ သူေျပာမွပဲ ကုိယ္တို႔ေတြအားလုံး ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ၾကၿပီး ဟုတ္သားပဲေပါ့။ သူမမွာ ကေလး ၃ ေယာက္နဲ႔ အလုပ္ႀကဳိးစားရတာ၊ အ၀တ္အစား အေရာင္ ကိုက္၊မကုိက္ ဘာ၀ယ္ရရင္ ေကာင္းမလဲစဥ္းစားဘုိ႔ အခ်ိန္ မေပးႏိုင္ပါတဲ့။ အၿမဲတမ္း အနက္ေရာင္ပဲ ၀တ္ဘုိ႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ဘာ၀ယ္၀ယ္ အနက္ဆုိေတာ့ ေထြေထြထူးထူး စိတ္႐ွဳပ္စရာမလုိတဲ့ အတြက္ အခ်ိန္ေတြကို လုပ္ငန္းခြင္မွာ အသုံးခ်ႏိုင္ပါတယ္တဲ့။ သူ႕သီအုိရီက သူ႕အတြက္ေတာ့ မွန္ေကာင္းမွန္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္တုိ႔ေတြက ကေလး ၃ ေယာက္ ေမြးထားတာလဲမဟုတ္၊ အၿမဲတမ္း မည္းမည္းႀကီး ၀တ္ေနဘို႕ကလည္း အဆင္မေျပတဲ့ အေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္ေလး ျပန္႐ွင္း ရပါတယ္။ စိတ္ေလေသာေန႔မ်ားပါေလ...။

ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္က 1818 ကဒ္ လက္က်န္ သုံးခုကို ၁ ကဒ္ထဲေပါင္းထည့္၊ ၿပီးေတာ့ ၂ ကဒ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ အိမ္အျပင္ဘက္က အမွဳိက္ပုံးထဲ လႊတ္ပစ္လုိက္တယ္။ ေနာက္ ၂ ရက္ေနေတာ့ ႐ုံးခ်ိန္မွာ အေမက Miss Call လုပ္ထားတာေတြေတာ့ Ph ကဒ္ က နံပါတ္ေတြကို အျမန္ႏိုပ္လုိက္ပါတယ္။ ေလလွဳိင္းထဲက အမ်ဳိးသမီးက တစ္စုံတစ္ခု ေျပာပါတယ္။ IDD နာရီ၀က္ ေလာက္ အေမ့ဆီကို ျပန္ေခၚလိုက္ရတယ္။ စိတ္အေလဆုံး ေန႔ပါဘဲဗ်ာ။

Read More...

Summary only...

ခ်စ္လုိ႔ေခၚတယ္ မွတ္ပါ

လူတစ္ေယာက္မွာ ဇာတာထဲက နာမည္ရယ္၊ အိမ္ကေခၚတဲ့နာမည္၊ မွတ္ပုံတင္ထဲက နာမည္၊ ခ်စ္သူက ေခၚသူတဲ့နာမည္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ေခၚတဲ့နာမည္ အမ်ဳိးမ်ဴိး႐ွိတာ ကုိယ္တုိ႔လူမ်ဳိးပဲ႐ွိမယ္ထင္တယ္။ နာမည္ကို တစ္လုံးထဲ အဖ်ားဆြတ္ေခၚရတာနဲ႔၊ အကၡရာ ႏွစ္လုံးဆင္တူပါေနရင္ အဲဒီႏွစ္လုံးပဲေခၚရတာနဲ႔၊ ခ်စ္သူေတြအတြက္ကလည္း သီးသန္႔ေ၀ါဟာရေတြ အစုံပါပဲ။ နာမည္ေလးေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ မိန္ကေလးဆုိရင္ "ေလး" ထည့္ၿပီးေခၚလုိက္ရင္ နဳးညံ့သြားသလုိလုိ။ ေယာက်္ားေလးဆုိရင္လည္း "ႀကီး" ထည့္ေခၚလုိက္ရင္ ပိုၿပီး ခန္႔သလုိလုိ၊ မာေက်ာသလုိလို။ ဥပမာ ၿဖိဳးႀကီး၊ မ်ဳိးႀကီး စသည္ျဖင့္ေပါ့။

ကုိယ္တုိ႔အိမ္မွာ ကုိယ့္အစ္ကိုက ႏူးညံ့တဲ့ နာမည္ေလးေတြ ေခၚတတ္တယ္။ သူ႕အမ်ဳိးသမီး နာမည္က "စိမ္း" တဲ့။ နာမည္ႀကီးပဲ အဖ်ားဆြတ္ေခၚရင္ တစ္မ်ဳိးပဲ။ သိပ္ခ်စ္စရာ မေကာင္းဘူး။ အစ္ကုိကေတာ့ ေခၚတတ္တယ္။ "စိမ္းငယ္" တဲ့။
ကုိယ္ၾကားဖူးတဲ့တစ္ေယာက္လဲ သူ႕အမ်ဳိးသမီးကိုေခၚတဲ့ နာမည္က ခ်စ္စရာေလး။ "ေခးသက္" တဲ့။ ကေလးသက္ လုိ႔ေခၚရာကေန ၾကာလာေတာ့ ေခးသက္တဲ့။ အလဲ့။ တယ္ဟုတ္။ ကိုယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္က သႏၱာတဲ့။ သူ႕အမ်ဳိးသားက သူ႕ကို ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ေခၚေတာ့ "အတာ" တဲ့။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို သူတုိ႔ ေမာင္ႏွမ အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ ေခၚတာ ေခြးေလးပု တဲ့။ ျမန္ျမန္ေခၚလုိက္ေတာ့ "ေကြးေလးပူ" တဲ့။ နာမည္မွာ "မီ" ဆုိတာပါတဲ့ မိန္းကေလးဆုိလည္း သူ႕ကိုခ်စ္တဲ့လူေတြက ေခၚလုိက္ေတာ့ "မီေလး" ေရတဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕ခ်စ္သူကို အရမ္း ၀၊ ၀ လာလို႔တဲ့ ေခၚပုံက "လုံးတုံ" ေရတဲ့။

ကိုယ့္အစ္မတစ္ေယာက္ကေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ၀လာလုိက္တာ။ ကိုယ္တု႔ိအားလုံးက ေယာက်္ားပစ္သြားလိမ့္မယ္လုိ႔ စေနၾကတာ။ အမယ္... သူ႕အမ်ဳိးသားက ၀၊ ၀ တုတ္တုတ္နဲ႔မို႔ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ "တာတီးပုိးေလး" တဲ့။ စႏၵာ ဆုိတဲ့ နာမည္ေလးကို သူ႕ခ်စ္သူက ျမတ္ျမတ္ႏုိးႏိုးေခၚလုိက္ေတာ့ "လမင္း" ေရတဲ့။

ကိုယ္အေဖရဲ႕ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က သူ႕သမီးေလးကို ေခၚတာ "ယုန္ေလး" တဲ့။ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတာ၊ ျဖဴစင္တာလုိ႔ ေျပာလုိ႔ ကုိယ္တုိ႔ မ်က္လုံးထဲ သနားစရာ ယုန္သူငယ္ေလး မ်က္ႏွာျမင္လုိ႔။ အိမ္အေပၚထပ္က ဆင္းလာေတာ့ နည္းတဲ့ ယုန္မဲႀကီး မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္တုိ႔ သားအဖ ရယ္ရအခက္၊ ၿပဳံးရအခက္။ ဒါေပမယ့္ ဖခင္တစ္ေယာက္က သူ႕ခံစားခ်က္နဲ႔ သူေခၚေတာ့လည္း ဟုတ္ေနတာပဲ။ကိုယ့္အေဖကေျပာေတာ့ သူ႕ယုန္က ေဂၚဇီလာယုန္ကြ တဲ့။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပထမဆုံး သားေလးရေတာ့ ေခၚလိုက္တာ "ဘလန္လူး" တဲ့။ ကိုယ္က ဘာနာမည္လဲဟ ဆုိေတာ့ ႐ုပ္ဆုိးဆုိးေလးမို႔ ဘီလူးလန္၊ ဘလန္လူး တဲ့။ အံမယ္...အဲဒီဘလန္လူးေလးက အခုေတာ့ ေခ်ာလာလုိက္တာ၊ ကိုရီးယားမင္းသား႐ံွဳး။ ကိုယ္အစ္ကိုတစ္ေယာက္က မိန္းမရေတာ့ ပိန္ပိန္ေသးေသးေလးမို႔ ေခၚလုိက္တာ ပိစိတဲ့။ အခုမ်ား တခါတေလ ေျပာပုံက "ငါပိစိလုိ႔ ေခၚတာေတာင္ ဒီေလာက္ ၀ လာတာ။ တုတ္တုတ္ လုိ႔မ်ားေခၚခဲ႔ရင္ င့ါဒုကၡေတာ့ မေတြးရဲစရာပဲ" တဲ့။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕ခ်စ္သူနာမည္က "ေလး" ေတြ၊ "ငယ္" ေတြ ထည့္ေခၚလုိ႔ မေကာင္းတာရယ္၊ သူခ်စ္တာကို အၿမဲတမ္း သတိရေနေစခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ေခၚတာက "ခ်စ္တာ" တဲ့။ သူ႕ခ်စ္သူလည္း ဒီနာမည္နဲ႔ အထာက်ဘုိ႔ ေတာ္ေတာ္ေလ့က်င့္ရမယ္ထင္တယ္။ ေခၚလုိက္ေတာ့လည္း ဟုတ္တုတ္တုတ္။ "ခ်စ္တာေရ" တဲ့။

ကုိယ္အေဒၚတစ္ေယာက္ကေတာ့ အခုထိ အပ်ဳိႀကီး။ သူ႕နာမည္က "ခင္ေမေမ" တဲ့။ သူ႕ပထမဆုံး ရည္းစားက ကခ်င္လူမ်ဳိး၊ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ေခၚလုိက္ပုံက "ေမေမ" ဆိုလုိ႕ ေဒါသေတြ ထြက္လုိက္တာ အရမ္း။ တကယ္လုိ႔ "ေမေလး" လုိ႔ေခၚလုိက္ရင္ အေဒၚလည္း အပ်ဳိႀကီး ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မွာ။

"မိုး" ပါတဲ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းလဲ သူ႔အေမက ေခၚေတာ့ "မုိးသဲ" တဲ့။ ခ်စ္စရာေကာင္းသြားသလုိပဲ။ "သိဂၤ ီ" ပါတဲ့နာမည္ပုိင္႐ွင္ေလး သူ႕ကုိယ္သူ စကားေျပာေတာ့ "ဂီဂီ" တဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ဂီဂီ လုိ႔ေခၚလုိက္ေတာ့ ခ်စ္စရာေလးျဖစ္လုိ႔။

ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးတာ တစ္ခုလည္း႐ွိေသးတယ္။ မိသားစုတစ္ခုမွာ ပထမဆုံးသားဦးေလးေမြးလာေတာ့ "ခန္႕" တဲ့။ ေနာက္တစ္ခါ သမီးေလးရ လာေတာ့ "သန္႔" တဲ့။ အငယ္ဆုံးေလးေမြးလာေတာ့ မိဘေတြ နာမည္ေပးစရာမလုိေတာ့ဘူး။ တစ္႐ြာလုံးက ၀ုိင္းၿပီး ကင္ပြန္းတပ္ေပးလုိက္တာ "ဂန္႔" တဲ့။ ေအးေရာ...။

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အဘြားက ေခၚတာ "ဒိတ္ဂ်စ္" တဲ့။ ဂ်စ္က်တဲ့ ေနရာမွာ ဒိတ္ လုိ႔ဆုိပဲ။

တခါတေလစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ နာမည္ေခၚတာခ်င္း အတူတူ ထူးထူးျခားျခားေလး ေခၚတဲ့လူဆုိမွတ္မိေနတတ္ၾကတယ္။ မေတြ႕တာၾကာလုိ႔ ဖုန္းဆက္ရင္သူေခၚလုိက္တဲ့ ကိုယ့္နာမည္ၾကားတာနဲ႔ ဘယ္သူဆုိတာ တန္းသိေနတာမ်ဳိး။ ကၽြန္ေတာ့္မွာဆုိလည္း ဇာတာထဲက နာမည္၊ မွတ္ပုံတင္ထဲက နာမည္၊ အေဖေခၚတဲ့နာမည္၊ အေမေခၚတဲ့နာမည္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေခၚတဲ့နာမည္၊ ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူေအာင္ ေခၚတဲ့သူကေပးတဲ့ နာမည္ ၊ blog ေလာက၊ က ေခၚတဲ့နာမည္စုံေနတာပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္တဲ့သူေတြက ေခၚၾကတဲ့ နာမည္ေတြခ် ေရးၾကည့္ရင္ ၁၅ ခုေလာက္ေတာင္႐ွိေနမလားဘဲ။

Read More...

Summary only...

ေပ်ာ္ရာမွာ အလုပ္လုပ္ရတဲ့ အခါ

ကုိယ္ေနတဲ့ အိမ္႐ွင္အစ္မက တစ္ခါမွ အလုပ္မလုပ္ဘူးပါဘူး။ တစ္ေန႔ေတာ့ သတင္းစာထဲမွာ Daiso က အလုပ္ေခၚစာေတြ႕ေတာ့ သြားေလွ်ာက္မယ္ဆုိၿပီး သြားေလရဲ႕။ အစ္မရဲ႕ အမ်ဳိးသားကလဲ အစ္မပင္ပန္းရင္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ဆုိ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆုိၿပီး ျပန္ေျပးလာမွာပဲလုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး သြားခ်င္လဲသြားေပါ့။ ကိုယ္တုိ႔ကလဲ အစ္မ အပင္ပန္းခံႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ လုပ္လာတာ ၂ လ ေက်ာ္ေလာက္႐ွိသြားၿပီ။ အစ္မလဲ က်န္းမာေရးပုိေကာင္း၊ ေပ်ာ္႐ႊင္တက္ႂကြေနလုိက္တာလဲ အလြန္၊ ေနာက္ၿပီး အိမ္မွာလဲ Daiso က ပစၥည္းဆန္းဆန္းေလးေတြ မ်ဳိးစုံပါပဲ။ အစထဲက Daiso ႀကိဳက္တဲ့ အစ္မ၊ အဲဒီဆုိင္ထဲေရာက္ရင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ျပန္မထြက္ႏိုင္တဲ့ လူဆိုေတာ့၊ သူ႕အတြက္ လုပ္ငန္းခြင္မွာ တစ္ေနကုန္ေနရတာ ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုေတာ့ ေခ်ာကလက္ေတြ၊ ေရခဲမုန္႕ေတြၾကားထဲေရာက္ေနတဲ့ ကေလးေလးအတုိင္းပဲ ထင္ပါရဲ႕။

ကိုယ္အေနနဲ႔ကေတာ့ Daiso ကို မွတ္မွတ္ရရ တစ္ခါပဲသြားဘူးတာ။ ရန္ကုန္က ဂ်ပန္ယြန္းထည္ေလးေတြလုိခ်င္တယ္ဆုိလုိ႔ သြား၀ယ္ေပးတာ။ ယြန္းထည္႐ွိတဲ့ ေနရာ႐ွာၿပီး လုိခ်င္တာ၀ယ္ၿပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့တာ။ ဒီေလာက္ပစၥည္းေတြ အမ်ားႀကီးထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ႐ွာေဖြမ၀ယ္တတ္ခဲ့ဘူး။ ၀ယ္စရာေကာင္းမယ့္ ပစၥည္းေလးေတြ ႐ွိေနတာလဲ မသိဘူး။ အခုမွ အစ္မ ၀ယ္လာတဲ့ပစၥည္းေလးေတြ စိတ္၀င္တစား ယူၾကည့္မိေတာ့တယ္။ ႐ွာ၀ယ္တတ္ရင္ေတာ့ Daiso က ဘာ၀ယ္၀ယ္ ၂ ေဒၚလာနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသား။

ကိုယ့္အစ္မတစ္ေယာက္ေတာ့ ဂ်ပန္စာလဲ က်က္ေနေလရဲ႕။ Daiso က ဂ်ပန္မွာ ဆိုင္ခြဲ ၅၀၀ ႐ွိၿပီး တကမာၻလုံးမွာ ၂၄၀၀ ႐ွိတာလဲေျပာျပရဲ႕။ သူတို႔ပစၥည္းေတြက ဂ်ပန္၊ ကိုရီးယား၊ ေဟာင္ေကာင္၊ အေမရိကား နဲ႕ တ႐ုတ္က သြင္းၿပီး Product for Daiso ဆုိၿပီး ဂ်ပန္မွာ Quality Control ျပန္လုပ္ထားတဲ့ အေၾကာင္း၊ Sales ရယ္ Cashier ရယ္မ႐ွိဘဲ လူတုိင္း၊ ရာထူးတုိင္း လုပ္ႏိုင္ေအာင္ အားလုံးသင္ရတဲ့ အေၾကာင္း၊ အဲဒီလုိအကုန္သင္ရတာကို သူမ်ားေတြက ႐ွဳပ္တယ္ဆိုၿပီး ၿငိဳျငင္ၾကတဲ့အေၾကာင္း၊ သူကေတာ့ သူသိခ်င္တာေတြ သိခြင့္ရလုိ႔ ေပ်ာ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ဆုိင္မန္ေနဂ်ာက ဂ်ပန္လူမ်ဳိးျဖစ္တဲ့အတြက္ စည္းကမ္းအရမ္းႀကီးတဲ့အေၾကာင္း၊ ေတာ္ေသးတယ္ သူတို႔ေရာင္းေပးလုိ႔ ပစၥည္းေလးေတြ၀ယ္လုိ႔ရတာ ေက်းဇူးတင္လုိက္တာ ဆုိတာက ပါေသးတယ္။ ကိုယ္တုိ႔အိမ္သားေတြအားလုံး အစ္မကို ၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးၾကရတယ္။

သူတုိ႔အလုပ္သဘာ၀က မနက္ ၉ နာရီကေန ညေန ၆ နာရီ၊ ေန႔လည္ ၂ နာရီကေန ည ၁၀း၃၀ ထိ ၂ ဆုိင္း အလွည့္က် ကို တစ္ပတ္ ၁ ရက္ နား။ ကုိယ္အလုပ္ဆင္းရတဲ့ ရက္ဆုိ Daiso ပစၥည္း၀ယ္ခြင့္မ႐ွိ၊ သုံးစြဲခြင့္ မ႐ွိပါဘူး။ ထမင္းဘူးထည့္တဲ့ အိတ္ကေလးကအစ ယူလာခြင့္ မ႐ွိပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ပစၥည္းလုိခ်င္တာ ႐ွိရင္ အလုပ္နားရက္မွာ သပ္သပ္သြား၀ယ္ရတာပါ။ ကိုယ့္အစ္မကေတာ့ အလုပ္ပိတ္ရက္ အိမ္အလုပ္ေတြၿပီးရင္ Daiso သြားေတာ့တာပါပဲ။ ၿပီးရင္တပုံႀကီး၀ယ္ၿပီး ျပန္လာတတ္တာ။

သူမုိ႔လုိ႔ ႐ွာ႐ွာေဖြေဖြ ၀ယ္တတ္ပါတယ္။ ဆန္ပုိးမတက္ေအာင္ ထည့္တဲ့ဘူးေလးေတြ၊ ကားေမာင္းရင္ လက္ေတြေနေလာင္မွာစိုးလုိ႔ ၀တ္ရတဲ့ လက္အိတ္႐ွည္႐ွည္လွလွေလးေတြ၊ Microwave ထဲမွာ ဟင္းေႏြးရင္ သုံးတဲ့ လက္မပူတဲ့ ခြက္ကေလးေတြ၊ ပန္းပင္လုပ္တဲ့ ပစၥည္းေလးေတြ၊ Screw Drivers အ႐ြယ္စုံ၊ L-Keys အ႐ြယ္စုံ၊ အမ်ဳိးကို စုံေနတာပါပဲ။

ခ်စ္စရာ ေဖာင္တိန္ေလးေတြ	မီးဖုိေဆာင္သုံးပစၥည္းေလးမ်ား	ထမင္းခပ္စရာ ေယာင္းမ (ဘူးေလးထဲမွာ သိမ္းထားလုိ႔ရတယ္)
ဖိနပ္လွန္းတဲ့ ခ်ိတ္	အေရးေပၚ ဆံပင္ေဆးဆုိးေတာင့္	ေက်ာက္ေက်ာလွီးတဲ့ဓား
အေညာင္းေျပႏိွပ္တဲ့ ဘီးလုံးေလး	ေပႀကိဳးေခြ	မွန္ဘီလူးေလး
အေႏြးဖိနပ္ကေလး	ျမန္မာျပည္အလြမ္းေျပ ေ႐ႊ၀ါဆပ္ျပာေတာင့္

တကယ္လုိ႔မ်ား Sembawang မွာ႐ွိတဲ့ Daiso အသစ္ႀကီးကို ေရာက္ခဲ့ရင္၊ တကယ္လုိ႔မ်ား ဘာပစၥည္းေတြဘယ္လုိ အသုံးတည့္တယ္ဆုိတာ သိခ်င္ခဲ႔ရင္ ေကာင္းကင္ေပၚက လူတုိင္းခ်စ္တဲ့ အရာနဲ႔ ထပ္တူညီတဲ့ နာမည္ေလး ရင္ဘတ္မွာထုိးထားတဲ့ ၀န္ထမ္း သြား႐ွာၿပီး ေမးၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ See And Be Seen ရဲ႕ အစ္မလားဟင္ လုိ႕ေတာ့ မေမးနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။

Read More...

Summary only...

ဘာသာျပန္ရခက္ေသာ စကားလုံးမ်ား

အခုတေလာ အလုပ္႐ွဳပ္လြန္းလုိ႔ ခ်ာလပတ္လည္ရမ္းေနရတဲ့ အထဲ ဘာသာျပန္ရတဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို တာ၀န္ယူမိတယ္။ အလုပ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ျမန္မာမိန္းကေလးအကူေခၚထားလုိ႔ပါ။ ဘာသာျပန္ရင္း၊ စကားေျပာရင္း အခုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကိုေတာင္ သိပ္မခင္ခ်င္ေတာ့သလုိလုိ။ ဪ... ေျပာရေတာ့လဲ့ ခက္သား။
သူမနာမည္က "ခုိင္"တဲ့။ သူတုိ႔ အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ့ Agent ကလည္း ဒီမွာ႐ွိတဲ့ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး။ ဓါတ္ပုံေတြ အမ်ားႀကီးထဲက ဒီတစ္ေယာက္ကို ကိုယ့္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အမ်ဳိးသမီးက ေ႐ြးလာေရာ။ ေရာက္လာၿပီး ေနာက္ေန႔ကစလုိ႔ ကိုယ္လဲဘာသာျပန္ဆရာ ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။

အစကေတာ့ ေျပာသမွ် နားလည္တာကို ျပန္ေျဖတာ အဆင္မေျပတာလုိ႔ ထင္လုိက္တာ။ ေနာက္ပုိင္းမွ ျပႆနာက သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အဆင္မေျပတာက စကားကို နဲနဲပဲ နားလည္တာကို ျပန္မေမးရဲတာဆုိတာ ေသခ်ာသြားတာ။ အစအဆုံး အိမ္႐ွင္း၊ ဟင္းခ်က္၊ ထမင္းခ်က္ပုံအားလုံး ဘာသာျပန္ေပးေပမယ့္ စင္းလုံးေခ်ာ မျဖစ္။ သူ႔ခမ်ာ ကုိယ္႔သူငယ္ခ်င္းစကၤာပူမနဲ႔ ေျပာရင္ ဗမာ စကားေတြထြက္၊ ကုိယ္နဲ႔ ေျပာတဲ့အခါ အဂၤလိပ္လုိေတြေျပာ ႐ွဳပ္ယွက္ခတ္ကုန္ေတာ့တာပါပဲ။

ဧည့္သည္လာလုိ႔ Drink တစ္ခုခုယူလာေပးပါဆုိရင္ ေရခပ္လာတာမ်ဳိး၊ ေနမေကာင္းလုိ႔ ဆန္ျပဳတ္ ျပဳတ္ခိုင္းလုိက္တာ Porriage လုိ႔ေျပာေတာ့ ၀က္သားဟင္း ခ်က္လုိက္တာမ်ဳိး။ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တာ ခါးေနလုိ႔ သၾကားနဲနဲ ထည့္ေပးပါဆုိတာ အားလုံးယူၿပီး သြန္ပစ္လုိက္တာမ်ဳိး။ အိမ္႐ွင္ရဲ႕အေဖ (အဘုိးႀကီး) လာလည္တာ Look after လုိ႔ေျပာထားလိုက္တာ ေ႐ွ႕တည့္တည့္က သြားထုိင္ေနတာမ်ဳိး။ ေန႔တုိင္း သူက တစ္ခုခု တလြဲလုပ္လုိက္၊ အိမ္႐ွင္သူငယ္ခ်င္းမက Help Me Pls ဆုိၿပီး သူ႕ဖုန္း ကိုယ့္ဆီလာထိုးေပးလုိက္နဲ႔ တျဖည္းျဖည္း "ခုိင္" ကေနသားက်လာသလားေတာ့ မသိဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ အိမ္႐ွင္မနဲ႔ တူလာသလုိပဲ။

တခါတေလက်ေတာ့လည္း "ခုိင္" ကသူ႕အေမကိုလြမ္းလုိ႔ငို။ အိမ္႐ွင္က သူ႕အိမ္မွာ အလကားေနရင္း မ်က္ရည္က်တာ မႀကိဳက္၊ အယူသီး။ ဒါနဲ႔ ဘာလုိ႔ ငုိသလဲေမးေတာ့ "I remember, I remember" လုိ႔ အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ေျဖသတဲ့။ ဒါနဲ႔ အိမ္႐ွင္ က "What do you remember?" လုိ႔ေမးတဲ့အခါ "I remember is I remember" ဆုိၿပီး ႐ွဳိက္ႀကီးတငင္ငိုေလေရာ။ သတိရတာကို သတိရ၊ ရ မလားေမးတယ္လုိ႔ထင္ၿပီး ပို၀မ္းနည္းတယ္ထင္ရဲ႕။ ဒါနဲ႔ပဲ အိမ္႐ွင္လုပ္တဲ့သူက ကိုယ့္ကို ဖုန္းဆက္၊ သူမက အိမ္မွာ ငိုေနေတာ့ လန္႔လာသတဲ့။ ေရျခားေျမျခားမွာ အလုပ္လာလုပ္ရသူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို သူတို႔က နားမလည္၊ သူနားလည္ေအာင္ ႐ွင္းျပေပးလုိ႔ ခံစားခ်က္ကို နားလည္ေပမယ့္ သူ႕တုိ႔က ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး လုပ္လုိက္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုရဲ႕ အေျဖက ငုိေနရမွာ မဟုတ္ဘူးေလတဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ "ခုိင္" ကို မငုိပါနဲ႔၊ အားလုံးက ဒီလုိပါပဲ ဆုိေတာ့ သူက ေျပာေလ၊ ငိုေလ။ အိမ္႐ွင္က Agent ကို ဖုန္းဆက္ေျပာေတာ့ "အဆင္မေျပ ျပန္ပုိ႔႐ုံပဲ။ ကၽြန္မတုိ႔က နာမည္ပ်က္မခံဘူး" တဲ့။ စကၤာပူ အိမ္႐ွင္မကေတာင္ အံ့ၾသလုိ႔။ ဒီေလာက္ျပတ္သားရလားတဲ့။ ကုိယ့္ကိုလဲ Agent က ျပန္ပုိ႔လိမ့္မယ္ဆုိတာ ေျပာေပးပါတဲ့။ ကိုယ္ကလည္း ငိုေနတဲ့ လူကို မေျပာခ်င္တာနဲ႔ Agent ေတြက အိမ္႐ွင္စိတ္ညစ္ရင္ ေနာက္တစ္အိမ္ပုိ႔လိမ့္မယ္။ အဲဒီက်ရင္ အားလုံး အစကေန ျပန္စရမွာ အိမ္႐ွင္မွာ ျမန္မာသူငယ္ခ်င္း မ႐ွိရင္ ပိုဆုိးလိမ့္မယ္။ သည္းခံပါလုိ႔ ဘာသာျပန္ရတယ္။ ဪ...လူပင္ပန္းတာထက္ စိတ္ပင္ပန္းတာ ပိုေနရခက္ပါတယ္ေလ။

တကယ္ေတာ့ ဒီအလုပ္မ်ဳိးလာလုပ္ရတဲ့ သူေတြ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။ တစ္လ $၁၀ နဲ႔ ႐ွစ္လ တိတိ အလုပ္ၿပီးမွ တစ္လကို $၃၂၀ ရမွာပါ။ စားၿပီး ေသာက္ၿပီး တစ္လကို ၃၂၀ က်န္တာမွန္ေပမယ့္ ဘြဲ႕ရမိန္းကေလးေတြအတြက္ လုပ္ဖူးေနက် မဟုတ္တဲ့ လုပ္ငန္းသဘာ၀မို႔ စိတ္ပင္ပန္းမွဳက ႏွဳိင္းစရာ႐ွိမယ္မထင္။

ကိုယ္တုိ႕ေတြ ရန္ကုန္မွာလဲ ကြန္ပ်ဴတာ၊ ဒီမွာလည္း ကြန္ပ်ဴတာရတာျခင္းအတူတူေတာင္ ခံစားခ်က္က တျခားစီ။ ABCD အတူတူျခင္းေတာင္ ဒီမွာေရးရတဲ့ ABCD ကမြန္းက်ပ္မွဳအျပည့္။ သူတုိ႔လုိ တေနကုန္ ဒီအိမ္ထဲမွာ မုိးလင္းက မိုးခ်ဳပ္ အလုပ္ခြင္ျဖစ္ေနရတာ ေတာ္ေတာ္ မလြယ္တဲ့ဘ၀ပါ။ ကုိယ္ေတြ႕ဘူးတဲ့ ျမန္မာအိမ္ေတြကလည္း အကူေခၚရင္ အင္ဒုိနီး႐ွားမေတြ၊ ဖိလစ္ပုိင္မေတြခ်ည္းပဲ။ စကားအားလုံးနားလည္ေနေတာ့ စကား႐ွဳပ္လုိ႔တဲ့။ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း မေခၚခ်င္ၾကဘူးတဲ့။ ကုိယ္လဲ မၾကားဘူးတာေတြ ၾကားရ၊ သက္ျပင္းပဲ ခဏခဏ ခ်မိပါေတာ့တယ္။

တရက္က်ေတာ့ အိမ္႐ွင္ခရယာန္က "ခိုင္" rule ကို ေဖာက္ဖ်က္တယ္။ အရမ္းစိတ္ဆုိးတယ္ အဆင္မေျပဘူး ဆုိၿပီး ျပႆနာယူလာျပန္ေရာ။ သူ႔အိမ္မွာ ဘုရား႐ွိခုိးလုိ႔တဲ့ေလ။ သူတုိ႔ရဲ႕ စာခ်ဳပ္ထဲမွာ ဘာသာ မတူရင္ ကုိယ့္ဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ ဘာမွ မလုပ္ပါဘူးလု႔ိ ပါတယ္ဆုိပဲ။ ကုိယ္လဲ ေတာ္ေတာ္ စိတ္တုိသြားမိတယ္။ ဘာလုိ႔ မရတာလဲ ေမးေတာ့ သူ႕အိမ္မွာ God ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္လုိေနမလဲတဲ့။ သူ႕ God က စိတ္ညစ္ေနမွာေပါ့တဲ့။ နင္ ဓါးအိမ္ထဲကို ဓါးႏွစ္ေခ်ာင္းထည့္လုိ႔ ရလုိ႔လားတဲ့။ သူ႕ဓါးနဲ႔ သူ႕ဓါးအိမ္နဲ႔ပဲ အဆင္ေျပသလုိ သူတုိ႕ရဲ႕ ခရစ္ယာန္ God ကလဲ သူ႔အိမ္မွာ အဆင္ေျပေျပေလးေနတာ တျခားဘာသာက God ေရာက္လာလို႔ မရဘူး ဘာညာနဲ႔ စိတ္ေတြဆုိးၿပီး လုံး၀ဘုရားမ႐ွိခုိးပါနဲ႔လုိ႔ ေျပာေပးပါတဲ့။ ဖုန္းကို အတင္းထုိးေပးျပန္ေရာ။

ကိုယ္လည္း ခဏေနပါဦးဆုိၿပီး သူ႕ကို ေမးရတယ္။ နင္တုိ႔ စကၤာပူကၽြန္းမွာ ခရစ္ယာန္ေတြပဲ ႐ွိတာလား။ တျခားဘာသာ၀င္ေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိတယ္ မဟုတ္လား။ နင္ေျပာသလုိ God ေတြသာ စိတ္ညစ္ရမယ္ဆုိရင္ နင္တုိ႔ ကၽြန္းေရျမဳပ္သြားတာ ၾကာလွေရာေပါ့လုိ႕ ေျပာလုိက္တယ္။ ဒီေန႔ ေတာ့ God ေပ်ာ္ေနတယ္။ ဒီေန႔ ေတာ့ God စိတ္ညစ္ေနတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ God ဘာလုပ္လုပ္ Feel မလာဘူးဆုိတာ႐ွိလားလုိ႔ ျပန္ေမးရတယ္။ ေသခ်ာစဥ္းစားပါဦး။ ေနရာ ေသးေသးေလးတစ္ခုမွာ God ႏွစ္မ်ဳိး႐ွိေနတာ ပုိေအးခ်မ္းေစမွာ မဟုတ္လား ဆုိေတာ့ ျပန္မေျဖဘူး။ အၾကာႀကီးေနမွ သူ႕ God ကို သူက ျမင္ဘူးတယ္တဲ့။ God က သူစိတ္ညစ္ရင္ အိပ္မက္ေပးတယ္တဲ့။ ကိုယ့္မွာလဲ ခရစ္ယာန္ အေပါင္းအသင္းေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ သူ႕လုိ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္လုိေျပာေျပာ သူ႕ God စိတ္ညစ္ေနၿပီ။ နင္ မေျပာေပးရင္ ငါ ျပန္လႊတ္လုိက္ေတာ့မယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္က အဲဒါဆုိလည္း ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ပဲ ေခၚပါလား။ ဘာလုိ႔ ဗုဒၶဘာသာေခၚတာလဲ ဆုိေတာ့ မေျဖဘူး။ မရဘူးဆုိတာပဲ ေၾကာက္အားလန္႔အား ေျပာေနေတာ့တာပဲ။ Please Please ဆုိၿပီး ဒီဘုရားစာ ႐ြတ္လုိ႔မရ၊ ဘုရား႐ွိခုိးလုိ႔ မရဘူးဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ ဘာသာျပန္ေပးပါ ဆုိၿပီး ဇြတ္ေျပာေတာ့တာပါပဲ။

ဒါနဲ႔ပဲ "ညီမေရ... ဘယ္အခ်ိန္ဘုရား႐ွိခုိးလဲ" လုိ႔ ေမးေတာ့ ညအိပ္ရာ၀င္၊ ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္ အကုန္႐ြတ္တယ္တဲ့။ အလြတ္ရလားဆုိေတာ့ ဟုတ္ကဲ့ တဲ့။ ဒါဆုိရင္ တေနကုန္ အလုပ္လုပ္ရင္း ႐ြတ္ေနပါလား။ ဘုရားဆုိတာ တစ္ေန႔တစ္ခါ ဖင္ေထာင္ေအာင္ ႐ွိခုိးမွ ကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္တာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ပုံေတာ္ကို ထိုင္ကန္ေတာ့ေနရတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ ဂုဏ္ေတာ္ကုိ ရင္ထဲက ပူေဇာ္ရတာမ်ဴိး။ တစ္ေနကုန္ မနက္ အိပ္ယာႏိုးကတည္းက အိမ္ထဲမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း ဂုဏ္ေတာ္ေလးေတြ ႐ြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ေနေပါ့။ ညဘက္ လူေတြ အားလုံးျပန္ေရာက္လာမွ မ႐ွိခုိးနဲ႕ေပ့ါ။ သူတုိ႔က ခရစ္ယာန္ေတြ ဆုိေတာ့ အျမင္တစ္မ်ဳိးေလ။ သူတုိ႔လဲ အျပစ္ျဖစ္တာေပါ့ လုိ႔ ဘုရားမ႐ွိခုိးရဘူးဆိုတာကို အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ေပးလုိက္တာ ေလေၾကာေတာ့ ႐ွည္သြားတာေပါ့။ ဘာပဲေျပာေျပာ အဆင္ေျပဘုိ႔က အေရးႀကီးေနတယ္မဟုတ္လား။

တကယ္ေတာ့ ကုိယ့္အေနနဲ႔ ကိုယ့္ျမန္မာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို တ႐ုတ္၊ ကုလားရဲ႕ အိမ္မွာ ဖိနပ္စင္ အၿမဲ ဖုန္ခါ၊ သူတုိ႔စားၿပီးမွစား၊ အိမ္သာေျပာင္ေအာင္ေဆး ဆုိတာေတြ ဘာသာျပန္ရတာကုိ ေတာ္ေတာ္ "ခါး" ေနပါၿပီ။ မေျပာခ်င္လုိ႔လဲ လုပ္ငန္းခြင္မွာ ျမန္မာတစ္ေယာက္တည္း ႐ွိတာမုိ႔ ေ႐ွာင္ေျပးလုိ႔မရ။ သူတုိ႔ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက အိမ္အကူဆုိတာ မီးဖုိေခ်ာင္ႏွင့္ တကြ တအိမ္လုံးကို စီမံကြပ္ကဲႏုိင္သူလုိ႔ သတ္မွတ္တာပါ။ ေရာက္လာတာနဲ႔ မီးဖုိထဲက နံရံကပ္ ဗီဒိုကို စစ္ၿပီးသား။ ေရခဲေသတၲာကို ဖြင့္ၿပီး ဘာ အသားငါးေတြ ႐ွိလဲ စစ္ၿပီးသား။ ကေလးေတြရဲ႕ ေက်ာင္းခ်ိန္ေတြ၊ က်ဴ႐ွင္ခ်ိန္ေတြေမး၊ သူတုိ႔စားတတ္တဲ့ မနက္စာေတြ ဟင္းေတြေမး၊ ဒါမ်ဳိးကိုလုိခ်င္တာတဲ့။ ကုိယ္တုိ႔လူမ်ဳိးက သူမ်ားအိမ္မွာ ဟုိပစၥည္းလွန္ၾကည့္၊ ဒီဗီဒိုဖြင့္ၾကည့္၊ စပ္စပ္စုစု ေလွ်ာက္ၾကည့္ဘုိ႔ အလြန္၀န္ေလးတဲ့ လူမ်ဳိးပါ။ ေရာက္ေရာက္ျခင္း ေရခဲေသတၲာဖြင့္ စစ္ဘုိ႔ေနေနသာသာ အိမ္႐ွင္လုိက္ျပလုိ႔ၾကည့္ရရင္ေတာင္ အထဲက ပစၥည္းကိုင္ၾကည့္မိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ကေလးေတြကုိ ေက်ာင္းခ်ိန္အမွီ ႏိွဳေပးရတာေတြ၊ မနက္စာျပင္ေပးၿပီး က်ဴ႐ွင္ခ်ိန္ဆုိလည္း သတိေပးရတာေတြ ေရာက္ေရာက္ျခင္း ဘယ္တတ္ပါ့မလဲ။ တစ္ေနကုန္ အလုပ္သြားလုပ္တဲ့ အေမေတြက အိမ္အကူအေပၚမွာ အမ်ားႀကီး အားကုိးေနရတဲ့ ဘ၀ေတြ သူတုိ႔ ဘယ္နားလည္ဦးပါ့မလဲ။ အေမေတြက ညဘက္ျပန္လာၿပီး သူ႔ကေလးေတြကို ႏွဳတ္ဆက္႐ုံ၊ ညစာ စားၿပီးၿပီလားေမးၿပီး႐ုံနဲ႔ အိပ္ယာထဲ တန္း၀င္ရတာေတြကို ကုိယ့္လူမ်ဳိးက မခံစားဘူးေတာ့ ဘယ္ဒီေလာက္ေတြးထားမိမလဲ။ သူ႕အလုပ္က အိမ္႐ွင္း႐ုံ၊ ထမင္းခ်က္ေပး႐ုံေလးပဲ ထင္မွာပဲေပါ့။ ဒါေတြကပဲ အဆင္မေျပတာေတြ အမ်ားႀကီးကို ျဖစ္လာေစတာပဲေပါ့။

ကိုယ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ဒီအလုပ္မ်ဳိးလာလုပ္ရတဲ့ ဘ၀မ်ဳိးေတြ ႐ွိကို မ႐ွိေစခ်င္ပါဘူး။ အစစ အရာရာ အဆင္မေျပၾကတဲ့ ဘ၀မ်ဳိးေတြမွာ ႏုိင္ငံရဲ႕ အေျခအေနအရ မတတ္သာလုိ႔ လာၾကရၿပီဆုိရင္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာေရာ၊ ႏွဳတ္ပုိင္းဆုိင္ရာပါ အမ်ားႀကီး ျပင္ဆင္လာဘုိ႔ လုိတယ္ဆုိတာေလး ေျပာျပခ်င္တာပါပဲ။ မိဘကို ေျပာခဲ့တဲ့ အလုပ္က တစ္မ်ဳိး၊ ဒီမွာ လုပ္ရေတာ့ တစ္မ်ဳိးနဲ႔ ဒုကၡေရာက္ရတဲ့ သာဓကေတြလည္း အမ်ားႀကီး ႐ွိတာမုိ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားေစခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္သူ႐ွိတယ္၊ ဘယ္၀ါ႐ွိတယ္ ဆုိတဲ့ အားကိုးခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြလဲ ေဖ်ာက္ခဲ့ဘုိ႔လုိပါတယ္။ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ ကိုယ့္ကိစၥမဟုတ္ရင္ အခ်ိန္ေပးႏုိင္တဲ့သူေတာ္ေတာ္ ႐ွားပါတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ Plan ခ်ၿပီး ႀကဳိတင္ျပင္ဆင္၊ ဘယ္လုိမွ မမွားႏုိင္ဘူး၊ အဘက္ဘက္က ဟာကြက္မ႐ွိဘူးဆုိၿပီး လုပ္ခဲ့ရင္ေတာင္ ဘ၀ဆုိတာ ကိုယ္လုံး၀ ထင္မထားတဲ့ ေနရာကေန အ႐ွဳိက္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ထိုးႏွက္တတ္တာမ်ဳိး မဟုတ္လား။ ။

Read More...

Summary only...

ဘာဘာနီ

႐ုံးဆင္းခ်ိန္ ရထားေပၚမွာ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား ကုလား (သို႔) ကုလားမ တစ္ေယာက္ေယာက္ႏွင့္ နီးနီးကပ္ကပ္ စီးဖူးပါသလား။ ဒါမွမဟုတ္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးရပ္ၿပီးစီးရတဲ့ ရထားၾကပ္ၾကပ္ေပၚမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္က ကုလား လက္ေျမာက္လုိက္တာမ်ဳိး ၾကံဳဖူးပါသလား။ အကယ္၍ မၾကံဳဘူးဖူးဆုိလွ်င္ သင္သည္ အလြန္ကံေကာင္းသူျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

လူ (၈၀) ေက်ာ္႐ွိေသာ မိမိလုပ္ငန္းခြင္တြင္ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား ကုလားမ ၅ ေယာက္သာ႐ွိသည္။ အမ်ားစုမွာ မေလး႐ွားမမ်ားႏွင့္ တ႐ုတ္မမ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။ ထုိ ၅ ေယာက္ေသာ ကုလားမတုိ႔သည္ ဘုရားစူး ကုလားမ ဟုဆုိရမည္ပင္။ ကုလားေစာ္နံေသာ ကုလားမ မ်ားမဟုတ္ၾက။ သန္႔႐ွင္းသပ္ရပ္စြာ ေနတတ္ေသာ၊ မဆလာႏွင့္ ႏြားႏုိ႔ၫွီနံ႕ထြက္ေနမတတ္ေသာ ကုလားမမ်ား ျဖစ္ေလသည္။ ပတ္၀န္းက်င္က သူတုိ႔ကုလားမ ဆုိတာကို ေမ႔ေလ်ာ့ေနေစတတ္ေသာ ကုလားမမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ဘာဘာနီ ေရာက္မလာခင္ အထိဆုိပါေတာ့ေလ။

ဘာဘာနီဆိုသည့္ အသက္ ၂၃ ႏွစ္အ႐ြယ္၊ ကုလားမ ၀၊ ၀ ေလးေရာက္လာၿပီး တစ္ပတ္ေလာက္အၾကာတြင္ အားလုံးပြစိပြစိ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။ ထမင္းစားခ်ိန္ ေျပာၾကေသာ စကား၀ုိင္းမ်ားတြင္ ဘာဘာနီ က အဓိက အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ စားပြဲျခင္းကပ္ရက္ ထိုင္ရေသာ တ႐ုတ္မေလးခမ်ာ ႐ူေဆးဗူး အၿမဲ႐ူေနရေသာ အဆင့္သုိ႔ေရာက္ေနေခ်ၿပီ။ သူမခမ်ာ ႐ုံးလာရမွာကို ေၾကာက္ေန႐ွာေလၿပီ။

ထုိသတင္းသည္ ႐ွိႏွင့္ၿပီးေသာ ၅ ေယာက္ေသာ ကုလားမမ်ားထံ တမဟုတ္ခ်င္း ကူးစက္သြားေလသည္။ ကုလားမမ်ား ေခါင္းခဲၾကေလၿပီ။ "ကုလားေတြက အရမ္းနံတာပဲ" ဆုိေသာစကားသည္ သူတုိ႔ထိန္းသိမ္းခဲ့ေသာဂုဏ္သိကၡာကို ထိပါးေနေခ်ၿပီ။ ဘာဘာနီ စီမံခ်က္ကို အျမန္ေရးဆဲြၾကေလသည္။ ပထမဆုံးတာ၀န္ယူလုိက္သည္က ကာ႐ုိလုိင္း ဆုိသည့္ ကေလးသုံးေယာက္ အေမ ကုလားမ။ သူမအေတြးက "မိန္းမအခ်င္းခ်င္းပဲ၊ ရင္းႏွီးသြားရင္ သတိေပးလုိက္႐ုံေပါ့" ဘာဘာနီ ျပႆနာသည္ သူမအတြက္ ေသးေသးမႊားမႊားပင္။

စီမံခ်က္အရ ကာ႐ုိလုိင္းသည္ ဘာဘာနီ ႏွင့္ ရင္းႏွီးေအာင္ အရင္ေပါင္းရသည္။ သူမသည္ အလြန္စိတ္သေဘာထားျပည့္၀ေသာ ကုလားမ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ အလြန္ အသန္႔အျပန္႔ႀကိဳက္သည္။ လက္သည္း၊ ေျခသည္း အၿမဲးဆုိးထားၿပီး ဆံပင္ကိုလည္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ခ်ည္ေႏွာင္ထားသည္။ ႐ွင္း႐ွင္းေျပာရလွ်င္ တကုိယ္ေရ သန္႔႐ွင္းမွဳကို အရမ္းဂ႐ုစုိက္ေသာသူျဖစ္သည္။ ကာ႐ုိုလိုင္းသည္ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္တြင္ ဘာဘာနီ ႏွင့္ အတူတူစားရသည္။ လက္သည္း႐ွည္႐ွည္၊ ဂ်ီးအျပည့္ႏွင့္ ဒံေပါက္ထမင္းစားေနေသာ ဘာဘာနီကို သူမေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္ေနပုံရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ကာ႐ိုလုိင္းသည္ အလြန္ စိတ္႐ွည္ေသာသူ ျဖစ္သည္။ "ဇြန္းနဲ႔ စားပါလား။ ဆာရီေပၚကို ၾကက္သားဟင္း အႏွစ္ေတြ က်ကုန္ဦးမယ္။" လုိ႔ ခ်ဳိခ်ဳိသာသာ ေျပာ႐ွာသည္။ ဘာဘာနီ က မရိပ္မိ။ ဒံေပါက္ကို လက္နဲ႔ ပဲ စားတတ္တယ္ ဟု ျပန္ေျပာသည္။ ကာ႐ုိလုိင္း လည္း ၿငိမ္ေနလုိက္ရသည္။ ထင္သေလာက္ မလြယ္ဟု သက္ျပင္းခုိးခ်သည္။ ဘာဘာနီ ကား ဆပ္ျပာမတိုက္ဘဲ လက္ကို ေရႏွင့္ ပြတ္ကာ ထြက္သြားေလသည္။

တစ္လခန္႔ၾကာေသာ္ ကာ႐ုိလုိင္းက သူမေတြ႕႐ွိေသာ အေျဖကို တင္ျပလာသည္။ "ဘာဘာနီ ၏ ကုလားမ၀တ္စုံမ်ားသည္ သူမအနားကို ဘယ္သူမွ မကပ္ႏုိင္ေသာ တရားခံမ်ား ျဖစ္သည္" တဲ့။ ေခၽြးမစုတ္ႏိုင္ေသာ ႏိုင္လြန္လဲမဟုတ္၊ ေဖာ့႐ွန္လုိလုိ ဘာလုိလုိ အ၀တ္စမ်ားေၾကာင့္ဟု စြပ္စြဲသည္။ ထုိျပႆနာကို ေျဖ႐ွင္းရန္ ဘာဘာနီ ၏ ဌာနမွ အႀကီးအကဲ ကုလားမက တာ၀န္ယူလုိက္သည္။ သူမနာမည္ က ဂ်ာရန္သီ။

ဂ်ာရန္သီကား ပိန္ပိန္ေသးေသးေလးနဲ႔ အရမ္းသြက္ေသာ ကုလားမျဖစ္သည္။ အသက္ ၄၀ ဟု မထင္ရေအာင္ ႏုပ်ဳိသည္။ စကားေျပာလွ်င္လည္း ႏွစ္လုိဖြယ္ ေကာင္းသည္။ အားလုံးက သူမကို ခင္မင္ၾကသည္။ ဘာဘာနီ ကလဲ သူမကို ခင္ေလသည္။ ဂ်ာရန္သီက သူ႕လက္ေအာက္၀န္ထမ္း အားလုံးကို တနလၤာေန႔ကေန ၾကာသပေတးေန႔အထိ ေဘာင္းဘီ႐ွည္ႏွင့္ ႐ွပ္အကၤ် ီ၀တ္ရမည္။ ေသာၾကာေန႔တရက္သာ ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာ လြတ္လပ္ေပ့ါပါးေသာ အ၀တ္အစား ၀တ္ရမည္ဟု "ကုလားမမ်ားအတြက္သာ" ဟုေခၚဆုိႏိုင္ေသာ တစ္ခါမွ မၾကားဘူးသည့္ အမိန္႕ကို ထုတ္ျပန္လုိက္သည္။ ထုိေန႔က ဘာဘာနီ အလြန္စိတ္တုိေနေလသည္။ သူမမွာ မ႐ွိေသာ ၀တ္စုံကို ၀တ္ခိုင္းရပါမည္လားဟု ေတာ္ေတာ္ခင္ေသာ ဂ်ာရန္သီ ကို ေဒါသထြက္ၿပီး အမိန္႔အရ ေ႐ွာ့ပင္း လုပ္ရန္ဟု အေၾကာင္းျပကာ ေစာေစာျပန္သြားေလသည္။

ဘာဘာနီ ၏ ပုံသဏၭာန္ကို မ်က္စိထဲျမင္ႏိုင္ရန္ အနည္းငယ္ ေျပာျပခ်င္ေသးသည္။ အလြန္၀ေသာ ကိုယ္ခႏၶာ အမ်ဳိးအစား ျဖစ္သည္။ ေပါင္ ၂၅၀ ေလာက္ အသာေလး႐ွိသည္။ ဘယ္သူမွ ဘယ္ႏွစ္ ေပါင္ ႐ွိလဲဟု အေသအခ်ာ မေမးရဲ။ အလြန္ပါး၍ ဦးေရကို ျမင္ေနရေသာ ဆံပင္ကို အၿမဲ အေျပာင္သိမ္း ခ်ည္ထားသည္။ မနက္စာအတြက္ ေပါက္စီ ၄ လုံး (သို႔မဟုတ္) Curry Puff ၄ ခု ႏွင့္ မုိင္လုိ သံဗူး ၃ ဗူး စားေသာက္သည္။ အသီးအ႐ြက္၊ အသီးအႏွံ လုံး၀မစား။ မ်က္ႏွာက အၿမဲတမ္း စူပုပ္ေနၿပီး အေပၚေအာက္ ၂ ခါေလာက္ ေလွကား ၁၀ ထစ္ေလာက္ တက္၊ ဆင္းၿပီးလွ်င္ "အရမ္းပင္ပန္းတာပဲ" ဟု ေျပာၿပီး ၁ နာရီေလာက္ ထုိင္ေနတတ္သည္။ နဲနဲေလး လွဳပ္လုိက္လွ်င္ ေခၽြးအရမ္းထြက္တတ္ၿပီး မခံမရပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျပန္းထန္ေသာ အန႔ံအသက္မ်ဳိး႐ွိသည္။ သူမထုိင္သြားေသာေနရာတြင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ထုိင္ဘို႔ ၅ မိနစ္ေလာက္ ေလသလပ္ခံထားမွ ထုိင္ႏိုင္သည္။ သူမအခန္းထဲ ၀င္လာလွ်င္ ေမာ့ၾကည့္စရာမလုိ။ အားလုံးသိေစရမည္။ ဘာဘာနီ ၀င္လာၿပီဟု။ မိမိတုိ႔ႏိုင္ငံတြင္ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္တုိ႔ တပ္ေလ့႐ွိေသာ ေကာ္ကုိင္း မ်က္မွန္၀ုိင္း၀ုိင္းႀကီး တပ္ထားေလ့႐ွိသည္။ မည္သူမဆုိ အသက္ ၃၅ ႏွစ္ေလာက္႐ွိၿပီး အိမ္ေထာင္သည္ ျဖစ္မည္ ဟု ခန္႔မွန္းမိၾကေလသည္။

ေနာက္ေန႔ေတာ့ ႐ွပ္အကၤ် ီအနက္၊ ေဘာင္းဘီအနက္ႏွင့္ ဘာဘာနီ ေရာက္လာေခ်သည္။ "လွေနလုိက္တာ" ဟု ကုလားမတသုိက္က ၀ုိင္းၿပီး ခ်ီးက်ဴးၾကသည္။ စီမံခ်က္အရေပါ့ေလ။ ဘာဘာနီ လည္း မေက်မနပ္ျဖစ္ေနတာေလး ေတာ္ေတာ္ေလ်ာ့သြားသည္ ဟုထင္ရသည္။ အကၤ် ီအသစ္၊ ေဘာင္းဘီအသစ္ႏွင့္ ထုိေန႔က ဘာဘာနီ ၿပဳံးေနေလသည္။

သုိ႔ေသာ္ ျပႆနာက ပုိႀကီးထြားလာသည္။ ၀ယ္လဲ၀ယ္တတ္ပါတဲ့ ဘာဘာနီ။ အကၤ် ီ၊ ေဘာင္းဘီအားလုံး က အလတ္စတစ္ပါတဲ့ အသားမွာ ကပ္ေနတတ္တဲ့ အစမ်ဳိးေတြ ခ်ည္းပဲ။ ကုလားမ၀တ္စုံထက္ အနံ႔ပုိျပင္းလာတဲ့အျပင္ ေပါင္ ၂၅၀ ကိုယ္လုံးျဖင့္ တကိုယ္လုံး က်ပ္ထုတ္ေနကာ အနံ႔ အာ႐ုံအျပင္ အျမင္အာ႐ုံကို ပါ ထိခုိက္လာေခ်ၿပီ။ ကာ႐ိုလုိင္းက အဆုိးဆုံး ခံစားရသူျဖစ္သည္။ သူမ တိုက္႐ုိက္ေျပာေတာ့မည္ဟု ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ ဘာဘာနီ စိတ္ၾကည္ေနသည့္ တေန႔ ေရခ်ဳိးၿပီး႐ုံးလာဘို႔၊ လက္သည္း ေျခသည္း ၫွပ္ဘုိ႔၊ အ၀တ္အစားကို ခ်ည္သားေလးေတြေ႐ြး၀တ္ဘုိ႔၊ ေရေမႊး၊ ေခၽြးန႔ံေပ်ာက္ေဆးေတြ သုံးဘုိ႔ အမုန္းခံၿပီး ေျပာျပလုိက္သည္။ နားေထာင္ၿပီး ဘာဘာနီ စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိးျဖင့္ ေျပာသည္က "နင့္ အပူမပါ ပါဘူး" ဟူ၏။ သုိ႔ျဖင့္ လက္ေလွ်ာ့ရေတာ့မလုိလုိ ျဖစ္ေနျပန္သည္။ သူတို႔ ျခေသၤ့ကၽြန္းက ဘာသာစကားနဲ႔ ေျပာၾကသည္။ "We all give up already" တဲ့။

လုပ္ငန္းခြင္တြင္ ဘာဘာနီ ႏွင့္ ဆုိက္တူ၊ ဂုိက္တူ ကုလားမ တစ္ေယာက္႐ိွေသသည္။ သူမသည္ အလြန္ေပ်ာ္တတ္သည္။ အၿမဲ ရယ္ေနရၿပီး တ႐ုံးလုံးႏွင့္ ခင္မင္သူျဖစ္သည္။ ကာ႐ုိလုိင္းက သူတု႔ိရဲ႕ မေအာင္ျမင္ေသာ စီမံခ်က္ကို ေျပာျပသည္။ ဘာဘာနီ ၏ လက္မခံႏိုင္ေသာ၊ ေခါင္းမာေသာ အက်င့္စ႐ိုက္ကိုလည္း နားလည္းေအာင္ေျပာျပသည္။ ထုိအမ်ဳိးသမီးက နားေထာင္ၿပီး ျပႆနာက ေသးေသးေလးပါ။ အဓိက က "၀ ေသာသူကို ၾကင္နာပါ" ဟု ဆုိသည္။ ၀ ေသာသူအခ်င္းခ်င္း ႐ိုင္းပင္းၾကရမည္ေလ။

သုိ႔ႏွင့္ ဘာဘာနီကို ေတြ႔လွ်င္ ဒီေန႔လွတယ္၊ ဒီေန႔ အကၤ် ီက အသစ္လား။ အေရာင္ေလး လွတယ္။ နည္းနည္းလင္းတဲ့ အေရာင္ေလးေတြ ၀တ္ပါလား။ မနက္ ႐ုံးလာရင္ တက္စီ မစီးဘဲ လမ္းေလွ်ာက္၊ ဘတ္စ္ကားစီးပါလား။ စသည္ျဖင့္ ေန႔တိုင္း သြား၊သြား ေျပာေပးခဲ့သည္။ သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ ခင္မင္မွဳ အတုိင္းအတာ ျမင့္မားလာသည္ႏွင့္ အမွ် ဘာဘာနီ လည္း ေျပာင္းလဲလာသည္။ အရမ္း ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါး၊ ေအာ္ဂလီဆန္ေလာက္ေအာင္ မ႐ွိေတာ့။ ကုလားမ အုပ္စုလည္း သက္ျပင္း ခ်ႏိုင္လာၾကသည္။

ဘာဘာနီ ကိုယ္တုိင္လည္း ပတ္၀န္းက်င္၏ ႐ုိက္ခတ္မွဳမ်ားကို သတိထားမိစ ျပဳလာဟန္႐ွိသည္။ တကိုယ္ေရ သန္႔႐ွင္းေရးကိုေတာ့ ဂ႐ုစိုက္လာသည္။ အရင္တုန္းကလုိ ႐ူေဆးဗူး ႐ူေနရေသာ အဆင့္ထက္ေတာ့ ေက်ာ္လြန္လာသည္။ ကုလားေရေမႊးနံ႕ေလးေတာ့ သင္းလာသည္။ ေခၽြးနံ႔ထက္ေတာ့ ေတာ္ပါေသးသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘာဘာနီ ၏ တုိးတက္မွဳကို စကၤာပူ တ႐ုတ္မမ်ားကေတာ့ အသိအမွတ္ မျပဳၾကေသးေခ်။ ေ၀းေ၀းကသာ ဆက္ဆံ ေျပာဆုိ ေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။

တစ္ေန႔ေတာ့ အလုပ္ထဲမွာ "မိမိဘ၀မွာ စိတ္အေက်နပ္ဆုံး အရာ" ဆုိသည့္ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ဌာနတစ္ခုကို တစ္ေယာက္ Presentation လုပ္ရသည္။ တခ်ဳိ႕ေသာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားက သူတုိ႔ သားသမီးေလးေတြ အေၾကာင္း ေျပာသည္။ တခ်ဳိ႕က သူတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚက အလွပဆုံး အရာကို ၫႊန္းသည္။ တခ်ဳိ႕က သူတုိ႔ရဲ႕ လက္႐ွိ အလုပ္သည္ သူ႕ဘ၀အတြက္ စိတ္ေက်နပ္ ေပ်ာ္႐ႊင္ ဖြယ္ရာ အေကာင္းဆုံး ဟုဖြင့္ဆုိၾကသည္။ ဘာဘာနီ အလွည့္ေရာက္ေသာအခါ "သူမ၏ ႐ုပ္ဆုိးေသာ ႐ုပ္ရည္၊ အလြန္၀ေသာ ခႏၶာကုိယ္" သည္ သူမ၏ ဘ၀မွာ ႐ွိ႐ွိသမွ်ေသာ အရာအားလုံးထက္ ေက်နပ္စရာ အေကာင္းဆုံး ပိုင္ဆုိင္မွဳျဖစ္သည္ ဟု ေျပာလုိက္ေသာအခါ အားလုံး အံ့ၾသၿပီး ဘာဘာနီ ကို ျပဴးၾကည့္ၾကသည္။ သူမက ႐ွင္းျပသည္မွာ သူမ၏ ဖခင္သည္ ဦးေႏွာက္ထဲတြင္ျဖစ္ေပၚေနေသာ ေရာဂါတစ္မ်ဳိးေၾကာင့္ ဘာမွ ကိုယ္တုိင္ မလုပ္ႏိုင္သလုိ၊ သူမ၏ မိခင္မွာလည္း ေက်ာ႐ုိးမႀကီး႐ိွ အဆစ္ေရာင္ေရာဂါေၾကာင့္ ပင္ပင္ပန္းပန္း ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္။ ထုိအဖုိးႀကီး၊ အဖြားႀကီးကို ျပဳစုေစာင့္ေ႐ွာက္ရန္ လွပ၍ အိမ္ေထာင္ေစာေစာက်သြားေသာ ဘာဘာနီ၏ အစ္မႏွင့္ ညီမမ်ားက အၿမဲတမ္း တာ၀န္မယူႏိုင္။ ႐ုပ္ဆုိး၍ မည္သူမွ် လာေရာက္ ေတာင္းရမ္းျခင္း မ႐ွိေသာ ဘာဘာနီ ကသာ အနီးကပ္ ေစာင့္ေ႐ွာက္ႏိုင္သည္။ ဘာဘာနီသည္ ရသမွ် လခအကုန္ သုံး၍ မိဘကို အိမ္၀ယ္ေပးထားသည္။ စားခ်င္တာ ေကၽြးသည္တဲ့။ ေဆးခန္း သြားလည္း ဘာဘာနီ၊ လူမွဳေရးလည္း ဘာဘာနီ သူမတုိ႔အိမ္မွာ သူမတစ္ေယာက္တည္းသာ အိမ္ေထာင္ဦးစီး ျဖစ္ေနသည္တဲ့။ သူ႔အတြက္၊ သူ႕ကိုယ္တုိင္အတြက္ ႐ုံးတက္ဘုိ႔ အကၤ် ီ ၅ ထည္က လြဲလွ်င္ ဘာမွမ႐ွိတဲ့။ ထုိ႔အျပင္ အလွျပင္စရာမလုိေသာ မိမိ႐ုပ္ရည္၊ ေပၚသမွ်၊ ဆန္းသမွ် ၀ယ္၀တ္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေသာ မိမိ၏ ခႏၶာကိုယ္၊ ထုိထုိေသာ ပိုက္ဆံကုန္စရာအားလုံးသည္ က်န္းမာေရး ခ်ဳိ႕တဲ့ေသာ မိဘႏွစ္ပါးစလုံးအတြက္ ျဖစ္ေစေသာေၾကာင့္ သူမဘ၀၏ အေက်နပ္ဆုံးအရာသည္ သူမ၏ အ႐ုပ္ဆုိးျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္ဟု ဘာဘာနီ က နိဂုံးခ်ဳပ္လုိက္သည္။

လက္ခုပ္သံမ်ား ခန္းလုံးျပည့္ ဆူညံသြားသည္။ ေ႐ွာင္ဖယ္ဖယ္ လုပ္ခဲ့ေသာ တ႐ုတ္မေလးမ်ား ၿပဳံးၿပီး လက္မေလးေတြ ေထာင္ျပၾကသည္။ ထုိေန႔က ဘာဘာနီ အလွဆုံး ျဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။ ။

Read More...

Summary only...

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရယ္ေမာမိေသာေန႔တစ္ေန႔

မေန႔တုန္းက ႐ုံးမွာ စာသင္ႏွစ္ကုန္ၿပီျဖစ္လုိ႔ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အားလုံးကို စိတ္လက္ေပါ့ပါးၿပီး တစ္ႏွစ္တာ ပင္ပန္းခဲ့သမွ် ကစားနည္းေလးတစ္ခုအေမာေျပ ကစားေစပါတယ္။ ၀န္ထမ္းအားလုံးရဲ႕ ကားေတြကို သုံးၿပီး အုပ္စုလိုက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ကားေမာင္းရင္း ကစားၾကရတာပါ။ ကားေပါင္း ၂၂ စီးနဲ႔ လူေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ ပါ၀င္တဲ့ ကစားနည္းပါ။

ပထမဆုံးကိုယ့္ရဲ႕ Group ကို ကိုယ္စားၿပဳမယ့္ အလံအရင္လုပ္ရတာပါ။ Canvas ေတြ၊ ေဖာင္တိန္မ်ဳိးစံု၊ ေရာင္စုံ၊ ေကာ္၊ ဖဲျပားအကုန္လုံး ေပးထားတာပါ။ ၁၅ မိနစ္အတြင္းႀကိဳက္ႏွစ္သက္သလုိ Design လုပ္ရတာပါ။ အဲဒီအလံကို ကားေပၚတင္ယူသြားရတာပါ။ ကားေတြထြက္ခါနီးမွာ စီစဥ္သူေတြက ၃ ခ်က္မွာလုိက္ပါတယ္။
- ေမးႏိုင္သမွ်ေမးပါ။
- Emergency Case ကလြဲရင္ ဒိုင္ေတြကို ဖုန္းမေခၚနဲ႕
- ဆုက Million Dollars မဟုတ္တဲ႔အတြက္ Safety က အေရးႀကီးဆုံးပါပဲ။

ဆုံမွတ္ (စကၤာပူအေ႐ွ႕စြန္း) ကေနကားေတြအားလုံးကို မနက္ ၁၀ နာရီ တိတိမွာ File ေလးတစ္ခုရယ္၊ ၂၈ ေဒၚလာရယ္ ေပးၿပီး လႊတ္လုိက္တာပါ။ ၂ နာရီခြဲအတြင္း သက္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာကို ျပန္ေရာက္ၾကရမွာၿဖစ္ၿပီး File ထဲမွာပါတဲ့ ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြ အကုန္ယူလာႏိုင္ရမွာပါ။ ထည့္ေပးလုိက္တဲ့ ၂၈ ေဒၚလာထဲက ၂၀ က ဓါတ္ဆီဖုိးျဖစ္ၿပီး ၈ ေဒၚလာက လုိအပ္တာေတြ ၀ယ္ဘုိ႔ပါ။ အမ်ားဆုံး ေငြျပန္အမ္းႏိုင္တာကလည္း Point ေတြနဲ႔ အမွတ္ေပးတဲ့ထဲမွာ ပါပါတယ္။

သြားရမယ့္ ေနရာေတြကေတာ့ စကၤာပူ အေနာက္ပုိင္းက ႏြားၿခံတစ္ခုရယ္၊ ငါးေမြးကန္ရယ္၊ ေနာက္ၿပီး Bukit Timah Nature Reserve ရယ္၊ Little India ရယ္၊ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ဓါတ္ပုံေပးထားၿပီး လုိက္႐ွာခုိင္းထားတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုရယ္ပါ။ ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ကိုယ္ ႀကိဳက္သလုိသြားႏိုင္ၿပီး ၂ နာရီခြဲအတြင္းျပန္ေရာက္ၿပီး ပစၥည္းအားလုံးယူလာႏုိင္တဲ့ အဖြဲ႕က ႏိုင္တာပါပဲ။ သြားရမယ့္ လိပ္စာေတြကလည္း အတိအက်မေပးထားပါဘူး။ သဲလြန္စေတြနဲ႔ နာမည္ေတြပဲ ေပးထားတာပါ။ ကိုယ္တုိ႔အဖဲြ႕က ေယာက်ၤားေလး (၃) ေယာက္၊ မိန္းကေလး (၂) ေယာက္ပါ။ ကားမွာ ကိုယ့္ Group ရဲ႕ နံပါတ္ စတစ္ကာ ကပ္ရပါတယ္။ တစ္ေယာက္က Driver ၊ တစ္ေယာက္က ေျမပုံလမ္းၫႊန္တဲ့လူ၊ ေနာက္ (၃) ေယာက္က သက္ဆုိင္ရာ Check Point ေတြမွာ ေျပးလႊားလွဳပ္႐ွားဖုိ႔ပါ။

ကားေပၚတက္လုိက္တာနဲ႔ ေျမပုံအၫႊန္းကုိင္တဲ့လူက Driver အတြက္ GPS ကို အရင္ဖြင့္လုိက္တယ္။ က်န္တဲ့လူတစ္ေယာက္က ဖုန္းထဲက အင္တာနက္မွာ ငါးဆုိင္နာမည္႐ုိက္ထည့္ၿပီး Confirm လုပ္တယ္။ GPS ျပတဲ့အတုိင္းသြားရင္ ၾကာခ်င္ၾကာေနမွာစုိးလုိ႔ ေျမပုံ႐ွာၿပီးၾကည့္တယ္။ က်န္တဲ့လူတစ္ေယာက္က Yellow Pages မွာ႐ွာတယ္။ အားလုံး Data ႐ွာေတြ႕ၿပီး အနီးဆုံးလမ္းကို သိတဲ့ အခိ်န္မွာ ကားအ႐ွိန္ကလည္း ၁၂၀ ကီလုိမီတာ ႏွဳန္းနဲ႔ ေျပးေနပါၿပီ။ အဲဒီမွာ လုပ္ရမွာက သုံးခုပါ။ တစ္ခုက အဲဒီငါးဆုိင္ရဲ႕ Vision ကိုကူးယူရမွာပါ။ တစ္ခုက ရသေလာက္ ငါးဖမ္းရမွာပါ။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ Black Dragon ငါးဘယ္ႏွစ္ေကာင္ ႐ွိသလဲလုိ႔ ျပတုိက္ထဲမွာ ၀င္႐ွာရမွာပါ။

ငါးေမြးတဲ့ျခံက ေတာ္ေတာ္ ေလးကို စနစ္က်ပါတယ္။ General office ႐ွိတယ္။ ျပတိုက္႐ွိတယ္။ ငါးအစားအစာနဲ႔ ပစၥည္းေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆုိင္႐ွိတယ္။ အလုပ္သမား တန္းလ်ားေတြ စနစ္တက် ႐ွိပါတယ္။ ငါးကန္ေ႐ွ႕မွာ ကားရပ္လုိက္တာ တၿပိဳက္နက္ ေလးေယာက္အျမန္ဆင္းၿပီး တစ္ေယာက္က Vision ဘယ္မွာေရးထားသလဲ အျမန္လုိက္႐ွာရပါတယ္။ က်န္တဲ့တစ္ေယာက္က ငါးဘယ္မွာဖမ္းရသလဲ ေမးပါတယ္။ ငါးဖမ္းဘုိ႔ ပိုက္ေလးနဲ႔ ပလတ္စတစ္ခြက္ေလးတစ္ခုကို ၅ ေဒၚလာနဲ႔၀ယ္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အျမန္ေျပးၿပီး ငါးဖမ္းရတာပါ။ ငါးဖမ္းတဲ့ ေနရာက ေျမာင္းေလးေတြလုပ္ေပးထားၿပီး ပိုက္ေသးေသးေလးနဲ႔ ေျမာင္းေဘာင္ေပၚကေန လုိက္ဖမ္း၊ ပလတ္စတစ္ခြက္ထဲထည့္၊ ထည့္ထားတဲ့ ငါးကလည္း အရမ္းလွ်င္ၿပီး ဖမ္းရခက္တဲ့ ငါးပိစိေလးေတြပါ။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ မူႀကိဳကေလးေတြကလည္း အေပ်ာ္ငါးလာဖမ္းေနတဲ့ အခ်ိန္၊ ၀ုန္းဒုိင္းႀကဲၿပီး ေရာက္လာတဲ့လူႀကီးေတြကို အထူးအဆန္းလုိ ၾကည့္လုိ႔။ ငါးကဖမ္းရခက္ေနေတာ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းက ေဘာင္းဘီကိုေခါက္၊ ေျမာင္းေဘာင္ေဘးကေနေရထဲကို လက္ႏွစ္ဖက္လုံးထည့္ၿပီး ငါးေတြကို ေထာင့္တစ္ခုမွာ စုေအာင္လုပ္၊ က်န္တဲ့လူတစ္ေယာက္က ပိုက္ကေလးနဲ႔ အျမန္ဆယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်န္တဲ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကေလးေလးေတြဆီမွာ ငါးလုိက္ေတာင္းပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေလးေတြကေတာ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ကိုယ္လုံးကို ေၾကာက္လုိ႔လား။ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္ေလးကိုပဲ သနားလုိ႔လားမသိ။ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴပဲေပးလုိက္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ သူတို႔ငါးခြက္ေလးကို ေပြ႕ၿပီးေအာ္လုိက္တာ လြန္ေရာ။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ကေတာ့ ရသေလာက္ ေတာင္းတာပါပဲ။ Black Dragon ငါးသြား႐ွာတဲ့ေကာင္မေလးကလည္း တစ္မ်ဳိး။ ျပတုိက္ထဲမွာ သူ႐ွာတာ မေတြ႔တာေတာ့ အဲဒီနားက အလုပ္သမားကို ေမးတာ မေျဖဘူး။ ဒါနဲ႔ ေျပာျပပါ။ ငါတုိ႔တျခားေနရာေတြသြားရဦးမွာ၊ ဘာညာသာရကာ လုပ္လုိက္ေတာ့ Black Dragon ငါးမ႐ွိဘူးတဲ့။ တမင္တကာ အခ်ိန္ကုန္ေအာင္လုပ္ထားတာ သူသိလာပါေရာ။ ဒါနဲ႔ပဲ ၫႊန္ၾကားခ်က္အတုိင္း ငါးျပတုိက္ေ႐ွ႕မွာ Group Photo ႐ုိက္ၿပီး အျမန္ေမာင္းလုိ႔ ႏြားျခံဆီကို ခရီးဆက္ရျပန္ပါတယ္။

ႏြားျခံမွာ ႏြားမငါးေကာင္က ႏုိ႔ညွစ္ခံရန္အသင့္။ ႏြားႏုိ႔ၫွစ္ရမယ္ဆုိေတာ့ ကုိယ္ေတာ့ အားလုံး ၿပိဳင္တူ "အားလားမား" လုိ႔ေအာ္မိၾကတယ္။ ႏို႔ျခံက ကုလားက ၫွစ္နည္းျပတယ္။ Group တစ္ခုမွာ တစ္ေယာက္ပဲ ၫွစ္ရမွာျဖစ္ၿပီး ကိုယ္တုိ႔အဖြဲ႕ထဲက အမ်ဳိးသမီးက သူၫွစ္မယ္ဆုိၿပီး ဆင္းသြားတယ္။ သူလဲ အနားေရာက္ေရာ ႏြားမ တစ္ေကာင္က အီအီးပါလုိက္တာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ စကၤာပူမ ေအာ္ၿပီး ေျပးလုိက္တာ ကိုယ္တုိ႔ေတြ သူ႕ကိုၾကည့္ၿပီး အူတတ္မတတ္ရယ္ေမာၾကရတယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္က်ေတာ့ ၫွစ္လုိက္တာ မၫွစ္တတ္ေတာ့ ႏို႔ကမထြက္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကိုယ္လဲစမ္းၾကည့္မယ္ ဆုိၿပီး ကုလားျပတဲ့အတုိင္း ဆြဲတာေပါ့။ ကုလားကေတာ့ ၫွစ္ၿပီးဆဲြခုိင္းတာ၊ ကုိယ္ကနာမလားဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ မဆြဲရဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ မေလးတစ္ေယာက္က ငါလုပ္မယ္ဆုိၿပီး တစ္ေကာင္ၿပီးတစ္ေကာင္ လုိက္ၫွစ္ပါေလေရာ။ ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ ေတာ္ေတာ္ေလးရေတာ့ ႏြားေတြနဲ႔ Group Photo ႐ိုက္ရေသးတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ Bukit Timah Nature Reserve ကို ခရီးဆက္ရျပန္တယ္။




Bukit Timah မွာ "S" နဲ႔စတဲ့ အပင္ (၃) မ်ဳိးရဲ႕နာမည္ရယ္၊ က်ားနဲ႔ ဓါတ္ပုံ႐ိုက္ဘုိ႔ရယ္။ နားေနေဆာင္ေလးတစ္ခုနဲ႔ ဓါတ္ပုံ႐ုိက္ဘုိ႔ရယ္ (၃) ခုလုပ္ရတာပါ။ ႏွစ္ေယာက္က သစ္ပင္လုိက္႐ွာ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က က်ားလုိက္႐ွာ၊ က်ားက ျပတုိက္ထဲက အစာသြတ္အ႐ုပ္ႀကီးကို ေျပာမွန္း ေတာင္ေပၚ၊ ေတာင္ေအာက္ ႏွစ္ခါေလာက္ အတက္အဆင္းလုပ္ၿပီးမွပဲ သိေတာ့တယ္။ အဲဒီမွာ ဟုိလူေမး၊ ဒီလူေမးနဲ႔ က်ားအ႐ွင္မ႐ိွဘူး။ ေမ်ာက္အ႐ွင္ဘဲ႐ွိတယ္ဆုိလုိ႔ ျပတိုက္ထဲ၀င္ၾကည့္မွ က်ားႀကီးကို ေတြ႕ေတာ့ ေအာ္ဟစ္လုိက္ၾကတာ ဆူညံလုိ႔။ ဓါတ္ပုံ႐ုိက္ဘုိ႔ ေဘးနားက အဘုိးႀကီးကို အကူအညီေတာင္းေတာ့ သူက မ႐ိုက္တတ္။ ႐ုိက္တတ္တဲ့လူလာျပန္ေတာ့ ကိုယ့္တုိ႔လူေတြက ကြယ္ေနလုိ႔ က်ားကို မျမင္ရနဲ႔ အခါခါျပန္႐ိုက္ၿပီး ပ်ာယာကို ခတ္ေနၾကတာပါပဲ။ ဒါနဲ႕ပဲ ေနာက္တစ္ေနရာ Little India ဆီ အေျပးေမာင္းရျပန္တယ္။



Little India မွာ (၃) ခု လုပ္ရတာပါ။ ပထမတစ္ခုက Madras Hotel နားမွာ Red Indian ပုံႀကီး႐ွိတဲ့ Pub ကို႐ွာၿပီး အဲဒီ Red Indian အ႐ုပ္ႀကီးနဲ႔ Group Photo ႐ိုက္ဘုိ႔ပါ။ ေနာက္တစ္ခုက ကုလားမေတြ လက္မွာဆြဲတဲ့ ၃ လေလာက္ခံတဲ့ ကုလား tatoo သြားဆြဲရတာပါ။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ စံပါယ္ပန္းကုံး႐ွာ၀ယ္ ရတာပါ။ အဲဒီ Hotel
ကို ႐ွာေတြ႔ၿပီး Pub ေ႐ွ႕မွာ ဓါတ္ပုံ႐ိုက္ၿပီးတဲ့ အခိ်န္ကိုယ္တုိ႔အဖဲြ႕ထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ကုလားမဆီမွာ ပုံသြားဆြဲဘုိ႔၊ အ႐ုိးဆုံးနဲ႔ အျမန္ဆုံးပုံဆြဲေပးပါဆုိေတာ့ ကုလားမက စက္၀ုိင္းတစ္ခုထဲမွာ စၾကၤာလုိလုိ၊ ဘာလုိလုိ ဆြဲေပးၿပီး ၁ ေဒၚလာ ယူလုိက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လမ္းကေန Little India မွာေနတဲ့ သူ႔ေကာင္မေလးကို စံပါယ္ပန္းကုံး၀ယ္ခုိင္းၿပီး အိမ္ေ႐ွ႕က ထြက္ေစာင့္ခုိင္း၊ သြား၀ယ္ဘုိ႔အခ်ိန္က မ႐ွိေတာ့ဘူးေလ။ ေကာင္မေလးကိုယ္တို႔ ကားရပ္ရပ္ခ်င္း အျမန္ ပန္းကုံးေပး။ ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္တစ္ေနရာကို ဆက္ေမာင္းရျပန္တယ္။ အခ်ိန္က ၂၅ မိနစ္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။

ေနာက္ဆုံးတစ္ခုကေတာ့ ဓါတ္ပုံျပထားၿပီး အဲဒီေနရာမွာ ကုိယ္တုိ႔ ေစာေစာက Design လုပ္ထားတဲ့ အလံႀကီးကို ကိုင္ၿပီး ဓါတ္ပုံ႐ိုက္ခိုင္းတာပါ။ ကံေကာင္းတာက အဲဒါဘယ္ေနရာလဲဆုိတာ ကိုယ္တုိ႔ အဖြဲ႕ထဲကတစ္ေယာက္က ဓါတ္ပုံျမင္လုိက္တာနဲ႔ သိတာပါ။ သူေသာက္ေနက် ေကာ္ဖီဆုိင္ေ႐ွ႕ကျမင္ကြင္း ဆုိပဲ။

ဒါနဲ႔ပဲ ကိုယ္တုိ႔ေတြ အဲဒီေနရာကိုေရာက္တဲ့ အခိ်န္ မီးပိြဳင့္ေတြက မီးနီေနလုိ႔ ကားေတြမလာေသးတဲ့ တခဏေလးမွာ လမ္းမေဘးကားထုိးရပ္၊ အားလုံးဆင္း အလံႀကီးကိုကိုင္ၿပီး ဘတ္စ္ကားဂိတ္က အစ္ကိုႀကီးကို အကူအညီေတာင္းဓါတ္ပုံ႐ိုက္ရတာပါ။ ကားတစ္စီးအျမန္ေမာင္းလာၿပီး လမ္းမေပၚရပ္၊ ကားေပၚကလူေတြအကုန္လုံး ျပာေလာင္ခတ္ၿပီး ဆင္းလာၾက။ ေပါက္ကရေလွ်ာက္ဆြဲထားတဲ့ အလံႀကီးကို ေျမွာက္ၿပီး အ႐ွက္မ႐ွိတဲ့ မ်က္ႏွာေတြနဲ႕ ဓါတ္ပုံ႐ိုက္ေနၾကတာကို မ်က္ႏွာျခင္းဆုိင္က ေကာ္ဖီဆုိင္ေတြ၊ ထမင္းဆုိင္ေတြ အထဲက ျပည့္သိပ္ေနတဲ့ လူေတြ ဘယ္လုိၾကည့္ေနၾကမလဲဆုိတာ စဥ္းစားသာၾကည့္ၾကေပေရာ့။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ႐ွက္ရေကာင္းမွန္းမသိ၊ ၿပီးတာနဲ႔ အျမန္တက္ၿပီး Down Town East သို႔ခရီးႏွင္ေပါ့။



Down Town East ကိုေရာက္ေတာ့ ၁၂း၃၀ အတိ။ အဲဒီမွာ ႐ွိတဲ့ Sakura International Buffet ဆုိင္မွာ ေန႔လည္စာေကၽြးပါတယ္။ ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ စားလုိက္ ၾကတာ ၀က္၀က္ကြဲပါပဲ။ က်န္တဲ့ အဖဲြ႕ေတြလည္း ေရာက္လာၾက။ တဖြဲ႕နဲ႔ တဖဲြ႕ အေတြ႕အၾကံဳေတြေျပာၿပီး တ၀ါး၀ါးရယ္ၾကနဲ႕ တဆိုင္လုံးဆူညံလုိ႔။ စားၿပီးသြားေတာ့ အလုပ္႐ွိတဲ့ ေနရာကို ျပန္ၿပီး ႐ုံးခန္းမထဲမွာ ဒုိင္ေတြက အမွတ္ေတြ ေပါင္းပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ၀န္ထမ္းအားလုံးကို ေရာင္စုံစာ႐ြက္ေတြေပးၿပီး ကိုယ့္ နာမည္ကိုယ္ေရးခုိင္းပါတယ္။ ၿပီးရင္အဲဒီ နာမည္ေရးထားတဲ့ စာ႐ြက္ကို ကိုယ္ထုိင္တဲ့ စားပြဲမွာ ထားခဲ့ခုိင္းၿပီး လူေတြကို ေနရာ ေျပာင္းပါတယ္။ ကိုယ္ေရာက္သြားတဲ့ ေနရာက စာ႐ြက္မွာ သူ႕အတြက္ ကိုယ့္ရဲ႕ အမွတ္တရ စာတုိေလးေတြေရးရ ပါတယ္။ ေနရာေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာင္းၿပီး ဖြင့္ေပးထားတဲ့ Music မၿပီးမခ်င္းေရးလုိက္တာ၊ သီခ်င္းဆုံးလုိ႔ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ျပန္ေရာက္ရင္ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ကုိယ့္အတြက္ ေရးေပးထားတဲ့ စာတုိေလးေတြ A4 စာ႐ြက္နဲ႔ အျပည့္ပါပဲ။ ၿပီးလည္းၿပီးေရာ အမွတ္ေတြ
ေၾကျငာေတာ့ ကားနံပါတ္ ၁၇ က ပထမရပါတယ္။ ၉ က ဒုတိယ ရပါတယ္။ ၂ က တတိယ ရပါတယ္။ ၁၇ က ဘယ္သူပါတဲ့ အဖဲြ႕႐ွိရမွာလည္း။ ကၽြန္ေတာ္ပါတဲ့ အဖဲြ႕ေပါ့ဗ်ာ။



ဒီႏိုင္ငံေရာက္ၿပီး မွတ္မွတ္ရရ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာမိတဲ့ ေန႔ပါပဲ။ တစ္ႏွစ္တာ ပင္ပန္းထားတဲ့ Stress ၊ မိသားစုအတြက္ စိတ္ပူရတဲ့ Stress ၊ ကိုယ္အပင္ပန္းခံၿပီး ကူညီခဲ႔ေပမယ့္ ကိုယ္ကတကယ္ လုိအပ္တဲ့အခါ Busy ဒါမဟုတ္ ေမ့သြားလုိ႔လုိ႔ ျပန္ေျပာတတ္တဲ့ မိတ္ေဆြတခ်ဳိ႕ကေပးတဲ့ Stress ၊ အလုိက္ကန္းဆုိးမသိတဲ့ ေဆြမ်ဳိးတခ်ဳိ႕ကေပးတဲ့ Stress ၊ ငါ အလုပ္ျပဳတ္ႏိုင္လားလုိ႔ ေတြးေနရတဲ့ ေခတ္ကေပးတဲ့ Stress ၊ ဒါေတြအားလုံး ေျပဘုိ႕ကေတာ့ တစ္ရက္တည္း ရယ္ေမာယုံနဲ႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း အခ်ိန္ ခဏေလးေတာ့ အကုန္ေမ့သြားပါတယ္လုိ႔ ၀န္ခံရတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ပါဘဲ။

Read More...

Summary only...