Saturday, September 11, 2010

ေစတနာ အဆုံးအျဖတ္

ပဒုမုတၱရျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္ေတာ္၌ ခရီးသြားေယာက်္ားတစ္ေယာက္သည္ အမိုးအကာမ႐ွိသျဖင့္ ေနပူလ်က္႐ွိေသာ ဆင္းတုေတာ္တစ္ဆူ ေတြ႕သည္ႏွင့္ မိမိစီးလာေသာဖိနပ္ကိုခၽြတ္၍ ဆင္းတုေတာ္၏ ဦးေခါင္းထက္တြင္ တင္ထားခဲ့၏။ မ်ားမၾကာမီ အျခားခရီးသည္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ေရာက္လာ၍ အျမင္မေတာ္အလုပ္ကို လုပ္ရက္ေလျခင္းဟု ေရ႐ြတ္ကာ ဖိနပ္ကိုလွမ္းယူကာ လႊင့္ပစ္ခဲ့သည္။ ထုိအျပဳအမူအတြက္ ေၾကာင့္ ၎ခရီးသည္အသီးသီးမွာ မည္ကဲ့သို႔ အက်ဳိးေပးသည္ ထင္ၾကသနည္း။

ဖိနပ္ကို ဆင္းတုေတာ္မွ ေကာက္ယူလႊင့္ပစ္ေသာ ခရီးသည္သာလွ်င္ ေကာင္းက်ဳိးေပး၍၊ ဆင္းတုေတာ္၏ ဦးေခါင္းထက္၀ယ္ ဖိနပ္မိုးတင္ထားခဲ့ေသာ ခရီးသည္မွာ အ၀ီစိသို႔ က်သည္ထင္ၾကသေလာ။ မဟုတ္ေခ်။ ဤသူႏွစ္ဦးစလုံးမွာ ေသလြန္ေသာအခါ တာ၀တိသာ နတ္ျပည္သုိ႔ေရာက္ၾကသည္ဟု က်မ္းအဆုိ႐ွိေလသည္။ ဆင္းတုေတာ္၏ ဦးေခါင္းထက္၀ယ္ ဖိနပ္မုိးတင္ခဲ့ျခင္းတည္းဟူေသာ အျပဳအမူသည္ အျခားသူမ်ား၏ မ်က္စိ၌ အျမင္မေတာ္ဟု ဆုိၾကမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ထုိသူ၏ေစတနာမူကား ႏွယ္ႏွယ္မဟုတ္ေပ။ ဆင္းတုေတာ္၏ မ်က္ႏွာ၌ ေနပူျခင္းကို မၾကည့္ရက္သည္ႏွင့္ ဖိနပ္ကိုခၽြတ္တင္ၿပီး မိမိကုိယ္တုိင္ေျခပူခံ၍ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ဤစာကိုေတြ႔ရၿပီးသည့္အခ်ိန္မွစ၍ ကၽြႏု္ပ္အဖုိ႔မွာ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ အျပဳအမူႏွင့္ ပတ္သက္၍ အေဆာတလ်င္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ မေပး၀ံ့ေတာ့ဘဲ အၾကင္သူ၏ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေစတနာကို နားလည္ေအာင္ စူးစမ္းဆင္ျခင္ေသာ အေလ့အထ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ပါသည္။

(ဆရာႀကီး ေ႐ႊဥေဒါင္း ၏ ဗုဒၺ၀ါဒႏွင့္ အယူအဆေရးရာမ်ား စာအုပ္မွ ႏွစ္သက္၍ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)

Sunday, June 27, 2010

လူနဲ႔တူလုိ႔ေပးတဲ့လက္မွတ္




ေနာက္ဆုံးေခတ္ရဲ႕ နည္းပညာေတြနဲ႕ ထုံမႊမ္းေနတဲ့ ဒီကၽြန္းႏုိင္ငံေလးက ေက်ာင္းေတြမွာ လူနဲ႕တူရင္ အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ Certificate ေပးရတာကလဲ ေနာက္ဆုံးေခတ္ရဲ႕ ဗ်ဴဟာတစ္ခုထင္ပါရဲ႕။ ဒီအသိအမွတ္ျပဳလက္မွတ္ရဲ႕ နာမည္က
"Caught You Doing Right" ပါတဲ့။

မူလတန္းအ႐ြယ္မွာ iPhone နဲ႔စာသင္ၾကရတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ကံၾကမၼာက လုိက္မမွီႏိုင္ပါဘူး။ Learning Trail လုိ႔ေခၚတဲ့ သင္ၾကားရင္း၊ အလည္သြားရင္း ဆုိတဲ့ Program ေတြမွာ သူတုိ႔ေလးေတြ iPhone ေလးေတြကုိယ္စီနဲ႔။ ေက်ာင္းမွာလဲ White Board ေခတ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ Smart Board နဲ႔။ အတန္းတုိင္းမွာ Net book ေတြ၊ Tablet ေတြကိုယ္စီနဲ႔။ အသံသြင္းစရာေတြ၊ Video ေတြအတြက္ Studio နဲ႔။ အရာရာတုိင္းက ေနာက္ဆုံးေပၚ၊ ေနာက္ဆုံးနည္းပညာနဲ႔ ေနာက္ဆုံးေခတ္ရဲ႕ ပညာေရး။

ဒီလုိေခတ္မွီေက်ာင္းမွာ ေခတ္မီဆရာတစ္ေယာက္ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ အလုပ္႐ွဳပ္ေနတာကို ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ဒီလုိေမးတယ္။ "Teacher, are you watching p*** site?" ဆရာျဖစ္သူက ဆုံးမခ်င္လုိ႔ လာဦးေခၚေတာ့ "Teacher is watching p*** site" လုိ႔ အက်ယ္ႀကီးေအာ္ၿပီး ထြက္ေျပးတယ္။ ေနာက္ကလုိက္တဲ့ ဆရာက ေလွကားေပၚက လိမ့္က်လုိ႔ Ambulance ေခၚၿပီး ေဆး႐ုံတင္၊ ကေလးနဲ႕ မိဘကို ေခၚၿပီး Warning ေပးေတာ့ ကေလးက "Not Fair" လုိ႔ အတန္းပုိင္ ဆရာမကို ေျပာတယ္။ သူ႕ကို ဘယ္သူက လုိက္ခိုင္းလုိ႔လဲ၊ သူ႕ဟာသူ ေခ်ာ္က်တာ ငါနဲ႔ မဆိုင္ဘူးတဲ့။ လုံး၀တြန္႔ဆုတ္ေတြေ၀ျခင္း၊ ေနာင္တရျခင္း ကင္းတဲ့ ပကတိမ်က္ႏွာနဲ႕။ ဪ... ေခတ္ရဲ႕သားေကာင္ေတြမုိ႔လဲ ေခတ္အတိုင္း စဥ္းစားၾကေလသလား။

သူငယ္တန္းက ကေလးမေလးတစ္ေယာက္လဲ ဆရာမစာသင္ေနတုန္း စကားမ်ားေနလုိ႔ ဟန္႔လုိက္တာ ဆရာမကုိ လက္ခလယ္ႏွစ္ဘက္စလုံး ေထာင္ျပသတဲ့။ ဆရာမက ဒီအျပဳအမူ႐ုိင္းတယ္၊ မလုပ္ရဘူးေျပာေတာ့ ေနာက္တစ္ခါထပ္လုပ္ျပတယ္။ ဆရာမျဖစ္သူက မိခင္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး "႐ွင့္သမီး ဆရာမကို လက္ခလယ္ ေထာင္ျပတယ္" လုိ႔ေျပာေတာ့ "So, what?" တဲ့။ ဆရာမက "ကၽြန္မကို လာေတြ႕ပါ" လုိ႔ ေျပာေတာ့ မအားဘူး၊ ေနာက္မွလာမယ္တဲ့။ ဆရာမလည္း "No wonder" လုိ႔ပဲ ေျပာႏိုင္ေတာ့တယ္။

ဒီလုိ ဥပမာေတြရဲ႕ အက်ဳိးဆက္ကေတာ့ ေက်ာင္းမွာ Department အသစ္တစ္ခု ဖြဲ႕စည္းတာပါပဲ။ Character & Citizenship Education တဲ့။ ဒီဌာနရဲ႕ အဓိက ရည္႐ြယ္ခ်က္က ကၽြန္းပိစိသူ၊ ကၽြန္းပိစိသား ကေလးသူငယ္မ်ား
လူသားဆန္ေရးပါပဲ။ အဓိက ကေတာ့ ကၽြန္းသား မဆန္ေရး ဆုိပါေတာ့။ ဒီလုိနဲ႔ ဒီ Certificate ေလးတစ္ခုေပၚထြက္လာပါတယ္။ လိမၼာနားလည္မွႈ၊ စာနာတတ္မွု၊ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕မွု၊ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ႏိုင္မွု စတာေတြကို လုပ္ႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြကို ေပးတာပါပဲ။ စာအုပ္ေတြ တေပြ႕တပုိက္နဲ႔ ဆရာမလာရင္ အသိစိတ္နဲ႔ လာကူသယ္ေပးတဲ့ကေလး၊ အတန္းတိုင္းမွာ သူတပါး အခက္အခဲကို ကူညီတဲ့ကေလး၊ ကုိယ္က်ဳိးထက္ အမ်ားအတြက္ နားလည္တဲ့ ကေလး။ ဒီလုိ ကေလးမ်ိဳးေတြကို သတိထားမိတဲ့ ဘယ္ဆရာမ၊ ၀န္ထမ္းမဆုိ Department head ဆီကို Email ပုိ႔ၿပီး ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးကုိယ္တုိင္က Approve လုပ္၊ Assembly လုိ႔ေခၚတဲ့ ေက်ာင္းသူ၊ေက်ာင္းသား ဆုံတဲ့အခ်ိန္မွာ အားလုံးရဲ႕ေ႐ွ႕မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ခ်ီးက်ဴးစကားေျပာၿပီးမွ ဆုေပးတာပါ။ Certificate နမူနာေလးေတြက ဒါမ်ိဴးေလးေတြပါ။

For her selfless act of extending a helping hand to a friend in need. Kelly readily gave tissue to a friend who vomited in class. She also went the extra mile to clean up her friend’s table and books. She was a comfort to her friend and her ‘Share and Care’ spirit is commendable.

For having gone the extra mile in showing care and concern for others. At a break during a soccer match, Ismail was seen pouring water for all his team mates first though he was perspiring profusely and was thirsty and tired. His selfless act is commendable.

For showing empathy and kindness to a P1 child who was crying. She even offered money to the child to make a call to her mother.

ၤၤၤFor showing care and concern by voluntarily approaching and assisting a teacher who was carrying heavy books and bags. Wan Syukrina offered help to the teacher who was touched by her concern and thoughtfulness.

ကုိယ္တု႔ိေခတ္၊ ကိုယ္တုိ႔ႏုိင္ငံရဲ႕ ေက်ာင္းမွာသာ ဒါမ်ဳိးဆုေပးရရင္ စာေတာင္ သင္ခ်ိန္႐ွိပါ့မလားမသိ။ ကေလးအားလုံးနီးပါး ဆုရမယ္ထင္ရဲ႕။ ဆရာမ ခင္ခင္ထူးရဲ႕ ၀တၳဳထဲကလုိ ဆရာမကို ဖိနပ္မပါ ဘူတာ႐ုံထိ မိုး႐ြာ႐ြာ၊ ေနပူပူ လာႀကဳိ႐ွာတဲ့ ကေလးငယ္ေတြဆုိ ဘယ္လုိ ဆုမ်ဳိးမ်ား ေပးရပါ့မလဲ။

ဒီေခတ္မွီေက်ာင္းမွာေတာ့ ေက်ာင္းသား ၁၀၀၀ ေက်ာ္မွာ ႏွစ္ပတ္တစ္ခါ ၃ ေယာက္ေလာက္ ဆုရၾကတယ္။ အပတ္စဥ္အဂၤါေန႔တုိင္း ဆုေပးပြဲ႐ွိၿပီး ဆုရတဲ့ ကေလးနဲ႔ ဆုရတဲ့ အေၾကာင္းအရာကို Canteen / Library နဲ႔ General Office ေတြက TV ႀကီးေတြမွာ တစ္ေနကုန္ ျပၿပီး တစ္ေက်ာင္းလုံးကို ဂုဏ္ယူေစေသးတာ။ ေခတ္မီပါတယ္ ဆုိေနမွေလ။

ဒီလုိနဲ႔ ႏွစ္လေလာက္ေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သိတတ္လိမၼာယုံနဲ႔ မၿပီး၊ သူတပါးရဲ႕ ေမတၱာ၊ ေစတနာကို တန္ျပန္နားလည္ျခင္းကို ေလ့က်င့္ႏိုင္ဘုိ႔ "Caught You Being Kind" ဆုိတဲ့ Certificate ကို ေခတ္မွီမွီ တီထြင္လုိက္ျပန္တယ္။ ဒါကေတာ့ ဆရာမေတြကို ကေလးေတြက ျပန္ၿပီး အသိအမွတ္ျပဳ ေပးရတဲ့ လက္မွတ္။ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ ဆရာမကုိ ဘာလုိ႔ ခ်စ္သလဲ ဆိုတာ အသိအမွတ္ျပဳ Comment ေလးေရးၿပီး Canteen ကပုံးႀကီးထဲ သြားထည့္လုိက္႐ုံပဲ။ လြယ္လုိက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ ဒါန့ဲပဲ ကေလးေတြကို တစ္လတိတိ ဒီအေၾကာင္း Assembly မွာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ေျပာျပ၊ ႐ွင္းျပ။ တစ္လျပည့္ေတာ့ ဒီပုံးႀကီးကို ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ဆရာမ ၁၀၀ ေက်ာ္ ႐ွိတဲ့ ေက်ာင္းမွာ စာ႐ြက္ ၃ ႐ြက္ပဲရတယ္ ဆုိရင္ ေခတ္မီ တယ္ပဲ ေျပာရဦးမလား။ ကေလးေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာ သူတပါးရဲ႕ ေမတၱာ၊ ေစတနာ ကုိ အသိအမွတ္ျပဳရဲတဲ့၊ ျပဳရေကာင္းမွန္းသိတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတစ္မ်ဳိးလဲ ေခတ္မီစြာ ေပ်ာက္ဆုံးေနျပန္တယ္။ ေခတ္က သင္ၾကားေပးတဲ့ အ႐ုိင္းစိတ္ တမ်ဳိးလို႔ ဆုိၾကစု႔ိရဲ႕။

ဆရာမေတြက ဒီေလာက္ပဲ ေမတၱာတရား ေခါင္းပါးလုိ႔လား ဆုိေတာ့လဲ မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာ ဆရာမျဖစ္ဘုိ႔ကို ေမြးဖြားလာတယ္လုိ႔ထင္မိတဲ့ ဆရာမ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲ ဒီ ၃ ေယာက္ထဲ မွာ မပါျပန္ဘူး။ တခုထူးျခားတာက ဒီ ဆရာမ ၃ ေယာက္လုံး ရယ္စရာ အရမ္းေျပာတတ္တာပါပဲ။ သူတုိ႔ အခ်င္းခ်င္းလဲ အၿမဲ ရယ္ေမာေနတဲ့ ဆရာမေတြ။ သူတပါးကို ရယ္ေမာေစျခင္း တစ္ခုပဲ အသိအမွတ္ျပဳခံရတဲ့ ၿမိဳ႕ျပယဥ္ေက်းမွုေလလား မခြဲျခားတတ္ပါဘူးေလ။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ၃ ေယာက္မွသည္ ၃၀၀ ဆီသုိ႔ ဆုိတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ကေလးေတြကုိ ဘုိးဘြားရိပ္သာေတြေခၚသြား၊ အဘုိးအဘြားေတြနဲ႔ စကားေျပာခုိင္း၊ မိနစ္တုိင္း ကေလးေတြ ေသဆုံးေနတဲ့ အာဖရိက အေၾကာင္း၊ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးလုိ႔ ပညာကို ခက္ခက္ခဲခဲ သင္ယူရတဲ့ ကမာၻေက်ာ္ ပုဂၢဳိလ္ေတြ အေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး ျပည့္စုံတဲ့ ႏိုင္ငံမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေခတ္မီမီ ပညာသင္ၾကားခြင့္ ရတဲ့ ဘ၀ကို ေက်နပ္ဘုိ႔၊ အၿမဲတမ္း Complain တက္ဘုိ႔ပဲ စဥ္းစားမေနၾကဘုိ႔ Slide Show ေတြ၊ video ေတြ မ်ဳိးစုံနဲ႔ အဂၤါေန႔တုိင္း သင္ၾကားေပးၾကတယ္။ ႏုနယ္တဲ့ ႏွလုံးသားေလးေတြ ေခတ္မီစြာ ႐ုိသားေစဘုိ႔၊ ပညာတတ္ဆန္စြာ ယဥ္ေက်းေစဘုိ႔ နဲ႔ လူသားဆန္စြာ သိမ္ေမြ႕ေစဘုိ႔ ဆုိတာ ေခတ္မီ IT နည္းပညာေတြ၊ iPhone ထဲက Applications ေတြထက္ သင္ရခက္တယ္ မဟုတ္လား။

ကိုယ္တုိင္လဲ Certificate ဘယ္ႏွစ္ခုေလာက္႐ွိမလဲစဥ္စားမိတယ္။ "Caught You Doing Right" က ဘယ္ႏွစ္ခု၊ "Caught You Being Kind" ကဘယ္ႏွစ္ခု၊ ေျပာလုိ႔ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ "Caught You Doing Wrong" ေတြက ပုိမ်ားေနသလုိလုိ။ တခ်ဳိ႕ Wrong ေတြက ကိုယ္တုိင္သိၿပီး သိပ္ေနာက္မက်ခင္ ရပ္တန္႔လိုက္ေပမယ့္ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ Wrong ေနပါတယ္ ဆုိတာႀကီးကို သိသိႀကီးနဲ႔ ေက်နပ္ေနတာမ်ဳိးလဲ ႐ွိတယ္။ ဘ၀မွာ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး အမွားခံလုိက္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ႐ွိသလုိ နည္းနည္းေလးမွ အမွားမခံႏိုင္တဲ့ စိတ္ပင္ပန္းခဲ့တဲ့ ေန႔ေတြလဲ႐ွိေနျပန္ေရာ။ အမွားဆုိတာေတြ၊ လူေတြရဲ႕ ပညက္ခ်က္ေတြအားလုံးရဲ႕ အျပင္ဘက္မွာ လိပ္ျပာသန္႔သန္႔ ထြက္ရပ္ေနခ်င္တဲ့ ေဂါက္ေတာက္ေတာက္ေန႔ေတြလဲ ႐ွိတယ္။ "မင္းမွားေတာ့မယ္ဆုိတာ သိလုိ႔ေျပာေနတာကြ" ဆုိတဲ့ေစတနာစကားေတြကို မွားၾကည့္လုိက္ဦးမယ္လုိ႔ တန္ျပန္ခဲ့တဲ့စိတ္႐ုိင္း၀င္တဲ့ ေန႔ေတြလဲ ႐ွိတယ္။ သူတပါးရဲ႕ အမွားနဲ႔ အ႐ွဳံးကို ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး ၀မ္းသာတတ္တဲ့ လူတခ်ဳိ႕ကို ၿပံဳးျပခ်င္တဲ့ ေန႔ေတြလဲ ႐ွိတယ္။ ကုိယ့္အမွားကို သူမ်ားအမွားလုပ္ၿပီး မ်က္ႏွာေျပာင္ေျပာင္ လႊဲခ်တတ္တဲ့ လူတခ်ဳိ႕ကို အာ႐ုံေနာက္တဲ့ေန႔ေတြလဲ႐ွိတယ္။ အမွားကိုသိမွ အမွန္ျပင္လုိ႔ရမွာေပါ့လုိ႔ ေျပာၾကတဲ့ လူေတြကို "အမွားတုိင္းရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္လားရာဟာ အမွန္ဆုိတာ ေသခ်ာရဲ႕လား" လုိ႔ျပန္ေမးခ်င္တဲ့ ေန႔ေတြလဲ ႐ွိခဲ့ဘူးတယ္။

ကေလးေတြကုိ လူနဲ႔ တူဘုိ႔ လူႀကီးေတြက ႀကိဳးစား၊ လူႀကီးေတြ လူနဲ႔ တူဘုိ႔ကိုေတာ့ သက္ဆုိင္ရာ ဘာသာေရး သေဘာတရား ေတြက ႀကိဳးစား၊ အစြန္းေရာက္တဲ့ လူလဲေရာက္၊ လမ္းေခ်ာ္တဲ့လူလဲ႐ွိ၊ ဒီၾကားထဲ Certificate ႐ူး ႐ူးသြားတဲ့ လူေတြလဲ ႐ွိတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ့္လုပ္ရပ္ကို ယံုၾကည္မွု႐ွိတဲ့ သူအတြက္ ဘယ္သူဘယ္လုိ ေပးေပး တုန္လွုပ္စရာ မလုိပါဘူးေလ။

တကယ္တမ္းေတာ့ သူတပါးေပးတာထက္ ကုိယ့္ကိုကုိယ္ေန႔တုိင္းေပးေနတဲ့ Certificate ေတြက ပိုအေရးႀကီးတာပါ။ ဒီေန႔ ငါေတာ္တယ္၊ ဒီေန႔ ငါေပ်ာ္တယ္။ ဒီေန႔ေလာက္ ညံ့တာမ႐ွိဘူး စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ေန႔တုိင္းက ေကာင္းမေနႏိုင္သလုိ၊ ေန႔တုိင္းလဲ မညံ့ႏိုင္ပါဘူးေလ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အဆိပ္ျဖစ္ေစမယ့္ Certificate မ်ဳိးမေပးမိဘုိ႔လဲ အေရးႀကီးပါတယ္။ "Caught You Being An Idiot" ဆိုတာမ်ဳိးေပါ့။ ကိုယ့္ကေတာ့ အသက္ ၃၀ ေက်ာ္မွာ "Certificate of Caught You Doing Stupid" အမ်ိဳးအစားေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္နဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ႐ြက္လႊင့္ေနတုန္းပါပဲ။

Sunday, August 16, 2009

အေမ့လုိ အ ခ်င္တယ္


ကုိယ္ငယ္ငယ္ကတည္းက အေဖက ကိုယ့္ရဲ႕ "Hero" ပါ။ အေဖဘာလုပ္လုပ္ "မွန္တယ္ကြာ၊ မိုက္တယ္ကြာ" လုိ႔ထင္မိတယ္။ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို အေဖက ေဒါသတႀကီး တုံ႔ျပန္တဲ့အခါ၊ စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိး ေအာ္ဟစ္ ေျပာဆုိတဲ့အခါ အေဖက မဟုတ္မခံနဲ႔ သတၱိ႐ွိတယ္လုိ႔ပဲ ျမင္တယ္။ ျပႆနာကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ သည္းခံၿပီး ေျဖ႐ွင္းတဲ့ အေမ့ကိုေတာ့ အေဖ့စကားအတုိင္း "အေမက သိပ္ "အ" တာပဲ" လုိ႔ထင္ခဲ့မိတယ္။ အေဖ့ရဲ႕ လႊမ္းမိုးမွဳ ဘယ္ေလာက္ႀကီးမားခဲ့သလဲဆုိရင္ အေဖသာ ေသဆုံးသြားခဲ့ရင္ ငါေတာ့လုိက္ေသမွ ျဖစ္မယ္။ အေဖမ႐ွိဘဲ အေမနဲ႔သာ ဒီေလာကႀကီးထဲေနရရင္ ေၾကာက္စရာႀကီးလုိ႔ စဥ္းစားမိတဲ့အထိပါဘဲ။ အိမ္ကိုလာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြ၊ ေဆြမ်ဳိးေတြက အေဖနဲ႔ခၽြတ္စြတ္ပဲေနာ္၊ သူ႕အေဖ ကုိယ္ပြားေလးပဲ လုိ႔ ေျပာရင္ သေဘာကို က်လုိ႔။ အေမတူပဲလုိ႔ ေျပာရင္ သိပ္မႀကိဳက္ခ်င္ဘူး။ ကေလးအေတြးနဲ႔ေတာ့ စိတ္ျမန္လက္ျမန္႐ွိတဲ့ အေဖ၊ ဘာလုပ္လုပ္ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္ႏိုင္တဲ့ အေဖ၊ အရာရာကို ထိပ္ဆုံးမွ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ခ်င္တဲ့ အေဖရဲ႕ စိတ္ကို သူရဲေကာင္းႀကီးေပါ့။ အဲဒီ သူရဲေကာင္းႀကီးေနာက္က ေမွာက္လ်က္မလဲေအာင္၊ မၿပိဳလဲေအာင္ တည့္မတ္ေနတဲ့ အေမရဲ႕ အင္အားကိုေတာ့ ေပ်ာ့ညံ့တဲ့လူ၊ အရာရာကို သည္းခံတဲ့လူ၊ လူတိုင္းကို နားလည္ေအာင္ႀကိဳးစာေနတဲ့လူ ဆုိၿပီး ေပ်ာ့ေပ်ာင္းမွဳရဲ႕ အင္အားကို လုံး၀အထင္မႀကီးခဲ့မိဘူး။ အေမကေတာ့ ဘယ္သူဘာေျပာေျပာၿပဳံးေနတာပဲ။ မခံစားတတ္ဘူးလား မသိဘူးေနာ္လုိ႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္ေျပာရင္း အေဖ႔ေျခရာနင္းဘုိ႔ပဲ ႀကိဳးစားခဲ့မိတယ္။ အေမ႔ကို ခ်စ္ေပမယ့္ Hero မျဖစ္ခဲ့ဘူး ဆုိပါေတာ့ေလ။


ကိုယ့္အေမက စကားေတြ အမ်ားႀကီး မေျပာပါဘူး။ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေလးပဲေနတယ္။ စိတ္ဆုိး၊ စိတ္တုိေနတယ္လုိ႔ မ႐ွိဘူး။ မတည့္တဲ့လူ၊ ၾကည့္မရျဖစ္တဲ့လူဆုိတာ မ႐ွိဘူး။ ဘယ္လုိမွ ေပါင္းသင္းလုိ႔ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ လူက်ေတာ့ အေမက ဘာေျပာေျပာ ခပ္မဆိတ္ေနလုိက္ေရာ။ ျပႆနာ ဆုိတာ မ႐ွိသေလာက္႐ွားတာ။

အေမ့စကားနဲ႔ေျပာရရင္ လူတုိင္း အားနည္းခ်က္ ကိုယ္စီ ႐ွိတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ အားနည္းသလဲ၊ ဘယ္အကြက္မွာ ႐ူးေနလဲဆိုတာ သိေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီးရင္ ဘာလုိ႔ စိတ္တုိ ေဒါသ ထြက္ေနဦးမလဲ။ အားလုံးကိုသိေနတဲ့လူက စိတ္ကို အညစ္ေထး မခံေတာ့ဘူးတဲ့။ ကိုယ့္အေဖကေတာ့ ေျပာင္းျပန္။ အၿမဲတမ္းတက္ႂကြ၊ စိတ္ကလဲျမန္၊ စကားေလးတစ္လုံးေတာင္ အေၾကာမခံႏိုင္လုိ႔ အေမက စကားလုံးတစ္လုံးနဲ႔ကပ္႐ွဳပ္တတ္လုိ႔ တစ္လုံး႐ွဳပ္မ်ဳိးတဲ့။ အစြန္းေရာက္လုိက္တာကလည္း တည့္ခ်င္တဲ့လူဆုိ တေလာကလုံး မေကာင္းပါဘူးေျပာလဲ သူတည့္တယ္။ အျမင္ကတ္တဲ့ လူက်ေတာ့ တစ္ဖက္လူက ဘာမွ မလုပ္ရပါဘဲနဲ႔ ၾကည့္လုိ႔မရျဖစ္ေနတတ္တာ။ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ အထင္ႀကီးလုိက္တာကလဲ သူ႕အထက္ ဌက္ နဲ႔ ေလယာဥ္ပ်ံပဲ ႐ွိေတာ့တဲ့ အတုိင္း။ ယုတ္စြအဆုံး သူ႕ကို လာႏွိပ္တဲ့ အႏွိပ္သည္ဖုိးတုတ္ ဆိုတာေတာင္ သူအျမင္ကတ္တဲ့ လူကိုမႏွိပ္ရ။ သူ႕ကိုလာႏွိပ္ရင္ ၂ ေယာက္စာေပးလုိက္တာမ်ိဳး။ အေမကေတာ့ ၿပံဳးၿပီး အ႐ူးက ရင့္ေနၿပီတဲ့။ ကုိယ္ကေတာ့ အစြန္းေရာက္တဲ့ စိတ္ေတြကို ခ်စ္ခဲ့တယ္လုိ႔ ေျပာရမယ္။ အစြန္းေရာက္မွဳကို ထက္ျမက္မွဳတစ္မ်ဳိးပဲဆုိၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕အေဖနဲ႔တူတဲ့ စိတ္ေတြအားလုံးကို အၿမဲေ႐ႊခ်ခဲ့တာေပါ့။

မိသားစုအားလုံးစုံလုိ႔ ေအးေအးေဆးေဆးထုိင္ၿပီး စကားေတြ ေျပာၾကၿပီးဆုိရင္ ကိုယ္က အၿမဲအေဖ႔ဘက္က။ က်န္တဲ့ႏွစ္ေယာက္က အေမ႔သားေတြ။ မိသားစုစကား၀ုိင္းေတြမွာ အေဖက စကားကုိ အေမ႔အေပၚ အၿမဲတမ္း အႏုိင္ယူၿပီး ေျပာတတ္သေလာက္၊ အေမကေတာ့ က်ဳိးေၾကာင္း ဆင္ျခင္ၿပီး ေျပာတတ္တယ္။ တခါတေလ ၀ိပႆနာ တရားသက္သက္ ကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အားထုတ္ခြင့္႐ွိတဲ့ မယ္သီလ႐ွင္ ေက်ာင္းေလးေဆာက္ၿပီး လႉခ်င္လုိက္တာလုိ႔ ေျပာရင္ အေမ႔သားႏွစ္ေယာက္က သူတုိ႔ပိုက္ဆံ႐ွိရင္ အေမ ျဖစ္ခ်င္တာလုပ္ေပးမယ္ေပါ့။ ကိုယ့္အေမက သီလ႐ွင္ေတြ ထမင္းဟင္းခ်က္ရ၊ ဘုန္းႀကီးဆြမ္းကပ္ရနဲ႔ လူမိန္းမေတြ အိမ္မွဳကိစၥေတြနဲ႔ ႐ွဳပ္ေနသလုိ သာသနာ့ သမီးေတာ္ေတြ အဲလုိ အ႐ွဳပ္ေတြ မလုပ္ရတဲ့ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း တရားအားထုတ္ခြင့္ရတဲ့ေက်ာင္းေလးမ်ဳိး ႐ွိေစခ်င္တာ။ အဲဒါကို နားေထာင္ၿပီးတာနဲ႔ အေဖကေတာ့ "ကုန္႐ွဳံးေႂကြးတင္၊ လုိလင္မရ၊ မယ္သီလ တဲ့ကြ။ မင္းက ကုန္လည္းမ႐ွဳံး၊ ေႂကြးလည္းမတင္ ေတာ့ ေနာက္ဆုံးတစ္ခုေပါ့တဲ့" အဲလုိ ပစ္ပစ္ခါခါ ေျပာတာပါ။ (ေက်းဇူးျပဳ၍ ဘာသာေရး အရ ၀င္ေရာက္ ေ၀ဖန္ျခင္း သည္းခံပါ)။ အေမကေတာ့ အၿပဳံးမပ်က္ပါဘူး။ အေမစိတ္မဆုိးဘူးလားဆိုေတာ့ သူ႕အေၾကာင္းသိေနတာပဲ။ အေမ႔ Idea ေလးေတြဆုိ အဲလုိ ေျပာလုိက္ရမွ၊ ၿပီးေတာ့ တကယ္လုပ္ခ်င္ရင္လဲ လုပ္ေပးတာပဲ။ ၿပိဳင္ၿပီးေျပာမေနေတာ့ဘူးေလ။ "၀စီေဗဒ ထြက္တုိင္း႐ွ" တဲ့ အေဖႀကီးေရလုိ႔ပဲ ၿပဳံးၿပီးေျပာတာ။ ကိုယ့္အေဖကေတာ့ အေမဘာေျပာေျပာ သူ႕အေတြးပဲ မွန္တယ္လုိ႔ ယူဆေလ့႐ွိတယ္။ ဘုရား တရား အရမ္းၾကည္ညိဳတဲ့ အေမ႔ကို အေဖက အတၱသိပ္ႀကီးတယ္တဲ့။ သူစိတ္ခ်မ္းသာဘုိ႔ပဲ အၿမဲ တည္ေဆာက္ေနတဲ့သူ လုိ႔ အၿမဲစြပ္စြဲေလ့႐ွိတယ္။ မိသားစုျပႆနာေလးေတြျဖစ္ရင္ အေဖက အရမ္းစိတ္ပူ၊ အရမ္းေဒါသထြက္၊ အရမ္းပ်ာေလာင္ခတ္ ေနသေလာက္ အေမကေတာ့ ဘာလုပ္လုိက္ ဆုိတာေျပာၿပီးရင္ ဘာမွ မျဖစ္တဲ့ အတုိင္းပါပဲ။

ျပႆနာတုိင္းကေတာ့ အခ်ိန္တန္ရင္ ၿပီးသြားတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အေဖေျဖ႐ွင္းတဲ့နည္းနဲ႔ဆုိ ေဒါသထြက္တာရယ္၊ အသုံးမက်တာရယ္က အရင္လာတာ။ ဆူပူတာကအရင္။ ျပႆနာေျဖ႐ွင္းတာထက္ တအိမ္လုံးလဲပူေလာင္၊ စကားလုံးေတြ ထိန္းမရ၊ ခံရတဲ့သူေတြက ျပႆနာၿပီးလုိ႔ အနည္ထုိင္တဲ့အထိ အေျပာခံရတာကိုနာက်င္ေနတုန္း။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မိသားစု၀င္ေတြဆုိတာ ေမ့ေလ်ာ့တဲ့အထိျဖစ္ကုန္ၾက။ ကုိယ့္အေမဆုံးျဖတ္လုိက္ရင္ ဘာေဒါသမွ မပါဘူး။ ဘယ္သူမွလည္း စိတ္မညစ္ရဘူး။ ျပႆနာကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း၀ုိင္း၀န္းေျဖ႐ွင္းႏိုင္ၾကတယ္။ အေမကစိတ္မတုိတတ္ေတာ့ အားလုံးက ရင္ထဲ႐ွိတာေတြလည္း အကုန္ေျပာထြက္တယ္။ အားလုံးရဲ႕ အမွန္တရားကို အေမက ျမင္ရတယ္။ အေဖကေတာ့ နဲနဲ ဲေျပာလုိက္႐ုံနဲ႔ "အဲဒါမင္းအသုံးမက်တာေပါ့ကြ" ဆုိၿပီး မ်က္ႏွာကလည္း နီလာတာနဲ႔ အမွန္အတိုင္းေျပာဘုိ႔ တြန္႔ဆုတ္၊ ဟုိခ်န္ဒီခ်န္ေျပာရာက ျပႆနာက ပုိႀကီး။ အမွန္တရားလဲေပ်ာက္၊ လုပ္သင့္တာကိုလည္း ေနာက္ဆုံးမွ ႐ွာေတြ႕ေတာ့တယ္။

ကုိယ္ကိုတိုင္လည္း အေဖနဲ႕တူေတာ့ ေသြးဆူလြယ္တယ္။ နည္းနည္းေလးအေျပာခံရရင္ အမ်ားႀကီး ေဒါသထြက္၊ နာက်င္တတ္တယ္။ ေျပာတဲ့သူ၊ လုပ္တဲ့သူက ေျပာၿပီးလုိ႔ သူလုပ္ခ်င္တာလုပ္ေနတဲ့အထိ ကုိယ့္မွာ ခံစားလုိ႔ မၿပီးေသးဘူး။ စိတ္မထားတတ္ေတာ့ ေတြးေတြးၿပီး ပူေလာင္ေနလုိက္တာ။ ရင္ထဲမွာ တႏုံႏုံ။ အေမကေတာ့ မလုိအပ္တာေတြ ရင္ထဲထည့္တာေလာက္ ည့ံတာမ႐ွိဘူးတဲ့။ ကိုယ္ကလည္း အေဖအတုိင္း "ေမေမတုိ႔သာ ဘာမွမျဖစ္သလုိ သူမ်ားေျပာသမွ် ခံေနတာ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့မရပါဘူး" လုိ႔ေျပာရင္ အေမက "ေမေမတုိ႔က မခံစားေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မခံရဘူး" တမင္ခံစားရေအာင္သူမ်ားက လုပ္တာသိေနရဲ႕သားနဲ႔။ ကုိယ့္ကို အေျပာခံရၿပီဆုိရင္ ဟုတ္တာနဲ႔၊ မဟုတ္တာ ႏွစ္မ်ဳိးပဲ႐ွိႏုိင္တာ။ အေျပာခံရတဲ့ ကိစၥတစ္ခုက ဟုတ္ေနတာဆုိရင္ ဟုတ္ေနလုိ႔ ခံစားဘုိ႔မလုိဘူး။ မဟုတ္ရင္လဲ မဟုတ္တာႀကီး ေျပာေနၾကလုိ႔ကို ခံစားဘုိ႔မလုိဘူးတဲ့။

ကိုယ္ကလည္း အေဖ့ေသြး အျပည့္နဲ႔ အေဖဒီလုိ စိတ္ေမာလူေမာျဖစ္ေနရတာေတြက အေမ မေမာလုိ႔၊ အေမအရမ္းေအးခ်မ္းေနလုိ႔ အေဖခမ်ာ တစ္ေယာက္တည္း ႏွစ္ေယာက္စာေမာရလုိ႔ ပင္ပန္းေန႐ွာတယ္ဆုိၿပီး အၿမဲတမ္း အေဖ ပူသလုိပူ၊ အေဖေမာသလုိေမာ၊ သူခံစားသလုိခံစား၊ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ေဖးေဖးမမ ေမာခဲ့ၾကေလသတည္းေပါ့ေလ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ကုိယ္အိမ္ခဏ ျပန္သြားေတာ့ အေဖက ေတာ္ေတာ္ေျပာင္းလဲေနၿပီ။ အရင္လုိ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေဒါသတႀကီး တုန္႔ျပန္တာ၊ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္တာေတြ ေလ်ာ့သြားၿပီ။ အေဖနဲ႔စကားေျပာရတာ တမ်ဳိးႀကီးပဲ။ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို မေၾကလည္ရင္ စကား၀ုိင္းေတြမွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ေငါေလာႀကီး ျဖစ္ေနသလုိလုိ။ ဆႏၵေတြေစာေနသလုိလုိ။ အလုိမက်မွဳေတြ မ်ားေနသလုိလုိ။ ကုိယ္ကိုၾကည့္ၿပီး အေဖက "ေလာကႀကီးမွာ ဒီေလာက္ အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥမ်ဳိး ႐ွိသလား" တဲ့။ ျပာယာခတ္ေနလုိ႔ စိတ္တုိေနလုိ႔။ အမယ္... အဲဒါသူ႔ကိုၾကည့္ၿပီးတတ္ခဲ့တာေတြႀကီးပဲ။ သူအဲလုိႀကီး ေမးလုိက္ေတာ့ စိတ္ဆုိးလုိက္တာ။ သင္းကြဲေမ်ာက္ေလး ငါပါဆုိၿပီး ၀မ္းပမ္းတနည္း။

အခုေနာက္ပုိင္း တစ္ႏွစ္ၾကာလာေတာ့ ကိုယ့္ကို ထိခုိက္ေအာင္လုပ္တဲ့သူေတြပဲ မ်ားလာလုိ႔လား။ အသိတရားေလး႐ွိလာလုိ႔လား။ ေ႐ွ႕ကပင္တုိင္ေျမွာက္ေပးေနတဲ့ အေဖပဲမ႐ွိေတာ့လုိ႔လား၊ ကုိယ္ေနတဲ့ အိမ္႐ွင္အစ္မက အၿမဲ တရားေခြေတြဖြင့္ေနလုိ႔လား၊ ဘယ္ "လား" ေၾကာင့္လဲမသိဘူး။ ကုိယ့္စိတ္ကို မထိခုိက္ေအာင္ ေနတတ္လာၿပီ။ စိတ္ထဲမွာလည္း ဪ... အေမေျပာတာမွန္သားပဲ။ "သိ" ေနဘုိ႔ပဲလုိတယ္။ သိေအာင္ႀကိဳးစားျခင္းဟာ ညံ့တာမဟုတ္ဘူး။ ေတာ္တာလုိ႔ ေတြးမိလာၿပီ။ စိတ္ထိခိုက္စရာ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ကုိယ့္စိတ္ကို သူမ်ားလာမထုိးႏွက္ႏိုင္ေအာင္ကာကြယ္တတ္လာၿပီ။ အရင္တုန္းကလုိ သူမ်ားတစ္ခုခုခုလုပ္လုိက္တာနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္က ရဲကနဲ ေဒါသထြက္လုိက္၊ ပူလုိက္၊ ေအးလုိက္ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ စိတ္ထဲမွာ အေမက "အ" တယ္၊ သူမ်ားလုပ္သမွ်ခံတယ္လုိ႔ အေဖ့ေျပာခဲ့တာေတြ မွားေနသလုိလုိ၊ အေမကဘယ္ေတာ့မွ သူမ်ားထုိးႏွက္လုိ႔မရတာ နည္းနည္းသိလာၿပီ။ ကိုယ့္သာသူမ်ားထုိးႏွက္သမွ် လုိက္ၿပီး ေဒါသထြက္၊ တုံ႔ျပန္ေနလုိ႔ ခံေနရတဲ့ ေကာင္ပါလားလုိ႔ ၀ုိးတုိး၀ါးတား ျမင္လာသလုိလို၊ ေရးေတးေတး သိလာသလုိလုိ၊ ျပႆနာတစ္ခုခု၊ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ဆင္းရဲစရာ တစ္ခုခု ႀကံဳလာရင္ "အေမသာဆုိရင္ ဘာေျပာမလဲ" လုိ႔သိခ်င္လာတယ္။ အေမ့ ေျဖ႐ွင္းနည္းကို ၾကားခ်င္သလုိလုိ။ ႐ုိး႐ုိးသားသား၀န္ခံရရင္ေတာ့ အေမ့လုိ႔ ႏွလုံးသားမ်ဳိးေလး ပိုင္ဆုိင္ခ်င္လာတယ္။ အေဖ့စကားအတုိင္းဆုိရင္ေတာ့
"အေမလုိ႔ပဲ အ ခ်င္လာတယ္" ေပါ့ေလ။

Saturday, May 9, 2009

လြမ္းမိေသာ အတိတ္ကေႏြ


အခုတေလာ ေက်ာင္းမွာ ျမန္မာစကားသံေလးေတြ ဟုိတစ္စ၊ ဒီတစ္စ ၾကားေနရပါတယ္။ ၂၀၁၀ မွာ စကၤာပူက အိမ္႐ွင္ႏိုင္ငံအျဖစ္ က်င္းပမယ့္ ကေလး အုိလံပစ္ပြဲေတာ္ Youth Olympic Games 2010 (YOG 2010) အတြက္ ကုိယ့္ေက်ာင္းကုိ ျမန္မာႏိုင္ငံက ကေလးေတြ ေရာက္လာမွာမို႕ ျမန္မာအေငြ႕အသက္ကေလးေတြ သူတုိ႔ကို သင္ေပးေနလုိ႔ပါ။ "မဂၤလာပါ"၊ "ေနေကာင္းလား"၊ "အဘုိႀကီးအုိ ခါးကုန္းကုန္း မေသပါနဲ႕ဦး၊ ေနာက္ႏွစ္ခါ တန္ေဆာင္မုန္း ပြဲၾကည့္ပါဦး" သူတုိ႕ဆုိတတ္ေနၾကၿပီ။ ဆရာမေလးေတြလည္း သနပ္ခါးေလးေတြ လိမ္းဘူးၾကၿပီ။ ကေလးေတြလည္း ျမန္မာအကေလးေတြ ကေနၾကၿပီ။ ကုိယ့္ကိုေတြ႕ရင္ မဂၤလာပါ လုိ႕ေျပာတတ္ေနၾကၿပီ။ ေမသန္းႏုကို လွတယ္တဲ့။ နႏၵာလွဳိင္ကိုေတာ့ ၀ တယ္ေနာ္တဲ့။ ဒါေတြသိဆုိ အသက္ (၁၂) ႏွစ္ အ႐ြယ္ကေလးေတြ လုပ္ရတဲ့ Project ကလဲၾကည့္ပါဦး...


Dear Students,

As fellow Singaporeans, you should be excited about the upcoming 2010 Youth Olympic that our country Singapore is playing host to all the youth athletes from over the world. It is indeed an exciting event that we Singaporeans can truly be part of and an excellent opportunity for us to show our hospitality to all our friends from around the world during their stay in our country.
Pupils of our Primary School have the honour of being “buddy” to athletes from Myanmar prior to the start of the YOG 2010. For your Project Work (PW), you are required to design and publish an information booklet detailing some information for a foreign student athlete from Myanmar (your buddy from Myanmar) coming for a 1 year stay in Singapore prior to YOG 2010.

You may source for information from the internet or reference materials like books and magazines but you must cite the source of information under references at the end of information booklet.

Part 1: Brief Background of Myanmar & its people
Bried background on Myanmar (eg, historical background, geographical location, climate and population)

Religious practices
Festivals and customs
National dress
Food

You may present the information in the form of a word document with subheadings. You will also be required to share your findings with your classmates during class oral presentation time.

ကိုယ္လည္း ကေလးေတြနဲ႔သူတုိ႔ သိခ်င္တာေလးေတြ ေျပာျပလုိက္၊ ဗီဒီယုိဖုိင္ေလးေတြျပၿပီး ႐ွင္းျပလုိက္နဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာေနပါတယ္။ ျမန္မာ့အလွ၊ ျမန္မာ့႐ွဳခင္းကို သူတုိ႔က သေဘာေတြက်လုိ႔၊ တခ်ိဳ႕ဆရာေတြကလည္း ပင္နီဆူလာမွာ ေၾကးအုိးစားၾက၊ မုန္႕ဟင္းခါး၊ အုန္းႏုိ႔ေခါက္ဆြဲ ေတြ စားၾက၊ ဒုတိယေက်ာင္းအုပ္ကလည္း ျမန္မာျပည္အႏွံ႔ သူသြားခဲ့တဲ့ ဗီဒီယိုဖိုင္ေလးေတြ ျပၿပီး ကေလးေတြကို ႐ွင္းျပရ၊ လုံခ်ည္ေလး၀တ္ျပရနဲ႔။ သူတုိ႔ေတြ လုိအပ္သမွ် ကိုယ္လည္း မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္။ တ႐ုတ္၊ ကုလား ကေလးေတြက မဂၤလာပါလုိ႔ ႏွဳတ္ဆက္ရင္ သေဘာေတြက်လုိ႔။
ကိုယ့္ႏုိင္ငံအေၾကာင္းေန႕တုိင္းေျပာေနရလို႔လားမသိ၊ အခုတစ္ေလာ အိမ္ကို ပုိလြမ္းမိတယ္။ အိမ္ျပန္ခ်င္စိတ္ေတြလည္း အရင္ကထက္ ပုိမ်ားေနသလုိလုိ။ သရက္သီးမစားဘူးတ့ဲလူကို အ၀ါေရာင္ေလး၊ စားရင္ခ်ိဳတယ္လုိ႔ ေျပာေနရတဲ့အတုိင္း တခါတေလလည္း သူတုိ႕ေတြအားလုံး ကုိယ့္ႏိုင္ငံကို ေရာက္ဖူးေစခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြျဖစ္လုိ႔။ ကုိယ့္စိတ္ေတြကလည္း အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အတိတ္ဆီမွာ၊ ကိုယ္ေရာက္ဖူးခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတြဆီမွာ တ၀ဲလည္လည္၊ အထူးသျဖင့္ ပုဂံေျမေပါ့။ လြန္ခဲဲ့တဲ့ ၆ ႏွစ္ေလာက္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ ေက်ာင္း Project အတြက္ Documentary Video ေလးတစ္ခု႐ုိက္တာကို ပါေလရာ ငါးပိခ်က္ လုိက္လုပ္ဘူးတာလည္း သတိရေနျပန္တယ္။ မေန႔ကလည္း ဒီ Video ေလးကို ျပန္ၾကည့္ရင္း ကမာၻေျမႀကီးေပၚမွာ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာဆီ ေရာက္ေနၾကတဲ့ သူတုိ႔ေတြကို လြမ္းေနမိပါေသးတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ Video Clip ေလးကို ကိုယ့္ ဘေလာဂ့္မွာ လြမ္းလြမ္းနဲ႔ အမွတ္တရ တင္ထားပါတယ္။

Friday, April 10, 2009

စိတ္ေတေလရဲ႕ ငိုခ်င္း

တစ္ေန႔က အေမရိကားေရာက္ၿပီး အၿမဲတမ္း အိမ္ (ျမန္မာျပည္) ျပန္ခ်င္ ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ စကားအၾကာႀကီး ေျပာျဖစ္တယ္။ သူေျပာျပမွပဲ အေမရိကားဆုိတာႀကီးကို ေရာက္ဘုိ႔ ႀကိဳးစားၾကတဲ့ နည္းလမ္းေပါင္းစုံ၊ ညစ္ပတ္နည္းမ်ဳိးစုံ၊ လိမ္နည္းမ်ဳိးစုံ၊ အခက္အခဲမ်ဳိးစုံ ၾကားဖူးေတာ့တယ္။ အဆုိးဆုံးကေတာ့ အသက္ ၅၀ အ႐ြယ္ အေမက အရင္သြားၿပီး ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ရေအာင္ယူ၊ ေယာက်္ားယူလုိ႔ရသြားတဲ့ အခါ ရန္ကုန္မွာ႐ွိတဲ့ အ႐ြယ္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ သားသမီးေတြဆီအေၾကာင္းၾကားေပ့ါ။ ဒီသားသမီးေတြက "ေဟး... အေမေယာက်္ားရၿပီကြ US သြားရေတာ့မယ္" ဆုိၿပီး အလြန္ေပ်ာ္႐ႊင္ ၀မ္းေျမာက္ၾကတယ္ ဆုိပဲ။ ဘ၀ဆုိတာ တုိက္ပြဲဆုိေပမယ့္ အေမကို ခ်ေကၽြးရတဲ့ အထိ ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ျပင္းထန္တဲ့ တိုက္ပြဲေပပဲ လုိ႔ ေတြးရင္း ....


၇ ရက္တရားအားထုတ္ၿပီး မဂ္ရတယ္ဆိုတဲ့ တရားစခန္းတစ္ခုမွာ လူေတြကို တရားထုိင္လုိ႔ ၁၅ မိနစ္ေလာက္႐ွိတဲ့ အခါ ေခါင္းကေနတစ္ေယာက္က မ၊ ေျခေထာက္ကေန တစ္ေယာက္ မ၊ ခုံႏွစ္ခုံေပၚ ကို အျပားလုိက္တင္၊ အလယ္က ၾကမ္းျပင္နဲ႔ လြတ္ေနတဲ့ ခါးေနရာကို ဓါတ္ပုံေတြ႐ုိက္၊ ေလေပၚေျမာက္ေနတယ္ေပါ့။ သူတုိ႔ အေခၚ မဂ္ဆုိက္ေနတယ္ဆုိလား။ မိဘေတြ မဂ္ဆုိက္ၿပီးရင္ သားသမီးေတြလည္း မၾကာခင္ မဂ္ရတယ္ဆုိလား။ လြယ္လုိက္သည္ျဖစ္ျခင္း။ ေဟာတဲ့ လူပုဂၢဳိလ္ကိုလည္း အံ့ၾသ၊ ခုံေပၚမွာ စန္႔စန္႔ႀကီး မဂ္ဆိုက္ေနၾကတဲ့ ျပည္ပေရာက္ ပညာတတ္ဆုိသူမ်ား ကိုလည္း အံ့ၾသ။ ကုိယ္နားလည္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ မဟုတ္ေပမယ့္ ထိုေန႔ကလည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္ေလမိတယ္။

သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္နဲ႔ Pennisular မွာ ခဏေတြ႕တုန္း သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အစ္ကို ၀မ္းကြဲဆုိလား ေရာက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို စကၤာပူဆုိင္ရာ ဗဟုသုတ ေတြပုိ႔ခ်ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္လ ဘယ္ေလာက္စုထားလဲ။ လစာရဲ႕ ဘယ္ေလာက္ကို စုႏိုင္လဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အားလုံးက ကုိယ္သုံးဖုိ႔ခ်န္ၿပီး အိမ္ကို အကုန္ပုိ႔ရတဲ့ လူေတြဆုိေတာ့ သူ႕ေမးခြန္းေတြကို မေျဖႏိုင္။ ဒါနဲ႔ပဲ Management ဆုိတာက ဘာကြ၊ ညာကြ၊ Theory ေတြဘာေတြနဲ႔ အမ်ဳိးစုံ နားေထာင္ရေတာ့တယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ရထားစရိတ္နဲ႔ စားဖုိ႕ခ်န္ၿပီး အားလုံးပုိ႔ပါတယ္ ဆိုတာ ဘယ္ေငြေၾကး Amount ပမာဏကို ထပ္ၿပီး Manage လုပ္ရဦးမလဲဆိုေတာ့ မိဘေတြသုံးေနတဲ့ ပမာဏကို Manage လုပ္ရမယ္။ မိဘေတြကို ေငြေၾကး Management သင္ေပးႏိုင္မွ ရမယ္တဲ့။ သူဆုိ ၂၅၀ ပဲပုိ႔လုိ႔ ရသြားၿပီတဲ့။ ဗုေဒၶါ။ ကိုယ့္အေဖကို ပိုက္ဆံ ၂၅၀ ပဲ ပုိ႔ၿပီး Management လုပ္ၿပီး သုံးလုိ႔ေျပာရင္ ကိုယ့္ကို အဲဒီပုိက္ဆံ ျပန္ပုိ႔ၿပီး ပညာသားပါပါ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ဆဲပါလိမ့္မယ္ဗ်ာ။ အေျခအေနခ်င္း မတူလုိ႔ ဘာမွ မျငင္းပဲ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ေကာ္ဖီေသာက္ေနလဲ မရ။ ညီေလး မင္းေရာ ေျပာပါဦး။ ဘယ္လုိ Manage လုပ္လဲ။ ညီေလး မင္း အစ္ကုိ ေျပာတာ သေဘာေပါက္ရဲ႕လား။ မင္း ဒီမွာ ဘယ္ႏွစ္ ႏွစ္ ႐ွိၿပီလဲ။ တစ္ျပားမွ မစုမိရင္ ည့ံတာေပါ့ကြာ။ ဟုတ္ကဲ့... ည့ံတယ္ပဲ ထားလုိက္ပါေတာ့ဗ်ာ။ ထုိေန႔ကလည္း ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို စိတ္ေလမိသည္။

တျခားေက်ာင္းတစ္ခုမွာ International Friendship Day က်င္းပေနတုန္း ကုိယ္န႔ဲ ကုိယ့္ Department Head နဲ႔ ခဏ ေရာက္ေနတာနဲ႔ ႀကံဳႀကိဳက္လုိ႔ ၀င္ ၾကည့္မိၾကတယ္။ လားလား.... Hall ထဲမွာ Video ျပေနေလရဲ႕။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ တျခား အေ႐ွ႕ေတာင္အာ႐ွ ႏိုင္ငံေတြၿပီးလုိ႔ ျမန္မာျပည္ အေၾကာင္း။ ေ႐ႊေရာင္၀င္းေနတဲ့ ေ႐ႊတိဂုံေစတီပုံမပါ။ ပုဂံၿမိဳ႕ရဲ႕ေ႐ွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ေတြမပါ၊ ရန္ကုန္မပါ၊ မႏၱေလး နန္းၿမဳိ႕႐ုိးမပါ၊ ငပလီ မပါ၊ ဦးသန္႔မပါ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မပါ။ ေတာႀကိဳအုံၾကား၊ ႏွပ္ေခ်းတြဲေလာင္း၊ ေခါင္း႐ြက္ဗ်က္ထုိး၊ ဆင္းရဲေပ့၊ စုတ္ျပတ္ေပ႔ ဆုိတဲ႔ေနရာေတြ၊ ေက်ာင္း၀တ္စုံမပါတဲ့ ကေလးငယ္ ဘုစုခ႐ုေတြခ်ည္းပဲ။ ၿပီးေတာ့ ဆရာမက "What is the difference between Myanmar and Singapore?" တဲ့။ ကေလးေတြက "Singapore is so rich" တဲ့ၿပီးေရာ။ ကုိယ့္အလုပ္ခြင္မဟုတ္ေတာ့ ဘာမွလုပ္မရ။ ထုိေန႔ကလည္း ေတာ္ေတာ္စိတ္ေလသြားသည္။

ရန္ကုန္က အေဒၚက အားမနာရတဲ့ လူႀကဳံနဲ႔ ပုဇြန္ထုပ္ ၂ ပိႆာ ေၾကာ္ေပးလုိက္တယ္တဲ့။ လူႀကဳံတ၀က္၊ ကုိယ္တ၀က္ေပါ့။ လူႀကဳံက ဖုန္းဆက္ေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္လုံး ကိုယ့္အလုပ္ခ်ိန္က မနက္ ၅ နာရီ ထသြားၿပီး ည ၉ နာရီခြဲမွ ျပန္ေရာက္ေနလုိ႔ စေနေန႔မွ လာယူပါမယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ဘာပစၥည္းလဲဆုိတာ သူသိေနတဲ့အတြက္ ေရခဲေသတၱာထဲ ထည့္ထားမွာပါေလ ဆုိၿပီးဘာမွ မေျပာမိ။ သြားယူတဲ့ေန႔ က်ေတာ့ ပုပ္ေစာ္နံ ေနၿပီျဖစ္တဲ့ အထုပ္ကိုေပးတယ္။ ခပ္တည္တည္ပဲ။ သူအန႔ံမရဘူးလား မသိ။ ကိုယ႔္မွာ ပုဇြန္ထုပ္မ်က္ႏွာနဲ႔ အေ၀းႀကီးသြားယူ၊ ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔အိမ္နားက အမွဳိက္ပုံးမွာ လႊင့္ပစ္၊ MRT က သန္႔စင္ခန္းမွာ လက္ေဆးၿပီး အိမ္ျပန္လာ၊ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔ ထမင္းစား။ ထုိေန႕ကလည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္ေလပါတယ္ေလ။

ဒီႏိုင္ငံရဲ႕ ေက်ာင္းေတြမွာ E-Learning Week ဆိုတာ႐ွိပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြက ေက်ာင္းလာစရာ မလုိဘဲ Online Study လုပ္ၿပီး Assignment ေတြ ေျဖၾကရတာ။ တခ်ဳိ႕ေက်ာင္းေတြက တစ္ပတ္လုံး ေက်ာင္းပိတ္ၿပီး တခ်ဳိ႕ေက်ာင္းေတြက ၃ ရက္ပါဘဲ။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အားလုံးက ေက်ာင္းရဲ႕ Learning Portal မွာ exercise ေတြ၊ Quiz ေတြ၊ Assignment ေတြကို Level လုိက္ Assign လုပ္ထားတာပါ။ ေက်ာင္းသားေတြက အိမ္ကေန ဇိမ္နဲ႔ ေလ့လာ သင္ၾကား႐ုံပါဘဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ School Portal မွာ Starhub Internet သုံးထားရင္ ေႏွးပါမယ္။ Singtel သုံးရင္ ျမန္ပါမယ္လုိ႔လဲ အတိအလင္း ေၾကျငာထားပါတယ္။ ကေလးမိဘတစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္ပါတယ္။ သူ႕သားအေနနဲ႔ ဘာ Lesson ေတြကိုမွ မျမင္ရပါဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ဘယ္ ISP သုံးလဲဆုိေတာ့ Starhub တဲ့။ ဒါဆုိ နည္းနည္းေတာ့ ေႏွးပါမယ္။ ေစာင့္ရပါမယ္ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဆုိးပါတယ္။ ဒါဆုိ နင္တုိ႔ သေဘာက SingTel ေျပာင္းသုံးခုိင္းတာလား။ ငါ့အခ်ိန္ကို ဘာလုိ႔ waste ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရတာလဲ။ Starhub ကို complian လုပ္ေပးပါ။ ငါတုိ႔က ေစာင့္လဲမေစာင့္ႏိုင္ဘူး။ လုိင္းလဲမေျပာင္းႏုိင္ဘူး။ ေက်ာင္းက စီစဥ္ပါတဲ့။ ဖုန္းခ်သြားလုိက္တာ ခြပ္ကနဲပဲ။ ဪ... စိတ္ေလမိတယ္ဆုိတာထက္ ပိုပါတယ္ေလ။

အလုပ္မွာ႐ွိတဲ့ Department တစ္ခုက Application တစ္ခုလုိခ်င္လုိ႔ IT Dept နဲ႔ အစည္းအေ၀းလုပ္ပါတယ္။ Develop လုပ္ရမယ့္ရက္၊ Testing လုပ္ရမွာနဲ႔ ၁ လ ၾကာပါမယ္ ေျပာေတာ့ ၁ ပတ္နဲ႔ ၿပီးေအာင္လုပ္ေပးဘုိ႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ ေန႔ေရာ၊ ညေရာ ဘာမွမလုပ္ဘဲ ဒီတစ္ခုပဲ ၀ုိင္းလုပ္ရင္ေတာင္ မၿပီးႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမုိ႔ မရႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္း ခိုင္ခုိင္မာမာ ႐ွင္းျပရပါတယ္။ အားလုံးၿပီးသြားေတာ့ အဲဒီ ဌာနရဲ႕ ဒုတိယ အႀကီးဆုံးအမ်ဳိးသမီးက အခ်ိန္ကို အက်ဳိး႐ွိ႐ွိ အသုံးခ်တတ္ရင္ ဘယ္လုိ အက်ဴိး႐ွိတဲ့ အေၾကာင္း ႐ုတ္တရက္ ႀကီးေဆြးေႏြးပါတယ္။ သူမက သူအၿမဲတမ္း အနက္ေရာင္ ပဲ ၀တ္တာ သတိထားမိပါသလားတဲ့။ သူေျပာမွပဲ ကုိယ္တို႔ေတြအားလုံး ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ၾကၿပီး ဟုတ္သားပဲေပါ့။ သူမမွာ ကေလး ၃ ေယာက္နဲ႔ အလုပ္ႀကဳိးစားရတာ၊ အ၀တ္အစား အေရာင္ ကိုက္၊မကုိက္ ဘာ၀ယ္ရရင္ ေကာင္းမလဲစဥ္းစားဘုိ႔ အခ်ိန္ မေပးႏိုင္ပါတဲ့။ အၿမဲတမ္း အနက္ေရာင္ပဲ ၀တ္ဘုိ႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ဘာ၀ယ္၀ယ္ အနက္ဆုိေတာ့ ေထြေထြထူးထူး စိတ္႐ွဳပ္စရာမလုိတဲ့ အတြက္ အခ်ိန္ေတြကို လုပ္ငန္းခြင္မွာ အသုံးခ်ႏိုင္ပါတယ္တဲ့။ သူ႕သီအုိရီက သူ႕အတြက္ေတာ့ မွန္ေကာင္းမွန္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္တုိ႔ေတြက ကေလး ၃ ေယာက္ ေမြးထားတာလဲမဟုတ္၊ အၿမဲတမ္း မည္းမည္းႀကီး ၀တ္ေနဘို႕ကလည္း အဆင္မေျပတဲ့ အေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္ေလး ျပန္႐ွင္း ရပါတယ္။ စိတ္ေလေသာေန႔မ်ားပါေလ...။

ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္က 1818 ကဒ္ လက္က်န္ သုံးခုကို ၁ ကဒ္ထဲေပါင္းထည့္၊ ၿပီးေတာ့ ၂ ကဒ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ အိမ္အျပင္ဘက္က အမွဳိက္ပုံးထဲ လႊတ္ပစ္လုိက္တယ္။ ေနာက္ ၂ ရက္ေနေတာ့ ႐ုံးခ်ိန္မွာ အေမက Miss Call လုပ္ထားတာေတြေတာ့ Ph ကဒ္ က နံပါတ္ေတြကို အျမန္ႏိုပ္လုိက္ပါတယ္။ ေလလွဳိင္းထဲက အမ်ဳိးသမီးက တစ္စုံတစ္ခု ေျပာပါတယ္။ IDD နာရီ၀က္ ေလာက္ အေမ့ဆီကို ျပန္ေခၚလိုက္ရတယ္။ စိတ္အေလဆုံး ေန႔ပါဘဲဗ်ာ။

Sunday, March 1, 2009

ခ်စ္လုိ႔ေခၚတယ္ မွတ္ပါ

လူတစ္ေယာက္မွာ ဇာတာထဲက နာမည္ရယ္၊ အိမ္ကေခၚတဲ့နာမည္၊ မွတ္ပုံတင္ထဲက နာမည္၊ ခ်စ္သူက ေခၚသူတဲ့နာမည္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ေခၚတဲ့နာမည္ အမ်ဳိးမ်ဴိး႐ွိတာ ကုိယ္တုိ႔လူမ်ဳိးပဲ႐ွိမယ္ထင္တယ္။ နာမည္ကို တစ္လုံးထဲ အဖ်ားဆြတ္ေခၚရတာနဲ႔၊ အကၡရာ ႏွစ္လုံးဆင္တူပါေနရင္ အဲဒီႏွစ္လုံးပဲေခၚရတာနဲ႔၊ ခ်စ္သူေတြအတြက္ကလည္း သီးသန္႔ေ၀ါဟာရေတြ အစုံပါပဲ။ နာမည္ေလးေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ မိန္ကေလးဆုိရင္ "ေလး" ထည့္ၿပီးေခၚလုိက္ရင္ နဳးညံ့သြားသလုိလုိ။ ေယာက်္ားေလးဆုိရင္လည္း "ႀကီး" ထည့္ေခၚလုိက္ရင္ ပိုၿပီး ခန္႔သလုိလုိ၊ မာေက်ာသလုိလို။ ဥပမာ ၿဖိဳးႀကီး၊ မ်ဳိးႀကီး စသည္ျဖင့္ေပါ့။


ကုိယ္တုိ႔အိမ္မွာ ကုိယ့္အစ္ကိုက ႏူးညံ့တဲ့ နာမည္ေလးေတြ ေခၚတတ္တယ္။ သူ႕အမ်ဳိးသမီး နာမည္က "စိမ္း" တဲ့။ နာမည္ႀကီးပဲ အဖ်ားဆြတ္ေခၚရင္ တစ္မ်ဳိးပဲ။ သိပ္ခ်စ္စရာ မေကာင္းဘူး။ အစ္ကုိကေတာ့ ေခၚတတ္တယ္။ "စိမ္းငယ္" တဲ့။
ကုိယ္ၾကားဖူးတဲ့တစ္ေယာက္လဲ သူ႕အမ်ဳိးသမီးကိုေခၚတဲ့ နာမည္က ခ်စ္စရာေလး။ "ေခးသက္" တဲ့။ ကေလးသက္ လုိ႔ေခၚရာကေန ၾကာလာေတာ့ ေခးသက္တဲ့။ အလဲ့။ တယ္ဟုတ္။ ကိုယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္က သႏၱာတဲ့။ သူ႕အမ်ဳိးသားက သူ႕ကို ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ေခၚေတာ့ "အတာ" တဲ့။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို သူတုိ႔ ေမာင္ႏွမ အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ ေခၚတာ ေခြးေလးပု တဲ့။ ျမန္ျမန္ေခၚလုိက္ေတာ့ "ေကြးေလးပူ" တဲ့။ နာမည္မွာ "မီ" ဆုိတာပါတဲ့ မိန္းကေလးဆုိလည္း သူ႕ကိုခ်စ္တဲ့လူေတြက ေခၚလုိက္ေတာ့ "မီေလး" ေရတဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕ခ်စ္သူကို အရမ္း ၀၊ ၀ လာလို႔တဲ့ ေခၚပုံက "လုံးတုံ" ေရတဲ့။

ကိုယ့္အစ္မတစ္ေယာက္ကေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ၀လာလုိက္တာ။ ကိုယ္တု႔ိအားလုံးက ေယာက်္ားပစ္သြားလိမ့္မယ္လုိ႔ စေနၾကတာ။ အမယ္... သူ႕အမ်ဳိးသားက ၀၊ ၀ တုတ္တုတ္နဲ႔မို႔ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ "တာတီးပုိးေလး" တဲ့။ စႏၵာ ဆုိတဲ့ နာမည္ေလးကို သူ႕ခ်စ္သူက ျမတ္ျမတ္ႏုိးႏိုးေခၚလုိက္ေတာ့ "လမင္း" ေရတဲ့။

ကိုယ္အေဖရဲ႕ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က သူ႕သမီးေလးကို ေခၚတာ "ယုန္ေလး" တဲ့။ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတာ၊ ျဖဴစင္တာလုိ႔ ေျပာလုိ႔ ကုိယ္တုိ႔ မ်က္လုံးထဲ သနားစရာ ယုန္သူငယ္ေလး မ်က္ႏွာျမင္လုိ႔။ အိမ္အေပၚထပ္က ဆင္းလာေတာ့ နည္းတဲ့ ယုန္မဲႀကီး မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္တုိ႔ သားအဖ ရယ္ရအခက္၊ ၿပဳံးရအခက္။ ဒါေပမယ့္ ဖခင္တစ္ေယာက္က သူ႕ခံစားခ်က္နဲ႔ သူေခၚေတာ့လည္း ဟုတ္ေနတာပဲ။ကိုယ့္အေဖကေျပာေတာ့ သူ႕ယုန္က ေဂၚဇီလာယုန္ကြ တဲ့။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပထမဆုံး သားေလးရေတာ့ ေခၚလိုက္တာ "ဘလန္လူး" တဲ့။ ကိုယ္က ဘာနာမည္လဲဟ ဆုိေတာ့ ႐ုပ္ဆုိးဆုိးေလးမို႔ ဘီလူးလန္၊ ဘလန္လူး တဲ့။ အံမယ္...အဲဒီဘလန္လူးေလးက အခုေတာ့ ေခ်ာလာလုိက္တာ၊ ကိုရီးယားမင္းသား႐ံွဳး။ ကိုယ္အစ္ကိုတစ္ေယာက္က မိန္းမရေတာ့ ပိန္ပိန္ေသးေသးေလးမို႔ ေခၚလုိက္တာ ပိစိတဲ့။ အခုမ်ား တခါတေလ ေျပာပုံက "ငါပိစိလုိ႔ ေခၚတာေတာင္ ဒီေလာက္ ၀ လာတာ။ တုတ္တုတ္ လုိ႔မ်ားေခၚခဲ႔ရင္ င့ါဒုကၡေတာ့ မေတြးရဲစရာပဲ" တဲ့။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕ခ်စ္သူနာမည္က "ေလး" ေတြ၊ "ငယ္" ေတြ ထည့္ေခၚလုိ႔ မေကာင္းတာရယ္၊ သူခ်စ္တာကို အၿမဲတမ္း သတိရေနေစခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ေခၚတာက "ခ်စ္တာ" တဲ့။ သူ႕ခ်စ္သူလည္း ဒီနာမည္နဲ႔ အထာက်ဘုိ႔ ေတာ္ေတာ္ေလ့က်င့္ရမယ္ထင္တယ္။ ေခၚလုိက္ေတာ့လည္း ဟုတ္တုတ္တုတ္။ "ခ်စ္တာေရ" တဲ့။

ကုိယ္အေဒၚတစ္ေယာက္ကေတာ့ အခုထိ အပ်ဳိႀကီး။ သူ႕နာမည္က "ခင္ေမေမ" တဲ့။ သူ႕ပထမဆုံး ရည္းစားက ကခ်င္လူမ်ဳိး၊ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ေခၚလုိက္ပုံက "ေမေမ" ဆိုလုိ႕ ေဒါသေတြ ထြက္လုိက္တာ အရမ္း။ တကယ္လုိ႔ "ေမေလး" လုိ႔ေခၚလုိက္ရင္ အေဒၚလည္း အပ်ဳိႀကီး ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မွာ။

"မိုး" ပါတဲ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းလဲ သူ႔အေမက ေခၚေတာ့ "မုိးသဲ" တဲ့။ ခ်စ္စရာေကာင္းသြားသလုိပဲ။ "သိဂၤ ီ" ပါတဲ့နာမည္ပုိင္႐ွင္ေလး သူ႕ကုိယ္သူ စကားေျပာေတာ့ "ဂီဂီ" တဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ဂီဂီ လုိ႔ေခၚလုိက္ေတာ့ ခ်စ္စရာေလးျဖစ္လုိ႔။

ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးတာ တစ္ခုလည္း႐ွိေသးတယ္။ မိသားစုတစ္ခုမွာ ပထမဆုံးသားဦးေလးေမြးလာေတာ့ "ခန္႕" တဲ့။ ေနာက္တစ္ခါ သမီးေလးရ လာေတာ့ "သန္႔" တဲ့။ အငယ္ဆုံးေလးေမြးလာေတာ့ မိဘေတြ နာမည္ေပးစရာမလုိေတာ့ဘူး။ တစ္႐ြာလုံးက ၀ုိင္းၿပီး ကင္ပြန္းတပ္ေပးလုိက္တာ "ဂန္႔" တဲ့။ ေအးေရာ...။

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အဘြားက ေခၚတာ "ဒိတ္ဂ်စ္" တဲ့။ ဂ်စ္က်တဲ့ ေနရာမွာ ဒိတ္ လုိ႔ဆုိပဲ။

တခါတေလစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ နာမည္ေခၚတာခ်င္း အတူတူ ထူးထူးျခားျခားေလး ေခၚတဲ့လူဆုိမွတ္မိေနတတ္ၾကတယ္။ မေတြ႕တာၾကာလုိ႔ ဖုန္းဆက္ရင္သူေခၚလုိက္တဲ့ ကိုယ့္နာမည္ၾကားတာနဲ႔ ဘယ္သူဆုိတာ တန္းသိေနတာမ်ဳိး။ ကၽြန္ေတာ့္မွာဆုိလည္း ဇာတာထဲက နာမည္၊ မွတ္ပုံတင္ထဲက နာမည္၊ အေဖေခၚတဲ့နာမည္၊ အေမေခၚတဲ့နာမည္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေခၚတဲ့နာမည္၊ ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူေအာင္ ေခၚတဲ့သူကေပးတဲ့ နာမည္ ၊ blog ေလာက၊ က ေခၚတဲ့နာမည္စုံေနတာပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္တဲ့သူေတြက ေခၚၾကတဲ့ နာမည္ေတြခ် ေရးၾကည့္ရင္ ၁၅ ခုေလာက္ေတာင္႐ွိေနမလားဘဲ။

Sunday, February 22, 2009

ေပ်ာ္ရာမွာ အလုပ္လုပ္ရတဲ့ အခါ


ကုိယ္ေနတဲ့ အိမ္႐ွင္အစ္မက တစ္ခါမွ အလုပ္မလုပ္ဘူးပါဘူး။ တစ္ေန႔ေတာ့ သတင္းစာထဲမွာ Daiso က အလုပ္ေခၚစာေတြ႕ေတာ့ သြားေလွ်ာက္မယ္ဆုိၿပီး သြားေလရဲ႕။ အစ္မရဲ႕ အမ်ဳိးသားကလဲ အစ္မပင္ပန္းရင္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ဆုိ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆုိၿပီး ျပန္ေျပးလာမွာပဲလုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး သြားခ်င္လဲသြားေပါ့။ ကိုယ္တုိ႔ကလဲ အစ္မ အပင္ပန္းခံႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ လုပ္လာတာ ၂ လ ေက်ာ္ေလာက္႐ွိသြားၿပီ။ အစ္မလဲ က်န္းမာေရးပုိေကာင္း၊ ေပ်ာ္႐ႊင္တက္ႂကြေနလုိက္တာလဲ အလြန္၊ ေနာက္ၿပီး အိမ္မွာလဲ Daiso က ပစၥည္းဆန္းဆန္းေလးေတြ မ်ဳိးစုံပါပဲ။ အစထဲက Daiso ႀကိဳက္တဲ့ အစ္မ၊ အဲဒီဆုိင္ထဲေရာက္ရင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ျပန္မထြက္ႏိုင္တဲ့ လူဆိုေတာ့၊ သူ႕အတြက္ လုပ္ငန္းခြင္မွာ တစ္ေနကုန္ေနရတာ ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုေတာ့ ေခ်ာကလက္ေတြ၊ ေရခဲမုန္႕ေတြၾကားထဲေရာက္ေနတဲ့ ကေလးေလးအတုိင္းပဲ ထင္ပါရဲ႕။

ကိုယ္အေနနဲ႔ကေတာ့ Daiso ကို မွတ္မွတ္ရရ တစ္ခါပဲသြားဘူးတာ။ ရန္ကုန္က ဂ်ပန္ယြန္းထည္ေလးေတြလုိခ်င္တယ္ဆုိလုိ႔ သြား၀ယ္ေပးတာ။ ယြန္းထည္႐ွိတဲ့ ေနရာ႐ွာၿပီး လုိခ်င္တာ၀ယ္ၿပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့တာ။ ဒီေလာက္ပစၥည္းေတြ အမ်ားႀကီးထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ႐ွာေဖြမ၀ယ္တတ္ခဲ့ဘူး။ ၀ယ္စရာေကာင္းမယ့္ ပစၥည္းေလးေတြ ႐ွိေနတာလဲ မသိဘူး။ အခုမွ အစ္မ ၀ယ္လာတဲ့ပစၥည္းေလးေတြ စိတ္၀င္တစား ယူၾကည့္မိေတာ့တယ္။ ႐ွာ၀ယ္တတ္ရင္ေတာ့ Daiso က ဘာ၀ယ္၀ယ္ ၂ ေဒၚလာနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသား။


ကိုယ့္အစ္မတစ္ေယာက္ေတာ့ ဂ်ပန္စာလဲ က်က္ေနေလရဲ႕။ Daiso က ဂ်ပန္မွာ ဆိုင္ခြဲ ၅၀၀ ႐ွိၿပီး တကမာၻလုံးမွာ ၂၄၀၀ ႐ွိတာလဲေျပာျပရဲ႕။ သူတို႔ပစၥည္းေတြက ဂ်ပန္၊ ကိုရီးယား၊ ေဟာင္ေကာင္၊ အေမရိကား နဲ႕ တ႐ုတ္က သြင္းၿပီး Product for Daiso ဆုိၿပီး ဂ်ပန္မွာ Quality Control ျပန္လုပ္ထားတဲ့ အေၾကာင္း၊ Sales ရယ္ Cashier ရယ္မ႐ွိဘဲ လူတုိင္း၊ ရာထူးတုိင္း လုပ္ႏိုင္ေအာင္ အားလုံးသင္ရတဲ့ အေၾကာင္း၊ အဲဒီလုိအကုန္သင္ရတာကို သူမ်ားေတြက ႐ွဳပ္တယ္ဆိုၿပီး ၿငိဳျငင္ၾကတဲ့အေၾကာင္း၊ သူကေတာ့ သူသိခ်င္တာေတြ သိခြင့္ရလုိ႔ ေပ်ာ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ဆုိင္မန္ေနဂ်ာက ဂ်ပန္လူမ်ဳိးျဖစ္တဲ့အတြက္ စည္းကမ္းအရမ္းႀကီးတဲ့အေၾကာင္း၊ ေတာ္ေသးတယ္ သူတို႔ေရာင္းေပးလုိ႔ ပစၥည္းေလးေတြ၀ယ္လုိ႔ရတာ ေက်းဇူးတင္လုိက္တာ ဆုိတာက ပါေသးတယ္။ ကိုယ္တုိ႔အိမ္သားေတြအားလုံး အစ္မကို ၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးၾကရတယ္။

သူတုိ႔အလုပ္သဘာ၀က မနက္ ၉ နာရီကေန ညေန ၆ နာရီ၊ ေန႔လည္ ၂ နာရီကေန ည ၁၀း၃၀ ထိ ၂ ဆုိင္း အလွည့္က် ကို တစ္ပတ္ ၁ ရက္ နား။ ကုိယ္အလုပ္ဆင္းရတဲ့ ရက္ဆုိ Daiso ပစၥည္း၀ယ္ခြင့္မ႐ွိ၊ သုံးစြဲခြင့္ မ႐ွိပါဘူး။ ထမင္းဘူးထည့္တဲ့ အိတ္ကေလးကအစ ယူလာခြင့္ မ႐ွိပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ပစၥည္းလုိခ်င္တာ ႐ွိရင္ အလုပ္နားရက္မွာ သပ္သပ္သြား၀ယ္ရတာပါ။ ကိုယ့္အစ္မကေတာ့ အလုပ္ပိတ္ရက္ အိမ္အလုပ္ေတြၿပီးရင္ Daiso သြားေတာ့တာပါပဲ။ ၿပီးရင္တပုံႀကီး၀ယ္ၿပီး ျပန္လာတတ္တာ။

သူမုိ႔လုိ႔ ႐ွာ႐ွာေဖြေဖြ ၀ယ္တတ္ပါတယ္။ ဆန္ပုိးမတက္ေအာင္ ထည့္တဲ့ဘူးေလးေတြ၊ ကားေမာင္းရင္ လက္ေတြေနေလာင္မွာစိုးလုိ႔ ၀တ္ရတဲ့ လက္အိတ္႐ွည္႐ွည္လွလွေလးေတြ၊ Microwave ထဲမွာ ဟင္းေႏြးရင္ သုံးတဲ့ လက္မပူတဲ့ ခြက္ကေလးေတြ၊ ပန္းပင္လုပ္တဲ့ ပစၥည္းေလးေတြ၊ Screw Drivers အ႐ြယ္စုံ၊ L-Keys အ႐ြယ္စုံ၊ အမ်ဳိးကို စုံေနတာပါပဲ။

ခ်စ္စရာ ေဖာင္တိန္ေလးေတြ မီးဖုိေဆာင္သုံးပစၥည္းေလးမ်ားထမင္းခပ္စရာ ေယာင္းမ
(ဘူးေလးထဲမွာ သိမ္းထားလုိ႔ရတယ္)



ဖိနပ္လွန္းတဲ့ ခ်ိတ္အေရးေပၚ ဆံပင္ေဆးဆုိးေတာင့္ေက်ာက္ေက်ာလွီးတဲ့ဓား
အေညာင္းေျပႏိွပ္တဲ့ ဘီးလုံးေလးေပႀကိဳးေခြမွန္ဘီလူးေလး
 
အေႏြးဖိနပ္ကေလးျမန္မာျပည္အလြမ္းေျပ ေ႐ႊ၀ါဆပ္ျပာေတာင့္ 

တကယ္လုိ႔မ်ား Sembawang မွာ႐ွိတဲ့ Daiso အသစ္ႀကီးကို ေရာက္ခဲ့ရင္၊ တကယ္လုိ႔မ်ား ဘာပစၥည္းေတြဘယ္လုိ အသုံးတည့္တယ္ဆုိတာ သိခ်င္ခဲ႔ရင္ ေကာင္းကင္ေပၚက လူတုိင္းခ်စ္တဲ့ အရာနဲ႔ ထပ္တူညီတဲ့ နာမည္ေလး ရင္ဘတ္မွာထုိးထားတဲ့ ၀န္ထမ္း သြား႐ွာၿပီး ေမးၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ See And Be Seen ရဲ႕ အစ္မလားဟင္ လုိ႕ေတာ့ မေမးနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။