လုိက္လုိ႔ရယ္တဲ့ မမီွ
ကိုယ့္ဘ၀မွာ ကိုယ္တုိင္ႀကံဳဘူးေတြ႕ဘူးၿပီး ဒီေန႔အထိ "ဘာျဖစ္လုိ႔ဒီလုိျဖစ္ရတာပါလိမ့္" လုိ႔ စဥ္းစားေနမိတာေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိပါတယ္။ ဒီအသက္အ႐ြယ္ေရာက္တဲ့ အထိ "ဘယ္လုိပါလိမ့္" ဆိုၿပီး အေျဖ႐ွာမေတြ႕ႏုိင္တဲ့ အေတြးစေလးေတြ ဆုိပါေတာ့။ ပထမဆုံး တစ္ခုကေတာ့ ကုိယ္ငယ္ငယ္က ေတြ႕ဘူးတဲ့ လက္သည္းခြံေလးေပၚမွာ သူခုိးဖမ္းတဲ့ ပညာရပ္တစ္ခုပါ။
ကိုယ့္အသက္ ၁၁ ႏွစ္ေလာက္တုန္းကေပါ့။ ကိုယ့္အေဒၚအိမ္မွာ အဖုိးတန္ ပစၥည္းတစ္ခုေပ်ာက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အေဒၚအိမ္မွာ ဧည့္သည္ေတြအမ်ားႀကီး ျပန္သြားခါစ။ အေဒၚက ပစၥည္းကို ႏွေျမာတာထက္ ဘယ္သူကလုပ္ရက္တယ္ ဆိုတာကို ပိုသိခ်င္တာပါ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကိုယ္တုိ႔ေမာင္ႏွမ ကေလးငယ္ (၄) ေယာက္ကို ေခၚၿပီး သူခုိး ဘယ္သူဆုိတာ သိႏိုင္တယ္ဆုိတဲ့ ပုဏၰားႀကီးဆီ သြားပါတယ္။
ပုဏၰားရဲ႕ အိမ္က ေျခတံ႐ွည္ ေသးေသးေလးပါ။ သူ႕ဆီမွာ သမီးေလးတစ္ေယာက္႐ွိတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ သမီးေလးရဲ႕ လက္သည္းခြံေပၚမွာ ၾကည့္ရတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အေဒၚက ကိုယ္တုိ႔ကေလး (၄) ေယာက္လုံးနဲ႔ အရင္စမ္းၾကည့္ၿပီး ကိုယ္တုိ႔ေတြ မျမင္ရမွ အဲဒီ ပုဏၰားသမီးနဲ႔ ၾကည့္မယ္လုိ႔ ေတာင္းဆုိပါတယ္။ ပုဏၰားက ပထမဆုံး ကိုယ့္အစ္မရဲ႕ ညာဘက္လက္မ လက္သည္းခြံေပၚမွာ ေဆးအျပာေလးေတြ ဆုိးလုိက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပြစိပြစိနဲ႔ ဘာေတြ႐ြတ္လဲ မသိပါဘူး။ ကိုယ့္အစ္မကလည္း ျပဴးၿပီးသူ႕လက္မကို ၾကည့္ေနတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူဘာမွ မျမင္ရပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အလွည့္။ ကိုယ္လည္း ကိုယ္လက္မထဲကို အရမ္းကို အာ႐ုံစုိက္ၿပီး ေသခ်ာၾကည့္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အျပာေရာင္ႀကီး ျဖစ္ေနတာက လြဲလုိ႔ ဘာမွ မျမင္ရပါဘူး။ တတိယေျမာက္ ကေလးရဲ႕ အလွည့္က်ေတာ့ ေဆးဆုိးၿပီး ပုဏၰားလည္း ႐ြတ္လုိက္ေရာ အဲဒီေကာင္က "ဟာ...အန္တီဘယ္သူ" ဆုိၿပီး ထေအာ္ပါေလေရာ ။ ၿပီးေတာ့ ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ သူ႕လက္မကေဆးေတြကို အကီ် ၤနဲ႔ သုတ္ပစ္လုိက္ေရာ။ ေတာ္ေတာ္လန္႔သြားတဲ့ပုံပါပဲ။ သူေျပာတာေတာ့ လက္မေပၚမွာ မ်က္ႏွာခ်ည္းပဲ အႀကီးႀကီး ႐ုပ္႐ွင္ပိတ္ကားလုိေပၚလာတာဆုိပဲ။ သူ႕ကို ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ၾကည့္ခုိင္းေတာ့ အေၾကာက္လြန္ၿပီး မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆုိ ငိုပါေလေရာ။ သူငုိေတာ့ ေနာက္ဆုံးတစ္ေယာက္ကလည္း မလုပ္ခ်င္ဘူးတဲ့။ ကိုယ္ျဖင့္ မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္လုိက္တာ။ ကိုယ့္က် မျမင္ရဘူး။ စပ္စုဆုိေတာ့ ျမင္ဘူးခ်င္တာေလ။ ဒါနဲ႔ပဲ အေဒၚက ပုဏၰားသမီးေလးကို ၾကည့္ခုိင္းလုိက္တယ္။ သူေျပာျပတာ နားေထာင္ရတာ တကယ္ကို ႐ုပ္႐ွင္တစ္ခုကို ျပန္ေျပာေနသလုိပါပဲ။ ေျပာပုံက... အိမ္ေ႐ွ႕မွာ မဲမဲလုံးလုံး အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ တံျမက္စည္းလွည္းေနတယ္။ အိမ္ေဖာ္ကို ေျပာတာပါ။ အခ်ိန္က မနက္ေစာေစာ။ ဧည့္ခန္းက နာရီက ၆း၃၀ တဲ့။ အသားျဖဴျဖဴ၊ ဆံပင္ေကာက္ေကာက္ နဲ႔ အမ်ဳိးသမီး၊ မ်က္ႏွာပံုစံ အတိအက်၊ မဲ႔ွ ပါတာေတာင္ ေျပာေသး။ အဲဒီ အမ်ဳိးသမီး ထြက္လာၿပီး ခုနက မဲမဲလုံးလုံး နဲ႕ ရယ္ျပတယ္။ ၿပီးေတာ့ စႀကၤလမ္းေလးတစ္ခုထဲ ေလွ်ာက္၀င္သြားၿပီး ေဘးဘီကို ၾကည့္တယ္။ ဘီဒိုဖြင့္ၿပီး ပစၥည္းယူတယ္။ အိတ္ထဲ ထည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကား (အေရာင္၊ အမ်ဳိးအစား) အတိအက်နဲ႔ ထြက္သြားၿပီတဲ့။ ၿပီးေတာ့ ေစ်းကိုေရာက္တယ္။ (ေစ်းနာမည္ အတိအက်) နဲ႔။ ေစ်းက နာရီစင္က ၇း၀၀ နာရီ ထုိးခါနီးေနၿပီတဲ့။ ဆုိင္တစ္ခုေ႐ွ႕ မွာ ရပ္တယ္တဲ့။ အေဒၚက ဆုိင္နာမည္နဲ႔ နံပါတ္ၾကည့္ေပးပါဆုိေတာ့ နံပါတ္ေျပာတယ္။ ေစ်းၫုိေနၾကတယ္တဲ့။ ဆုိင္႐ွင္က လက္ႏွစ္ေခ်ာင္း ေထာင္ျပတယ္။ သူက သုံးေခ်ာင္း ေထာင္ျပတယ္တဲ့။ ေစ်းတည့္သြားၿပီ။ ပိုက္ဆံယူလုိက္ၿပီ။ ျပန္သြားၿပီတဲ့။ ကဲ... မဆန္းဘူးလား။
မယုံေသးတဲ့ အေဒၚက အဲဒီဆုိင္ေ႐ွ႕ထိ ေရာက္ေအာင္သြားၿပီး သူ႕ပစၥည္းကို ေစ်းေမး၊ လာေရာင္းသြားတဲ့လူပုံစံေတြေမး လုပ္ေနေသးတာ။ တိတိက်က်ႀကီးကို ႐ွာေတြ႕တာပါပဲ။ အေဒၚက သူသိခ်င္တာသိသြားၿပီး ဇာတ္လမ္းက ၿပီးသြားေပ့မယ့္ ကိုယ္က ဒီေန႔အထိ ကိုယ္က်ေတာ့ ဘာလုိ႔ မျမင္ရတာလဲ။ သူလိမ္းလုိက္တဲ့ လက္သည္းေပၚက ေဆးကဘာလဲ။ သူက လက္မကို ၾကည့္ၿပီး ပြစိပြစိ ႐ြတ္လုိက္ယုံနဲ႔ တစ္ပတ္အတြင္း အခုိးခံရတဲ့ ပစၥည္းနဲ႔ ခုိးေနတဲ့ အခ်ိန္ကို ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္သလုိ ဘာမဆုိင္၊ ညာမဆုိင္တဲ့ သူ႕သမီးက်မွ ျမင္ရတာလဲ အစုံပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ေပါ့...လုိက္လုိ႔မမီွပါဘူးဆုိေနဗ်ာ။
ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ သူမ်ားျပဳစားခံရတဲ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါ။ သူစားမယ့္ မုန္႔ဟင္းခါးကို ေစ်းသည္ဆီက ယူၿပီး သူ႕ကိုေပးတဲ့ အခ်ိန္ခဏေလးမွာ ျပဳစားတဲ့လူက ဟင္းရည္ကို လက္ညဳိးေလးနဲ႔ ေတာက္လုိက္တာတဲ့။ လြယ္လုိက္တဲ့ ျဖစ္ျခင္း။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ခံရတာေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ။ သူ႕ခံစားရတဲ့ ေ၀ဒနာက နာမည္တပ္ရခက္ပါတယ္။ သက္႐ွိေတြအကုန္ သက္မဲ့ေတြလုိ႔ ထင္ၿပီး သက္မဲ့ေတြအကုန္က်ေတာ့ သက္႐ွိေတြလုိ႔ထင္တာပါ။ ဥပမာ ကားေတြ၊ အိမ္ေတြကို သူက အေကာင္ေတြလုိ႔ ထင္တာပါ။ ဒီေတာ့ သူက လူေတြနဲ႔က လြဲရင္ သက္မဲ့ေတြကို စကားေျပာပါတယ္။ သူ႕အိမ္က ဦးေႏွာက္နဲ႔ အာ႐ုံေၾကာ သမားေတာ္နဲ႔ ကုတာ ဘာေရာဂါမွ ႐ွာမေတြ႕ဘူး။ ဒီထက္ဆုိးတာက လုံး၀ မဆဲတတ္၊ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း မေျပာတတ္တဲ့ သူက ဘုရားစင္ေ႐ွ႕ထုိင္ၿပီး ဘုရားကို မဟုတ္မ႐ုတ္ေတြ၊ ညစ္ညမ္းတာေတြ အကုန္ဆဲတာပါ။ ကိုယ္က သူမ်ားျပဳစားတာေတြ အစက မယုံပါဘူး။ သူ႕ကိုေတြ႕ဘူးမွ ယုံတာပါ။
သူ႕အိမ္ကဆရာေခၚၿပီး ကုတဲ့ေနက ပိုဆုိးေသး။ ဆရာက အိမ္ထဲ မ၀င္ဘူး။ အိမ္ေ႐ွ႕ကေန႔ ဘာလုပ္ရမယ္ဆုိတာပဲ ေျပာတာ။ ပထမဆုံး ဧည့္ခန္းထဲမွာ႐ွိတဲ့ မယ္ေတာ္ႀကီး ဂမုန္းပင္ႀကီးကို အျမစ္ကေနတူးၿပီး ေအာက္ကို ၾကည့္တဲ့အခါ အင္းခ်ထားတဲ့ ေၾကးျပားေလးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ စီစီရီရီနဲ႔။ ဘယ္လုိမွ ကိုယ္တိုင္လာၿပီး စီစီရီရီ ထည့္ဘုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ပုံစံမ်ဳိးပါ။ ဆရာက ေျပာတာေတာ့ ဒါေတြက ညဘက္မွ ပ်ံလာၿပီး ဒီပန္းအိုးထဲမွာ ၀င္ေနတာတဲ့။ သူေျပာလုိ႔တာ ယုံရတယ္။ ကိုယ္ျဖင့္ စဥ္းစားလုိ႔မရ။ ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ မသိဘဲ ဘုရားစင္ေပၚမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ဆံပင္လုံးေတြ၊ ေသြးစြန္းေနတဲ့ ဓါတ္ပုံေတြ၊ အစုံပဲ။ ဆရာေပါင္းစုံ၊ ကုသနည္းေပါင္းစုံ အကုန္ပဲ။ ပုပၸါးအထိ သြားၿပီး ေက်ာကို ေထာက္ၿပီး ကုေတာ့လည္း ဆံပင္ေတြ အန္တယ္ ဆုိပဲ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါး မန္းေပးလုိက္တဲ့ ေဆးနဲ႔ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ အဲဒီေရာဂါႀကီးကို ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းက ၅ ႏွစ္ေလာက္ခံရတာပါ။ ကိုယ္လုိက္မမွီတာက ဒီေလာက္ ကေျပာင္းကျပန္ ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေက်ာင္းတက္တာေတာင္ ၅ ႏွစ္ ဆက္တုိက္ သူခ်ည္းပဲ Roll 1 ရတာကိုပါ။ သူက ကိုယ့္ကို အရမ္းခင္တာ။ ကိုယ္ကလည္း သူ႕ေရာဂါေတြကို သိေနလုိ႔ အစစအရာရာ သည္းခံၿပီး ဘယ္သူနဲ႔ မွ အဆင္မေျပတဲ့ သူ႕ကို အတိုက္အခံလုပ္ၿပီးကို ေပါင္းခဲ့တာ။ သူငိုလုိက္၊ ဆဲလုိက္၊၊ ကားေတြ၊ ဆုိင္ကယ္ေတြကို ႏွဳတ္ဆက္လုိက္၊ စာက်က္လုိက္ လုပ္ေနတာပဲ အၿမဲေတြ႕ေနတာ။ ၿပီးေတာ့ ေအာင္စာရင္းထြက္ရင္ သူကထိပ္။ ၿပီးေတာ့ေျပာေသးတယ္။ ငါ NO 1 ရရင္ေပ်ာ္တာ နင္တစ္ေယာက္တည္း ႐ွိတယ္တဲ့။ ဟုတ္တယ္ေလ။ သူ႕ဘ၀အေျခအေနမွာ ေပ်ာ္စရာဒါေလးဘဲ ႐ွိတာ မဟုတ္လား။ အဲဒါေပါ့...တကယ္လုိက္လုိ႔ကို မမီွပါဘူး ဆုိေနဗ်ာ။
ေနာက္တစ္ခုလုိက္မမွီတာကေတာ့ ကုိယ္ရဲ႕ပိတုပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက အရက္ကို ႏွစ္ႏွစ္ၿခဳိက္ၿခဳိက္ ေသာက္တတ္ပါတယ္။ မ်ားသြားရင္လည္း အလြန္ေသြးဆုိးတတ္တာပါ။ သူမ်ားလုိ ဆဲတာ၊ ဆိုတာ၊ ႐ုိက္တာ၊ ႏွက္တာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္လုိေျပာရမွန္းမသိတဲ့ သည္းထိတ္ရင္ဖုိေတြလုပ္တာပါ။ အရက္ေတြအရမ္းမူး၊ လူကျဖင့္ ေဒါင္ခ်ာဆုိင္းေနၿပီ။ အဲဒီအခိ်န္ ညႀကီးသန္းေခါင္ အိမ္မွာ ႐ွိတဲ့ ေတာ္ေတာ္နက္တဲ့ ေရတြင္းႀကီးထဲ ဆင္းသြားတာမ်ဳိးပါ။ ေလွကားနဲ႔ ဆင္းရတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူးဗ်ာ။ ေဘးနရံက အထစ္ေတြကို ေျခနဲ႔ ကန္ၿပီးဆင္းသြားတာ။ ၿပီးေတာ့မွ ေရတြင္းထဲကေန ခ်မ္းၿပီဆုိ ကုန္းေအာ္တာ။ အေမနဲ႔ ကေလးေတြကဘာနဲ႔ ဆင္းဆယ္ရမွန္းမသိ၊ ဆင္းတုန္းက တိတ္တိတ္ေလးဆင္းသြားတာေလ။ တကယ္လုိ႔မ်ား ေခ်ာ္က်၊ ၿပဳတ္က် မူးမူးနဲ႔ ေရနစ္ေနရင္ ဘယ္သူကဆင္းကယ္ႏုိင္မွာလဲ။ တြင္းႏွဳတ္ခမ္းကေန အေမရာ၊ ကေလးေတြေရာ ငုိယို႐ွိခုိးေတာင္းပန္ရတာ။ တစ္ထစ္ခ်င္းသူျပန္တတ္လာတဲ့ အခ်ိန္ေစာင့္ၾကည့္ေနရတဲ့ မိသားစုရင္ထဲ ဘယ္လုိ႐ွိမလဲ။ တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ပူပန္ရတဲ့ခံစားမွဳ။ စဥ္းစားသာၾကည့္ၾကေပေတာ့။
တခါတေလက်ေတာ့လဲ ကားေတာင္မေမာင္းႏုိင္ေလာက္ေအာင္မူးၿပီးျပန္လာ၊ အေပါင္းအသင္းေတြလည္း ျပန္သြားေရာ၊ သူဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္လုိ႔ အေမကလုိက္႐ွာ။ အမယ္ေလး...အုန္းပင္ေပၚမွာ အုန္းသီးတက္ခ်ဳိင္ေနတာဗ်ဳိ႕။ ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြ အကုန္ႏုိး၊ အုန္းသီးစားရေအာင္တဲ့ေလ။ အေမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အုန္းပင္ေအာက္ကေန ေမာ့ၾကည့္၊ အရမ္းကာေရာ ေတာင္းပန္ၿပီး ျပန္ဆင္းခုိင္းရတာ။ သူၿပဳတ္က်မွာ ေၾကာက္ရတဲ့ စိတ္နဲ႔၊ အိပ္ခ်င္မူးတူး၊ ညသန္းေခါင္ထစားရေတာ့ အုန္းသီးလည္း ဘာအရသာမွန္း မသိပါဘူး။ မစားရင္လည္း စိတ္တုိၿပီး ေဒါသေတြထြက္ဦးမယ္။ စားေကာင္းတယ္ေျပာရင္လည္း ေနာက္တစ္ခါထပ္တက္ဦးမယ္။ အဲဒီလုိ သည္းထိတ္ရင္ဖုိ အုန္းသီးေတြ စားရလြန္းလုိ႔ အုန္းထမင္း၊ အုန္းႏုိ႔ေခါက္ဆြဲ၊ အုန္းသီးနဲ႔ လုပ္တဲ့ ျမန္မာမုန္႔ေတြ ဘာတစ္ခုမွ မႀကိဳက္တဲ့ အထိပါပဲဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အိမ္ေျပာင္းေတာ့ အေမက အုန္းပင္မပါတဲ့ အိမ္၊ ေရတြင္းမ႐ွိတဲ့အိမ္ကို ေ႐ြးၿပီး၀ယ္ခဲ့တာပါ။ ေခါင္မိုးေပၚမွာ လသာေဆာင္ေလးပါလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အားလုံး လသာတဲ့ညေတြဆုိ ေလညင္းခံရ၊ ၾကယ္ေလးေတြၾကည့္ၾကနဲ႔ အိမ္အသစ္မွာ အေဖလည္း ၿငိမ္ေနတာေပါ့။ သူဆင္းစရာတြင္း၊ တက္စရာအုန္းပင္ေတြမွ မ႐ွိပဲကိုး။ တစ္ရက္ေတာ့ အေမက အိပ္ယာထဲကို သုတ္သီးသုတ္ပ်ာလာႏိုးပါတယ္။ "ထ...ထ..နင့္အေဖ ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္း လုပ္ေနျပန္ၿပီ" တဲ့ေလ။ အေဖဘာလုပ္ေနတယ္မွတ္လဲ။ လသာေဆာင္ကေန တဆင့္ဆက္ေနတဲ့ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚကို အျမင့္ဆုံးအထိ ေရာက္ေအာင္တက္၊ အိမ္ေခါင္မိုးအစြန္းေလးမွာ ေလတ၀ူး၀ူးနဲ႔ လြင့္ေနတာ။ သူ႕ကိုသူ သုိင္းေလာကဂုိဏ္းခ်ဳပ္စတုိင္နဲ႔ေလ။ တကယ္...အိပ္ခ်င္စိတ္ဆုိတာ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိဘူး။ နဲနဲေလးယိုင္သြားတာနဲ႔ ျပဳတ္က်ၿပီပဲ။ ေနာက္ေန႔မနက္ အမူးေျပလုိ႔ သူ႕ကိုေမးၾကည့္။ ငါ ဒါမ်ဳိးေတြ မလုပ္ပါဘူး။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး တဲ့။ ဇြတ္အတင္းျငင္းတာ။ အရက္မေသာက္တဲ့အခ်ိန္ဆို အသည္းက ငယ္လုိက္တာ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့။ အုန္းပင္တက္ဖုိ႔ ေ၀လာေ၀း။ ကုလားေခၚၿပီးတက္ခိုင္းတဲ့။ အုန္းပင္ျပင္တဲ့ အမ်ဳိးမဟုတ္ဘူးကြ။ ေယာက်ၤား အျမင့္ေၾကာက္တာ မသိဘူးလားတဲ့။ ေရခ်ဳိးဖုိ႔ စပ္ေပးထားတဲ့ ေရမ်ားပူေနရင္ မခ်ဳိးဘူးေစာင့္ေနေသးတာ။ နည္းနည္းမွ သတိမလြတ္ဘူး။ တခါတေလ အေမက တစ္ေယာက္စီ အႀကိဳက္လုိက္ခ်က္ရင္း ဟင္းစပ္က ကေမာက္ကမ ျဖစ္သြားၾကည့္။ "မိန္းမ...မင့္ကဘာသေဘာလဲကြ။ ၀က္သားနဲ႔ မွ်စ္ခ်ဥ္၊ ၾကက္ဟင္းခါးသီး၊ ငါးခ်ဥ္သုတ္တဲ့သေဘာက ေယာက်ၤားကို မွ်င္းၿပီးသတ္ေနတာလား။ အနီးကပ္ ရန္သူကို သတိထားဆိုတဲ့ စကားတယ္မွန္တာပဲ" တဲ့။ အေမက ရီၿပီး "မင္းကို ဘယ္သူက အမ်ဳိးစုံ အကုန္စားခုိင္းလုိ႔လဲ။ သားသမီးေတြစားခ်င္လုိ႔ ခ်က္ထားေပးထာႀကိဳက္တာပဲေ႐ြးစားေပါ့" လုိ႔ေျပာရင္ "ဟ...ခ်က္ထားမွ ေတာ့စားခ်င္တာေပါ့ကြ။ တန္ေဆး၊ လြန္ေကာင္း၊ မ်ား ဘဲရီးဂြတ္" တဲ့။ ၿပီးရင္ ေဆးေတြေသာက္ပါေတာ့တယ္။ အခုအသက္ ၆၀ နားနီးလာေတာ့ ဒါမ်ဳိးေတြ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ တခါတရံ အရမ္းမူးမွ ညႀကီးေမွာင္မည္း ဆုိင္ကယ္စီးၿပီး မႏၱေလးနဲ႔ ေမၿမဳိ႕ ကို အတက္အဆင္း လုပ္႐ုံေလာက္ပါပဲ။
