အသီးခူးစားေသာ ေခၽြးမမ်ား
မႏွစ္တုန္းက ဒီအခ်ိန္မွာ အေမနဲ႔အေဖက သူတို႔ သမီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမယ့္ ေခၽြးမေလာင္းေလးကို အစ္ကို႔အတြက္ သြားေတာင္းေပးခဲ႔ၾကတယ္။ မိဘေတြဟာ သားသမီးေတြကို သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ ျပဳစုေစာင့္ေ႐ွာက္သလုိ ေကၽြးေမြး ခဲ႔ရတယ္ဆုိရင္ ပညာစုံ အ႐ြယ္ေရာက္ေတာ့ သားေတြအိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့အခါ သား႐ွာေဖြသမွ် ပစၥည္းဥစၥာေတြက ေခၽြးမခံစားဘုိ႔ အတြက္ ျဖစ္သြားတယ္ဆုိၿပီး ေခၽြးမဆိုတာ အသီးခူးစားတယ္လုိ႔ တခ်ဳိ႕ကေျပာတတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖနဲ႔ အေမကေတာ့ သူတို႔သစ္ပင္ေလးကို အသီးခူးစားတဲ့ ေခၽြးမကို အခုေတာ့ သားထက္ေတာင္ပုိၿပီး ခ်စ္ေနေသးတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမတို႔ အိုဇာတာေကာင္းေလစြ။
မိဘေတြ အသက္ႀကီးလာတဲ့ အခါ သားသမီးကံေကာင္းတာထက္ ေခၽြးမကံ၊ သမက္ကံေတြပါ ေကာင္းမွ အိုဇာတာေကာင္းတယ္လုိ႔ ေခၚရမယ္ မဟုတ္လား။
အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ အစ္ကို အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုေတာ့ သူယူလာမယ့္ မိန္းမအတြက္ စုိးရိမ္မိတာ အမွန္ပါပဲ။ အက်င့္ စာရိတၱေကာင္းမြန္တာ၊ အရည္အခ်င္း႐ွိတာ၊ ထက္ျမက္တာကို သူတို႔ (၉) ႏွစ္ေက်ာ္တြဲခဲ့လုိ႔ သိေနေပမယ့္ အတူေနတဲ့အခါ အေဖ၊ အေမနဲ႔ အဆင္မေျပမွုာကိုေတာ့ စိတ္ပူမိတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဂြတီးဂြက် ကိုယ့္အေဖနဲ႔ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ အစ္ကိုက အေမ႔အတြက္ အားအကိုးဆုံးသားျဖစ္ေနတာလဲ ပါတယ္။ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ဒီသားေတာ္ေမာင္ ပါမွ ယုံၾကည္စိတ္ခ်တယ္ဆုိေတာ့ အေနေအးေပမယ့္ မာနႀကီးတဲ့ အေမနဲ႔ အစ္ကို႔ကို အရမ္းခ်စ္တဲ့ ဇနီးနဲ႔ ပဋိပကၡျဖစ္မွာလဲ မလုိလားတာ အမွန္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ႏွစ္ၾကာၿပီး အခုေတာ့ အေမက ဖုန္းဆက္ရင္ ေခၽြးမက သမီးေလးျဖစ္ေနၿပီ၊ သားက သမက္ျဖစ္ေနတာလုိ႔ ေျပာရင္ ကိုယ္ တကယ္ ေပ်ာ္႐ႊင္ရင္ေအးမိတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမအတြက္လဲ က်န္းမာေရးကအစ စိတ္ခ်လက္ခ် ႐ွိမိတာအမွန္ပါပဲ။ လူႀကီးေတြဆိုတာ စိတ္ေနေကာင္းေနရင္ လူေနေကာင္းေနတာမ်ဳိး မဟုတ္လား။
အေဖကေတာ့ မဂၤလာေဆာင္ ဧည့္ခံပြဲေန႔ ကတည္းကဒီေခၽြးမနဲ႔ တည့္မယ္ဆုိတာ အားလုံးက ရိပ္မိၾကတယ္။ ဧည့္ခံေနပုံက ၾကည့္ဦးေလ။ "ကၽြန္ေတာ့္သမီးက မလွဘူးလားဗ်ာ။ သမီးေရ...ဒါကအေဖ့အရင္းႏွီးဆုံး မိတ္ေဆြေတြ ဘယ္သူ..." နဲ႔။ သူ႔သမီး မဂၤလာေဆာင္တာ က်ေနတာပါပဲ။ သား႐ွင္က သမီး၊ သမီးနဲ႔ လုပ္ေနလုိ႔ အားလုံးက အေဖ႔ကို ၿပဳံးစိစိ။ ၿပီးေတာ့ အေမ႔နားကပ္ၿပီး တုိးတုိးေလးနဲ႔ "ေတာ္ေသးတာေပါ့ကြာ ငါတုိ႔ သမီးေလးက မိတ္ကပ္ျပင္လုိက္ေတာ့ မင္းသမီးေလးလုိ လွေနလုိ႔" ဆုိၿပီးသြားေျပာေနေသး။ အေမ့ခမ်ာမွာလည္း သူဘယ္ေလာက္ခ်စ္ခ်စ္၊ အေဖနဲ႔သာ မ်က္ႏွာေၾကာမတည့္ရင္ ဒီမဂၤလာပြဲက ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ သိေနေလေတာ့ အေဖေပ်ာ္တာၾကည့္ၿပီးမွ သက္ျပင္းကို ခိုးခ်ၿပီး စိတ္ခ်လက္ခ် ေပ်ာ္ႏိုင္႐ွာေတာ့တယ္။
တကယ္ေတာ့ ေယာကၡမနဲ႔ ေခၽြးမဆိုတာ သမိုင္းစဥ္လာအရ အဆင္ေျပတာ ခပ္႐ွား႐ွားရယ္။ ဒီႏို္င္ငံမွာ ကေလးေမြးလုိ႔ ေယာကၡမေတြ လာၾကၿပီးရင္ ငိုၿပီးျပန္ၾကရတာမ်ားမ်ား။ ႏွစ္ဖက္စလုံး ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ အျမင္ၾကည္ဘုိ႔ဆိုတာ အမ်ဳိးသမီးႏွစ္ဦးစလုံးေရာ၊ သားလုပ္တဲ့ လူကိုယ္တိုင္မွာေရာ တာ၀န္႐ွိတာမ်ဳိးေလ။ အထူးသျဖင့္ သားကို အားကိုးခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္တဲ့ အေမေတြနဲ႔ ဆုိ ျပသာနာပိုဆုိးတတ္ပါတယ္။ တကယ္ကေတာ့ ေနတတ္ဘုိ႔၊ ျမင္တတ္ဘုိ႔ပါပဲ။ သားခ်စ္၊ မယားခ်စ္ ဆုိတာ အသြင္မတူတဲ့ အခ်စ္ ၂ မ်ဳိးေလ။ ၿပိဳင္လုိ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္တာ။ ထားပါေတာ့ေလ။ ေခၽြးမေတြက အဆင္သင့္ အသီးခူးစားလုိက္တယ္ပဲ ဆုိပါေတာ့ ။ ဒီေတာ့ ေခၽြးမကလည္း ျပန္ေျပာၿပီ။ အေမေတြကေရာ အသီးစားခ်င္လုိ႔ အပင္စုိက္ခဲ့တာလားေပါ့။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီစကားလုံးမ်ဳိးေတြကိုက မ႐ွိသင့္တာပါ။ ဥယ်ာဥ္မွဳးတစ္ေယာက္က သူစုိက္ပ်ဳိးလုိက္တဲ့ အပင္ေလး အသီးခူးစားႏုိင္တဲ့ အ႐ြယ္ေရာက္တဲ့အခါ သူကိုယ္တုိင္အသက္ႀကီးလာၿပီျဖစ္လုိ႔ ေျမၾသဇာေကၽြးတာ၊ ေပါင္းသင္ျမက္ႏုတ္တာေတြလုပ္ဘုိ႔ ဒီသစ္ပင္ေလးကို ျမတ္ႏုိးတဲ့ အျခားဥယ်ာဥ္မွဳးတစ္ေယာက္စီကို လက္လြဲေပးလုိက္တဲ့ သေဘာလုိ႔ စဥ္းစားရင္ ေယာကၡမက ေခၽြးမဆုိတာ ေက်းဇူးတင္စရာေပါ့။ ေခၽြးမလုပ္တဲ့သူဘက္ကလည္း အႏွစ္ႏွစ္ အလလ အပင္ျဖစ္ေအာင္ စုိက္ပ်ဳိးေပးခဲ့ရသူေတြရဲ႕ ေက်းဇူးတရားကို နားလည္ခံစားေပးႏိုင္တဲ့ ႏွလုံးသားမ်ဳိးေတာ့ ႐ွိသင့္တာေပါ့။ သုံးေလးႏွစ္ သံေယာဇဥ္ ႐ွိလာတဲ့ အခ်စ္ဆုိတဲ့ အတၱေတြဟာ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္၊ သုံးဆယ္ မိဘသံေယာဇဥ္ဆုိတာနဲ႔ ႏွဳိင္းယွဥ္ေနဘုိ႔ မတန္ဘူးမဟုတ္လား။
ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေမဆုိ အရမ္းေနတတ္တယ္။ ေခၽြးမေတြကလည္း ခ်စ္လုိက္တာတုန္လို႔။ စားစရာပစၥည္းေတြ လူႀကဳံနဲ႔ ပို႔ေပးရင္ေတာင္ အထုပ္ေတြ၊ ဘူးေတြေပၚမွာ Label တပ္ရင္ (သားနာမည္ + ေခၽြးမနာမည္)နဲ႔။ ေခၽြးမလုပ္တဲ့သူက ပို႔လုိက္တဲ့ ပစၥည္းေတြကို ၾကည့္ၿပီး သူ႕သားအတြက္ပဲ စဥ္းစားတယ္လုိ႔ ထင္မွာစိုးလုိ႔တဲ့ေလ။ အဲဒီလုိ အေသးအဖဲြေလးကအစ ဂ႐ုစိုက္ေပးတတ္တာ။ သားလုပ္တဲ့ လူက ဖုန္း ေခၚရင္ ေမေမေနေကာင္းလား လုိ႔ေမးတဲ့အခါ ေအး...သမီးနဲ႔သားေရာ ေနေကာင္းလားလို႔ ေခၽြးမကိုေ႐ွ႕ကထားၿပီး ျပန္ေမးတတ္တာမ်ဳိး။ အဲဒီေတာ့ ဖုန္း Speaker ဖြင့္ၿပီး နားေထာင္ေနတဲ့ ေခၽြးမကလဲ ေက်နပ္လုိ႔။ အေသးအဖြဲေလးေတြေပမယ့္ အေရးပါအရာေရာက္တာေလးေတြေပါ့။
ကၽြန္ေတာ့္အေဖကေတာ့ Over ေပ့ါ။ ဖုန္း ဆက္စရာ႐ွိရင္ ေခၽြးမ ဖုန္း ကိုပဲ ေခၚေတာ့တယ္။ သူေခၚတဲ႔ ဖုန္းကို ျပန္ထူးတဲ့ေလသံက ကြာတယ္ေလ။ အစ္ကိုက ဖုန္း ကိုင္လုိက္ရင္ ေဖေဖ...ေျပာ လုိ႔ ခပ္တည္တည္ေလသံႀကီးစေျပာတာ။ ေခၽြးမကေတာ့ ဟုတ္ကဲ့ ေဖေဖ..သမီးပါ ဆုိေတာ့ အဆင္ေျပတယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ သူလုပ္သမွ် သားလုပ္သူက ပိုက္ဆံျဖဳန္းတယ္လုိ႔ စဥ္းစားေလေတာ့ ခဏခဏျပသာနာ တတ္ရတာလည္း ေခၽြးမေလးေရာက္လာေတာ့ မ႐ွိေတာ့ဘူး။ "သမီးေရ... ေဖေဖဒါေတာ့လုပ္ခ်လုိက္ၿပီ၊ သမီးေယာက်ၤား ေျပာလုိက္ဦးေနာ္၊ စိတ္ၾကည္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေျပာ" လုိ႔မွာလုိက္ရင္ ၿပီးသြားတာမ်ဳိး။ "ဒီေကာင္ ငါ့သမီးနဲ႔ရလုိ႔ ေတာ္ေသးတယ္ တျခားမိန္းမသာဆုိ မလြယ္ဘူး" လုိ႔ အေမ့ကို ေျပာလုိ႔ အေမက ရယ္လုိက္တာ။ အေမကေတာ့ သူသြားခ်င္တာေတြကို စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္နဲ႔ လုိက္ပို႔ေပး။ ဘုရားမွာ ၾကာသပေတးေန႔တုိင္း ပုတီးလုိက္စိပ္ေပး။ ေစ်း၀ယ္သြားတဲ့အခါ မိန္းကေလးအေဖာ္ေလးနဲ႔ သြားရေတာ့ သားႀကီးနဲ႔ သြားရတာနဲ႔ တျခားစီမုိ႔လား။ အစ္ကိုကေတာ့ "ဒါေလးလွလား" ဆုိလည္း "မသိပါဘူး ေမေမရာ ျမန္ျမန္၀ယ္ၿပီးသြားရေအာင္၊ သားခ်ိန္းထားတာ႐ွိေသးတယ္" ဆိုတာမ်ဳိး။ ဘုရားမွာ အေမ့ကိုလုိက္ပို႔ထားခဲ့ၿပီး ျပန္လာႀကိဳဘုိ႔ေမ့ေနလုိ႔ အငယ္ေကာင္က လုိက္ လိုက္ႀကိဳရတာ ခဏခဏဆုိေတာ့ မၿငီးမျငဴ လုိက္ပို႔ေပးတဲ့ ေခၽြးမကို ခ်စ္ေတာ့တာေပါ့။ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္း လုပ္တဲ့ ေခၽြးမဆုိေတာ့ မနက္ ၁၀ နာရီထုိးရင္ ဟင္းပြဲ အဆင့္သင့္ ျပင္ၿပီးမွ အလုပ္သြားေတာ့ အေမနဲ႔ အဖြားက လက္ေဆးၿပီး စား႐ုံပဲ။ ျခံ၀င္းထဲမွာ အိမ္တစ္လုံးစီနဲ႔ အုိးခြဲခ်က္ေပမယ့္ ေခၽြးမကေန႔တိုင္း ဟင္းပြဲလာျပင္ေပးတယ္။ ညေနသူ႕အလုပ္က ျပန္လာရင္ မုန္႕တစ္မ်ဳိးမ်ဳိး၀ယ္လာၿပီး အတူတူစားၾက။ တစ္ေန႔တာ လုပ္ငန္းခြင္ အေတြ႔အႀကံဳေတြကို ေျပာျပၾက။ ဪ...လူတစိမ္းတစ္ေယာက္၀င္လာတာကို မိသားစုထဲမွာ သိသိသာသာႀကီး ေျပာင္းလဲမွဳ၊ ႐ိုက္ခတ္မွဳ မ႐ွိတာကိုပဲ အသက္ႀကီးတဲ့ အေဖနဲ႔ အေမအတြက္ ၀မ္းသာမိပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က အေမ့ကို ဘာအေၾကာက္ဆုံးလဲလုိ႔ ေမးဘူးတယ္။ ေမေမက ဦးဘုိးသာႀကီးလုိ ျဖစ္မွာ အေၾကာက္ဆုံးပဲ လုိ႔ ေျဖခဲ့တာ။ ဦးဘိုးသာဆုိတာ အေမတုိ႔အိမ္နားက ဆရာ၀န္ႀကီးရဲ႕အေဖ။ ဆရာ၀န္ႀကီးရဲ႕ မိန္းမက ေယာက်ၤားဘက္က မိဘေတြကို ေပးတာ ကမ္းတာ မၾကည္ျဖဴဘူး။ ေယာက်ၤား႐ွာသမွ် ပိုက္ဆံအကုန္ သူက ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာေပါ့။ သားလုပ္တဲ့လူနဲ႔ ေခၽြးမက တိုက္ႀကီးနဲ႔ ေနတယ္။ ကားတစ္ေယာက္တစ္စီးစီနဲ႔။ အေဖအုိႀကီးကိုေတာ့ မိန္းမက မၾကည္လင္လုိ႔ တုိက္ေပၚေခၚထားလုိ႔မရဘူး။ သူတို႔ တုိက္ႀကီးနဲ႔ တစ္ေခၚေလာက္ေ၀းတဲ့ေနရာမွာ ေျမ႐ုိင္းျခံႀကီးတစ္ၿခံ႐ွိတယ္။ အဲဒီၿခံႀကီးထဲက ၿခံေစာင့္တဲ သာသာအိမ္မွာ အေဖအိုႀကီးကို ထားတာေပါ့။ အဲဒီေျမကြက္ႏွစ္ခုရဲ႕ အကြာအေ၀းဟာ ရန္ကုန္အေခၚ ဆိုရင္တစ္ဘေလာက္စာေလာက္ေ၀းတာေပါ့။ အလယ္မွာ ေျမာင္းနဲ႔ ခေနာ္ခနဲ႔ တံတားေလးတစ္ခုျဖတ္ရေသးတယ္။ လကုန္ရင္ ေခၽြးမဆီမွာ လစာ လာထုတ္ရတယ္။ ကိုယ္ဟာကို ခ်က္စားေလာက္႐ုံ မသထာေရစာေလးေပါ့။ ဦးဘုိးသာက ထန္းလ်က္နဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ေနရတာ ႀကိဳက္တယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ သားလုပ္တဲ့သူက လကုန္လာတဲ့ အခါ ထန္းလ်က္ပုံး တစ္ပုံးထည့္ေပးလုိက္ကြာလုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္တဲ့။ မိန္းမလုပ္တဲ့သူက ဘာလုိ႔အမ်ားႀကီးေပးထားမွာလဲ။ ပစ္စလက္ခတ္ျဖစ္ကုန္မွာေပါ့။ တစ္ေန႔စာ ေလးလုံးစီ ညေနတိုင္းလာယူပေစေပါ့။ နီးနီးေလးပဲလုိ႔ ျပန္ေျပာသတဲ့။ ေယာက်ာၤးကလည္း "အမိန္႔...မလြန္ဆန္၀ံ့ဘူး... အာဏာျပင္းလြန္းတဲ့ အမိန္႕..." ဆိုတဲ့ သီခ်င္းထဲကစာသားလုိပဲ ဒါဆုိလည္း အေဖလာယူပေလ့ေစေပါ့။ အသက္ႀကီးႀကီး အဘိုးႀကီးက ပုလင္းေလးတစ္လုံး ကိုင္ၿပီး တုန္ခ်ိခ်ိနဲ႔ မုိး႐ြာ႐ြာ၊ ေနပူပူ ညေနတုိင္း လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ထန္းလ်က္ကေလး ေလးလုံးကို သားလုပ္သူရဲ႕ တိုက္ႀကီးႀကီးမွာ လာ ေတာင္းစားခဲ႔ရတယ္။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖက တံတားထိပ္မွာ ထန္းလ်က္ပုလင္းေလးနဲ႔ မိုး႐ြာထဲ လဲေနတဲ့ ဦးဘုိးသာကို ေတြ႕လုိ႔ သတိလစ္လုလု အဘုိးႀကီးကို သူ႕တဲေလးဆီျပန္ပို႔ေပးခဲ႔ရတယ္။ သိပ္မၾကာဘူး အဘုိးႀကီး ဆုံးတာပါပဲ။ အေမက သူအသက္ႀကီးတဲ့ အခါ ဦးဘုိးသာလုိျဖစ္မွာ အေၾကာက္ဆုံးပဲ။ အေမ့ မိတ္ေဆြေတြထဲမွာလည္း ေခၽြးမကို ေၾကာက္ေနရ၊ ေခၽြးမမ်က္ႏွာၾကည့္ေနရ၊ ေခၽြးမဆီမွာ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္နဲ႔ လက္ျဖန္႕ေတာင္းစားေနရတာ ျမင္တုိင္း ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလုိက္တာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္တုိ႔ေတြကို ေျပာျပေနၾက။ ခုေတာ့ သူအားအကိုးဆုံး သားက ယူလာတဲ့ မိန္းမက သူလုိခ်င္တဲ့ သမီးမ်ဳိးေလးျဖစ္ေနလုိ႔ "ေမေမေနာ္... ေတာ္ေတာ္ၾကာ ပုတီးကိုခ်၊ ေျမးကိုမ၊ မိုက္စြ အဘြားႀကီး" ျဖစ္ေနဦးမယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အငယ္ ႏွစ္ေယာက္က စ စ ေနရတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမကေတာ့ ၿပဳံးလုိ႔။
ကိုကိုနဲ႔ မမမိုးတုိ႔ အတြက္ မဂၤလာ သက္တမ္း တစ္ႏွစ္ျပည့္အမွတ္တရ။
