အိပ္မက္လွလွမက္ပါေစ

လူသားဆုိတဲ့ဘ၀တစ္ခု အစျပဳလုိက္ၿပီဆိုကတည္းက ဘယ္ေန႔ဘာျဖစ္မယ္၊ ဘယ္လုိဘ၀မ်ဳိးကို ပိုင္ဆုိင္ခြင့္ရမယ္၊ ဘယ္သူနဲ႔ေနရမယ္၊ ဘယ္ေန႔ေသရမယ္ ဆိုတာေတြက ပါလာၿပီးသားတဲ့။ ဒါဆုိရင္ ဘ၀မွာ အရမ္းႀကိဳးစားတဲ့ လူေတြကႀကိဳးစားခ်င္တဲ့စိတ္ ပါလာၿပီးသား၊ ဘာမွကို မလုပ္ခ်င္တဲ့လူက ဘာမွမလုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလး ပါလာတာမ်ိဳးလား။ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ကံၾကမၼာ အဆုိးေကာင္းေတြ ဘယ္လုိပဲ ႀကိဳတင္ျပဌာန္းေနပါေစ၊ လူေတြကေတာ့ ကုိယ့္စိတ္ကူးထဲက အိပ္မက္ေလးေတြကုိ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားရင္း ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ ေနထိုင္ၾကရတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ အမုိက္အမဲေလးလည္း ၂၀၀၈ ေရာက္သည့္တိုင္ အိပ္မက္ထဲမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေလွ်ာက္လွမ္းေနဆဲ။ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ရယ္ေမာႏိုင္ဘုိ႔ ႀကိဳးစားေနဆဲ။ ျပဳမိမွားတဲ့ အျပစ္အနည္းငယ္ ေလ်ာ့ေပါ့ခြင့္ရဘို႔ ေလွ်ာက္လဲေနဆဲ။ လူသားဖန္တီးတဲ့ သကၠရာဇ္ဆိုတာက လူသားေတြကို ေန႔တိုင္းျပန္စား၊ အသက္ကုိ အစားခံရမယ့္ အတူတူ လိပ္ျပာသန္႔သန္႔ေကၽြးႏိုင္ဘို႔ ႀကိဳးစားေနဆဲ။

ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံး မက္ေနခဲ့တဲ့ ကိုယ့္အိပ္မက္ေလးေတြကို ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ကိုလဲ လုံး၀မျဖစ္လာႏုိင္ပါဘူးဆုိၿပီး ပယ္ဖ်က္ (ဥပမာ Professional Guitarist ျဖစ္ခ်င္တာမ်ဳိး၊ F16 Pilot ျဖစ္ခ်င္တာမ်ဳိး)၊ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်႐ွိတာေလးေတြအားတင္း။ ျဖစ္ၿပီးသြားတဲ့ အိပ္မက္ေလးေတြအတြက္ ေပ်ာ္႐ႊင္ေက်နပ္။ ဘ၀ဆုိတာ ကိုယ္ျဖစ္ကိုယ္ခံ ဆုိေပမယ့္ တခါတေလေတာ့ ေက်နပ္စရာေကာင္းပါတယ္ေလ။
ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ အႀကီးမားဆုံးအိပ္မက္က စာသင္ေက်ာင္းေလးတစ္ခုပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာပါ။ အဲဒီစာသင္ေက်ာင္းေလးကို ေအးျမတဲ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေတာင္ေပၚေဒသ တစ္ခုခုမွာ ဖြင့္ခ်င္တယ္။ မိဘမဲ႔ကေလးေတြခ်ည္းပဲတက္ေရာက္ခြင့္႐ွိၿပီး အဆင့္ျမင့္ IT ပညာနဲ႔ အဂၤလိပ္စာကို အဓိက သင္ၾကားေပးမယ့္ ႏုိင္ငံတကာစံခ်ိန္မီ ေက်ာင္းမ်ဳိးေလးေပါ့။
ဪ...အိပ္မက္ပါဆိုဗ်ာ။ ရယ္စရာလဲျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့။ ခင္ဗ်ားရယ္လုိက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာေနတာဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္။ အဲ... ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာင္းေလးမွာ ကေလးေတြက တူညီ၀တ္စုံ၀တ္ၾကရမယ္။ မိန္းကေလးေရာ၊ ေယာက်ာၤးေလးေရာ၊ အကၤ် ီအျဖဴ ေလးေတြနဲ႔၊ ေဘာင္းဘီနက္ျပာေရာင္နဲ႔။ ဆံပင္ေလးေတြ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ၿဖီးလုိ႔၊ ဖြာလန္ႀကဲမေနရဘူး။ ဆရာ၊ ဆရာမကို ေတြ႕ရင္ ေခါင္းၫြတ္ႏွဳတ္ဆက္ရမယ္။ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ပန္းၿခံနဲ႔၊ ေခတ္မီကစားကြင္းနဲ႔။ စိတ္စြမ္းအားေကာင္းေစဘုိ႔နဲ႔ ေလာကဓံကို ခံႏိုင္ရည္႐ွိဘုိ႔ တရားထိုင္တဲ့ အခ်ိန္က ၁၅ မိနစ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကေလးအားလုံး
မထုိင္မေနရ။ မိဘမဲ့ ကေလးေတြခ်ည္းပဲ ဆိုေပမယ့္ အားငယ္တယ္ဆိုတာ ဘာလဲလုိ႔ မိစုံဖစုံကေလးေတြကို ျပန္ေမးၾကရမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာင္းက ကေလးငယ္မ်ား။ ကဲ... အဲဒီလုိေက်ာင္းေလး ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္နိပ္မလဲ။ ေတာ္ေတာ္စိတ္ကူးယဥ္လုိ႔ေကာင္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္ေလးေပါ့ဗ်ာ။


ေနာက္ၿပီး႐ွိေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စပ်စ္ျခံလဲ ပိုင္ခ်င္ေသးတယ္။ ဪ ခင္ဗ်ားက ရယ္ျပန္ၿပီ။ ဟုတ္တယ္... ၀ိုင္ခ်က္တဲ့လုပ္ငန္းေလး႐ွိခ်င္တာ။ ေသာက္စရာရိကၡာအဆင္သင့္႐ွိေအာင္ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီလုိ စိမ္းစုိေနတဲ့ စိုက္ခင္းေတြၾကားမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာႀကိဳက္တယ္။ ေတာင္ေၾကာႀကီးတစ္ခုလုံးနီးပါး ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရရင္ေတာ့...
ဒါကေတာ့ ႏိုးေနတဲ့အခ်ိန္မက္တဲ့ အိပ္မက္ေတြေပါ့ေလ။

ႏိုးတ၀က္ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မက္တဲ့ အိပ္မက္ေတြလည္း႐ွိေသးတယ္။ ႏိုးတ၀က္ အိပ္မက္ေတြလုိ႔လဲ ဆုိႏိုင္တာေပါ့ေလ။ မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ေနတဲ့ အိပ္မက္ေတြ၊ ခဏခဏျပန္မက္တဲ့ အိပ္မက္ေတြ၊ မၾကာမၾကာျပန္မက္တဲ့ အိပ္မက္ကေတာ့ ေခ်ာက္ထဲျပဳတ္က်တဲ့ အိပ္မက္ဗ်။ ေနာက္ကတစ္စုံတစ္ေယာက္လုိက္လုိ႔ေ႐ွ႕ကေျပးရင္း၊ ေျပးရင္းနဲ႔ အျမင့္ႀကီးကေန ျပဳတ္က်သြားတယ္လုိ႔ခံစားရတဲ့ အိပ္မက္မ်ဳိး၊ ေနာက္... ေရေတြေနာက္က်ိေနတာကေန တျဖည္းျဖည္းၾကည္လင္လာၿပီး ေရတံခြန္လုိ တေ၀ါေ၀ါစီးက်ေနတာမ်ဳိး၊ အဲဒီေရေတြၾကားထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာမ်ဳိး။ ၈တန္းေလာက္တုန္းက မက္ဘူးတဲ့ အိပ္မက္ကေတာ့ ႐ွမ္းျပည္လုိ ေဒသထဲက ေ႐ွးေဟာင္းဘုရားေတြၾကားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ကေရာက္ေနတာ။ကၽြန္ေတာ္လဲ တျခားအဘုိးႀကီးႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ရယ္နဲ႔ ေျမႀကီးေပၚမွာ လူးၿပီးဖူးခဲ့တာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပုံမွန္ဖူးေတြ႕ေနက် ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ မ်က္ႏွာေတာ္ထက္ေတာ္ေတာ္ေလး ပိန္သြယ္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလး သပၸါယ္တယ္လုိ႔ ခံစားခဲ့ဘူးတယ္။

ေနာက္တစ္ခါ မက္ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ကေတာ့ ဘုရားႄကြလာမွာမို႔ဆိုၿပီး လူေတာ္မ်ားမ်ားက အလုပ္ေတြ႐ွဳပ္ေနၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စိတ္မ၀င္စားဘူးတဲ့။ သိပ္မၾကာပါဘူး။ ရဟန္းေတာ္ေတြ အမ်ားႀကီးတန္းစီၿပီးႄကြလာလုိက္တာ။ လူတိုင္းက လက္အုပ္ခ်ီၿပီး ႐ွိခိုးၿပီး ဆုေတြေတာင္းေနလုိက္ၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေငးၿပီး ဟုိၾကည့္ဒီၾကည့္လုပ္ေနတာတဲ့။ ေနာက္ဆုံး ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ႕ကို ေျခေတာ္တစ္စံု ေရာက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကနဖူးနဲ႔ ဦးတုိက္႐ွိခုိးလုိက္ၿပီး မ်က္ႏွာေတာ္ကို ေမာ္ဖူးလုိက္ေတာ့၊ ေဘးနားကလူေတြက အဲဒါ ျမတ္စြာဘုရား၊ ျမတ္စြာဘုရား လုိ႔၀ိုင္းေအာ္ၾကသတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ကၽြန္ေတာ္လဲ မ်က္ရည္ေတြေပါက္ေပါက္ က်ၿပီး ငိုလုိက္ရတာ။ အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ ၾကည္ႏူးၿပီးငိုတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ထူးထူးဆန္းဆန္းမက္ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ေတြဆိုပါေတာ့ေလ။

အေဖ၊အေမ ေသဆုံးသြားတယ္လုိ႔အိပ္မက္၊ မက္တုန္းကလဲ လန္႔ႏိုးလာေတာ့ မဟုတ္ဘူးပဲ ဆုိၿပီး ေပ်ာ္လုိက္သည္ျဖစ္ျခင္း။ လူေတြက ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကည္းႏူးရတဲ့ အိပ္မက္က်ေတာ့ လန္႔ႏုိးမွာေၾကာက္၊ အိပ္မက္ဆိုးမက္တဲ့ အခါက်ေတာ့ လန္႔ႏုိးသြားရင္ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ဆုိၿပီးေပ်ာ္တယ္။

ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ အိပ္မက္ေလးေတြ အေကာင္အထည္ေပၚလာေတာ့ ေပ်ာ္႐ႊင္၊ ပ်က္သုံးတဲ့ အခါက်ေတာ့ ေမ့ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ခါးသီး။ တခ်ဳိ႕လူေတြက်ျပန္ေတာ့ စိတ္ကူးအိပ္မက္နဲ႔ ညအိပ္မက္ေတြ ေရာေထြးေနတတ္ၾကေသးတယ္။ အိပ္မက္လုိလုိ၊ တကယ့္ဘ၀လုိလုိ မပီျပင္ ၀ုိးတ၀ါး။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ အိပ္မက္၊ မက္ခ်ိန္မ႐ွိပါဘူးကြာတဲ့။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ အိပ္မက္မက္မေနနဲ႔၊ လုပ္စရာ႐ွိတာလုပ္တဲ့။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း ထူးေထြဆန္းျပား ေ႐ွ႕ဘ၀၊ ေနာက္ဘ၀ေတြအထိမက္လုိ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ႏိုးေနတဲ့ အခါမွာလည္း အိပ္မက္ေလးေတြ႐ွိတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္တဲ့ အခါလည္း အိပ္မက္လွလွေလးေတြ မက္ေနခ်င္တယ္။

Read More...

Summary only...

Apex Harmony Lodge သုိ႔တစ္ေခါက္

စကၤာပူႏုိင္ငံမွာ႐ွိတဲ့ ဘုိးဘြားရိပ္သာတစ္ခုကို ႐ုံးကအစီအစဥ္နဲ႔ သြားလည္ၿပီး မုန္႔ေတြ၊ ပစၥည္းေတြ သြားေရာက္လႉဒါန္းတဲ့ေန႔ကေပါ့။
ရိပ္သာထဲကို ေရာက္ေရာက္ျခင္း သိေကာင္းစရာေလး အနည္းငယ္ကို Slide Show နဲ႔႐ွင္းျပပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ အဘုိး၊အဘြားေတြကေတာ့ မိသားစု၀င္ေတြက တစ္ပါတ္တစ္ခါ ဆိုသလို လာၾကည့္ေပမယ့္ တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ လမ္းေဘးက၊ ေဆး႐ုံကေန ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမ႐ွိ၊ သူ႔ကိုယ္သူ ဘယ္သူမွန္းမသိဘဲ ေရာက္လာတာလဲ႐ွိသတဲ့။ ထူးထူးျခားျခား အေနနဲ႔ သူနာျပဳစာရင္းမွာ ျမန္မာလူမ်ဳိးက အမ်ားဆုံးျဖစ္ၿပီး တျခားႏုိင္ငံအေနနဲ႔ ဖိလစ္ပိုင္နဲ႔ မေလး႐ွား လူမ်ဳိးေတြမ်ားပါတယ္။

အဲဒီေနာက္ေတာ့ ဧည့္သည္ေတြအားလုံးကို ၁၁ ေယာက္စီ လူစုခြဲၿပီး အဘိုးအဘြားေတြ႐ွိတဲ့ေနတဲ့ အခန္းေတြထဲကို လုိက္ပို႔ပါတယ္။ ၀န္ထမ္းေတြသာ၀င္ခြင့္ရေအာင္ လုံၿခံဳေရးေတြကို စီစဥ္ထားတာေတြ႕ပါတယ္။ အခန္းတြင္းမွာေတာ့ အဘြားႏွစ္ေယာက္ကေ႐ွ႕ဆုံးမွာ Wheel Chair နဲ႔ TV ထိုင္ၾကည့္ေနေလရဲ႕။ တစ္ေယာက္က လက္ထဲမွာ ကေလး႐ုပ္ေလးကို ေပြ႕ခ်ီၿပီး ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးေတြေအာ္ေနလုိက္တာ။ ျမင္ျမင္ခ်င္းလန္႔ေတာင္လန္႔သြားမိတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ သူနာျပဳဆရာမေလးက ေျပးလာၿပီး အ႐ုပ္ကေလးရဲ႕ အကၤ် ီလက္တစ္ဖက္ကၽြတ္ေနတာကို ျပန္၀တ္ေပးလုိက္ေတာ့ ၿငိမ္ၿပီး ကေလး႐ုပ္ကိုေပြ႕လုိ႔ ၿပဳံးေနေလရဲ႕။ ေနာက္အဘြားတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေရာင္စုံခဲတံနဲ႔ ပံုေတြကို ေဆးခ်ယ္ေနတယ္။ ေလွ်ာက္ျခစ္ေနတယ္ဆုိ ပိုမွန္ပါတယ္။ အဲဒီနားက စားပြဲ၀ုိင္းႀကီးမွာ အဘိုးအဘြားေတြ၀ုိင္းထိုင္ၿပီး ေဆာ့တဲ့လူကေဆာ့၊ ေဘာလုံးေသးေသးေလးကို လွိမ့္တဲ့လူကလွိမ့္၊ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ေတြကို ျဖန္႕လုိက္၊ ေခါက္လုိက္ လုပ္တဲ့လူကလုပ္နဲ႔။ စကားသြားေျပာရင္ ျပန္ေျပာတဲ့လူ႐ွိသလုိ၊ ဘာမွမသိေတာ့တဲ့ အဘိုးအဘြားေတြလဲ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ေန၀င္ခါနီး ခရီးသည္ေတြရဲ႕ ဆည္းဆာအိပ္မက္ ကိုယ္စီနဲ႔ ေပါ့ေလ။

တခ်ဳိ႕အဘုိးအဘြားေတြက်ေတာ့ အိပ္ယာခင္း၊ လက္သုတ္ပ၀ါေလးေတြကုိ သူနာျပဳေလးေတြကို ကူေခါက္ေပးႏိုင္ေသးတယ္။ ဧရာမအ၀တ္ပုံႀကီးထဲက အကၤ် ီေလးတစ္ထည္၊ လက္ကိုင္ပ၀ါေလးတစ္ထည္ကို ေ႐ြးေခါက္ၿပီး အဘြားတစ္ေယာက္ကို သြားေပးေနတဲ့ အဘုိးကိုေတြ႕ေတာ့ ၾကည္ႏူးၿပီး ၿပံဳးမိတယ္။ အိႏၵိယအဘုိးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ၂ မိနစ္တစ္ခါေလာက္ အသံက်ယ္ႀကီးနဲ႔ ေဟ့ ေဟ့ လို႔ေအာ္ေနေလရဲ႕။ သူနာၿပဳဆရာမေလးကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ဧည့္သည္ေတြလာရင္ အၿမဲေအာ္တယ္တဲ့ေလ။ ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအိႏၵိယအမ်ဳိးသမီးက သူတုိ႔ ဘာသာစကားနဲ႔ သြားႏွုတ္ဆက္ေတာ့ ေတြေတြေလးျပန္ၾကည့္ၿပီး တဖက္လွည့္ အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနပါေလေရာ။ ဘယ္လုိေခၚေခၚျပန္လွည့္မလာေတာ့ဘူး။ ေအာ္လည္းမေအာ္ေတာ့ျပန္ဘူး။

ရိပ္သာက အခန္းေလးေတြက အမ်ားအားျဖင့္ ေရခ်ဳိးခန္း၊ အိမ္သာပါတဲ့ ၄ ေယာက္ခန္းေလးေတြပါ။ အခန္းထဲမွာ သံကုတင္ျဖဴျဖဴေလးေတြနဲ႔။ စားပြဲေသးေသးေလး႐ွိတယ္။ သူနာျပဳဆရာမေလးေတြက ေတာ္ေတာ္စိတ္႐ွည္တဲ့အျပင္ သူတို႔ေတြရဲ႕ အၿပံဳးေလးေတြက ဒီႏိုင္ငံမွာ ေတာ္ေတာ္ေတြ႕ရခဲတဲ့ အၿပံဳးမ်ဳိးပဲ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကေလးျပဳစုေရး ေက်ာင္းနဲ႔ ပိုတူပါတယ္။ ဆရာ၀န္ေတြကလည္း အၿမဲတမ္းလာၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ကုသေပးတယ္။ ေလျဖတ္ေနတဲ့ အဘုိးအဘြားေတြကလည္း ဆရာမေလးေတြ အကူအညီနဲ႔ ေလ့က်င့္ခန္းေတြလုပ္လုိ႔။ အခန္းေတြနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ ဟုိတယ္ေလးတစ္ခုလုိပါပဲ။ အဘုိးအဘြားေတြ ကြယ္လြန္သြားရင္ေတာ့ သူတို႔ဆီက ေလေအးစက္ေတြ အမ်ားႀကီးဖြင့္ထားတဲ့ အခန္းေလးထဲကို ခဏေ႐ြ႕ထားတယ္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ သက္ဆုိင္ရာသားသမီးေတြ ေဆြမ်ဳိးေတြကို အေၾကာင္းၾကားတယ္။ ဆရာ၀န္က လာၿပီး ေသဆုံးေၾကာင္း အတည္ျပဳ လက္မွက္ထုိးၿပီးမွ သယ္ေဆာင္ခြင့္ ရတယ္လုိ႔သိရတယ္။

ကိုယ့္ႏုိင္ငံမွာေတာ့ သားသမီး႐ွိရက္နဲ႕ မိဘကို ဘုိးဘြားရိပ္သာသြားထားတဲ့ ယဥ္ေက်းမွဳ မထြန္းကားေသးတာ ဂုဏ္ယူစရာပါပဲ။ ႏိုင္ငံျခားတုိင္းျပည္ေတြထဲမွာေတာ့ ဘုိးဘြားရိပ္သာမွာ ပိုက္ဆံေပးၿပီး သြားထားႏိုင္တာ ခ်ဳီးက်ဴးရမလုိလုိ၊ ေက်းဇူးပဲတင္ရမလုိလုိ။ ဂ႐ုစိုက္မဲ့သူ၊ တတ္ကၽြမ္းတဲ့ပညာ႐ွင္ေတြနဲ႔ သူတုိ႔အတြက္ ပိုအဆင္ေျပသတဲ့ေလ။
ရိပ္သာကျပန္ထြက္လာေတာ့ အျပင္မွာ မိုးဖြဲဖြဲေလး႐ြာလုိ႔။ အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အတမ္းတမိဆုံးက အေဖနဲ႔အေမပါဘဲ။ အသက္ႀကီးလာရင္ အေဖနဲ႔အေမနဲ႔ ျပန္ၿပီးေနမယ္လုိ႔ စဥ္းစားမိေပမယ့္ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသိဥာဏ္ေလာက္ေတာင္မ႐ွိေတာ့တဲ့ လူႀကီးလူအိုေတြအမ်ားႀကီး ေတြ႔ရတဲ့အခါ ဒီလုိအသက္အ႐ြယ္ေတြကို ဘယ္လုိျပဳစုေစာင့္ေ႐ွာက္ရတယ္ဆုိတာ ေလ့လာထားသင့္တဲ့ အခ်က္တစ္ခုပါလားလုိ႔ အံ့ၾသစြာေတြးမိတယ္။
ေနာက္ထပ္တစ္ခုေတြးမိတာက ရိပ္သာက သူနာျပဳဆရာမေလးေတြက အဘုိးအဘြားေတြ ဘာလုပ္လုပ္ အၿပဳံးခ်ဳိခ်ဳိနဲ႔ တုံ႔ျပန္ၾကတယ္။ ငါေကာ အေဖ၊အေမ အတြက္ ဒီေလာက္ခ်ဳိသာတဲ့ အၿပဳံးေလးကို အၿမဲၿပံဳးျပႏုိင္ပါ့မလား ဆုိတဲ့အေတြးပါပဲ။

ျမန္မာသူနာျပဳဆရာမေလးကို “အစ္မတို႔က ဒီလုိေနရာေလးမွာ အလုပ္လုပ္ရတာ ကံေကာင္းတယ္ေနာ္။ ကုသုိလ္လဲရ၊ ၀မ္းလဲ၀တဲ့ အျပင္ ေနာင္တခ်ိန္ ကိုယ့္မိဘကို ေစာင့္ေ႐ွာက္တဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ ေခတ္မီွမီွ ေစာင့္ေ႐ွာက္ႏုိင္တဲ့ ပညာလည္းရတယ္” လုိ႔ေျပာမိေတာ့ “ဟုတ္ပါတယ္။ အေဖ၊ အေမကို လြမ္းတဲ့စိတ္နဲ႔ ငါ့အေဖ၊အေမ သာျဖစ္ခဲ႔ရင္ ဆုိၿပီး လုပ္ငန္းခြင္ တစ္ေန႔တာကို ျဖတ္သန္းရတယ္။ အေဖ၊အေမက အသက္ႀကီးၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အခုထိ မျပန္ႏိုင္ေသးပါဘူး” တဲ့ေလ။
လာတုန္းကလည္း တစ္ေယာက္ေနာ္၊ လက္တြဲေခၚကာ ေဖာ္မပါဘူး။ ျပန္သြားေတာ့လည္း တစ္ေယာက္ထဲေနာ္…. ဆုိေပမယ့္ မျပန္ခင္ အခ်ိန္ကေလး အို၊နာ၊ေဘး ကို ေက်ာ္လႊားဘုိ႔ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေနပါေသးလားလုိ႔ ေတြးမိၿပီး အေမ ေျပာေျပာေနေပမယ့္ အေလးအနက္ မထားမိခဲ့တဲ့ အိုစာမင္းစာ ဆုိတဲ့ စကားလုံးေလးကို သေဘာေပါက္မိတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ။

ရိပ္သာထဲမွာ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ခြင့္ မ႐ွိတဲ့အတြက္ ရိပ္သာအျပင္ဖက္က ပုံေလးကို တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။

Read More...

Summary only...

ဦးေ႐ႊေအာင္ ၏ အျမင္မ်ားေျပာင္းလဲျခင္းႏွင့္ အေတြးအျမင္မ်ားစာစုမ်ား မွ ေကာက္ႏွဳတ္ခ်က္

ေကာင္းေသာအလုပ္ကို လုပ္လွ်င္ ေကာင္းက်ဴိးကိုရ၍၊ မေကာင္းေသာ အလုပ္ကို လုပ္လွ်င္ မေကာင္းက်ဴိးကို ရ၏။ ဤသည္မွာ ဓမၼနိယာမ ျဖစ္၏။ ဤ ဓမၼနိယာမအတုိင္းျဖစ္ေအာင္ ဓမၼက ေဆာင္႐ြက္၏။ သုိ႔ရာတြင္ ဓမၼနိယာမကို ေျပာင္းျပန္လုပ္သူမ်ားသည္ ဤေလာက၌ ႐ွိတတ္၏။ ထုိပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ မေကာင္းေသာအလုပ္ျဖင့္ ေကာင္းက်ဳိးကို ရေနတတ္ၾက၏။ ေကာင္းေသာအလုပ္ျဖင့္ မေကာင္းက်ဳိးကို ရေနတတ္ၾက၏။

ဤသို႔ ဓမၼနိယာမကို ေျပာင္းျပန္လုပ္ျခင္းအားျဖင့္ ဒုစ႐ုိက္သမားမ်ားက ခ်မ္းသာႄကြယ္၀ၿပီး သုစ႐ုိက္သမားမ်ားက ဆင္းရဲမဲြေတေနသည္ကို မ်က္စိေအာက္တြင္ပင္ ေတြ႕ျမင္ေနၾကရေလရာ၊ ဓမၼနိယာမဟူသည္ မွန္ကန္မွ မွန္ကန္ေလရဲ႕လားဟူ၍ ကုသိုလ္ႏွင့္ အကသိုလ္အေပၚ သံသယ ႐ွိတတ္ၾက၏။

ဤသုိ႔ သံသယ႐ွိသူမ်ားတြင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားလည္း ပါ၀င္ၾက၏။ ထုိသုိ႔ ပါ၀င္ေသာ္လည္း သူတို႔သည္ ကမၼႆကတာ သမၼဒိ႒ိ အမည္ခံသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္အားေလ်ာ္စြာ ကုသိုလ္ႏွင့္ အကုသိုလ္အေပၚ သံသယ႐ွိေၾကာင္း ၀စီကံျဖင့္လည္း မေဖာ္ျပရဲၾက၊ ကာယကံျဖင့္းလည္း မေဖာ္ျပရဲၾက။ သုိ႔ရာတြင္ မေနာကံျဖင့္မူ ေဖာ္ျပေနၾက၏။

ဓမၼသည္ သူ႕သဘာ၀ကို သူေဆာင္၏။ သစၥာသည္ ေ႐ွ႕ႏွင့္ေနာက္ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ျဖစ္ေအာင္ ဆက္စပ္ေပး၏။ ေ႐ွ႕ႏွင့္ ေနာက္ဆိုသည္မွာ စိတ္က ၾကံစည္သည့္အတုိင္း ႏွဳတ္က ေျပာဆုိရာတြင္ စိတ္ႏွင့္ႏွဳတ္ ေ႐ွ႕ႏွင့္ ေနာက္ ညီၫြတ္ျခင္း၊ စိတ္က ၾကံစည္သည့္အတုိင္း ကိုယ္က ျပဳလုပ္ရာတြင္ စိတ္ႏွင့္ကိုယ္ ေ႐ွ႕ႏွင့္ ေနာက္ ညီၫြတ္ျခင္း၊ ႏွဳတ္က ေျပာဆုိသည့္အတိုင္း ကိုယ္က ျပဳလုပ္ရာတြင္ ႏွဳတ္ႏွင့္ကိုယ္ ေ႐ွ႕ႏွင့္ ေနာက္ ညီၫြတ္ျခင္းတုိ႔ပင္ ျဖစ္၏။ ဤသည္ကုိပင္ ‘ကံ’ မ်ားအခ်င္းခ်င္း သစၥာ႐ွိသည္ဟု ဆုိရ၏။ ဓမၼအေပၚ သစၥာ႐ွိျခင္း ဟူ၍လည္း ဆုိရ၏။

ထုိသုိ႔မဟုတ္ဘဲ စိတ္က တစ္မ်ဳိးၾကံ၊ ႏွဳတ္က တစ္မ်ဳိးေျပာျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ စိတ္က တစ္မ်ဳိးၾကံ၊ ကိုယ္က တစ္မ်ဳိးလုပ္ျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ ႏွဳတ္က တစ္မ်ဳိးေျပာ၊ ကိုယ္က တစ္မ်ဳိးလုပ္ျခင္းသည္ လည္းေကာင္း ‘ကံ’ အခ်င္းခ်င္းအေပၚ သစၥာေဖာက္ျခင္း မည္၏။ ကံအခ်င္းခ်င္းအေပၚ သစၥာေဖာက္ျခင္းသည္ပင္ ဓမၼအေပၚ သစၥာေဖာက္ျခင္း မည္၏။

သက္ေရာက္အားႏွင့္ တန္ျပန္သက္ေရာက္အားတို႔၏ နိယာမအရ ပုဂၢိဳလ္က ျဖစ္ေစ၊ ကံက ျဖစ္ေစ ဓမၼအေပၚ သစၥာေဖာက္ပါက ဓမၼသည္ မလဲြမေသြ တုံ႔ျပန္မည္ ျဖစ္၏။ ဓမၼသည္ တုိက္ခုိက္ျခင္း ခံရပါက ဓမၼကလည္း ျပန္လည္တိုက္ခုိက္မည္ ျဖစ္၏။ ဤသည္မွာ နိယာမ ျဖစ္၏။ ဤနိယာမကို ဓမၼသည္ မေက်ာ္လြန္ႏုိင္။
ဓမၼအေပၚ သစၥာေဖာက္ျခင္းလုပ္ငန္း ဆိုသည္မွာ ဒုစ႐ုိက္လုပ္ငန္းမ်ားျဖင့္ ႀကီးပြားျခင္း ျဖစ္၏။

အမွန္အားျဖင့္ ဓမၼနိယာမအရ အကုသိုလ္လုပ္ငန္းသည္ ဆင္းရဲျခင္းအကိ်ဳးကိုသာ ေပးရၿပီး၊ ကုသုိလ္လုပ္ငန္းသည္သာ ခ်မ္းသာျခင္း အက်ဳိးကို ေပးရမည္ ျဖစ္၏။ သုိ႔ပါလ်က္ ဤေလာက၌ အကုသုိလ္လုပ္ငန္းျဖင့္ ခ်မ္းသာျခင္း အက်ဳိးကို ရ႐ွိၾကသူ မ်ားစြာကို ေတြ႕ေနရ၏။ သုိ႔ျဖစ္လွ်င္ အကုသုိလ္သည္လည္း ေကာင္းေသာ အကိ်ဳးကို ေပး၏ ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊ ကုသုိလ္သည္လည္း မေကာင္းေသာ အက်ဳိးကို ေပး၏ ဟူ၍ လည္းေကာငး္ ဆုိရမလုိ ျဖစ္၏။

အမွန္အားျဖင့္ အကုသုိလ္လုပ္ငန္းေၾကာင့္ ႀကီးပြားခ်မ္းသာျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ ကုသုိလ္လုပ္ငန္းေၾကာင့္ ဆင္းရဲမဲြေတျခင္းသည္ လည္းေကာင္း ဓမၼအေပၚ သစၥာေဖာက္ျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ ကံႏွင့္ ကံ၏ အက်ဳိးတိ႔ု လုိက္ေလ်ာညီေထြ မ႐ွိျခင္းသည္ ဓမၼအေပၚ သစၥာေဖာက္ျခင္း မည္၏။ ဓမၼအေပၚ သစၥာေဖာက္ျခင္းမွန္သမွ် ဓမၼ၏ ဒဏ္ခတ္ျခင္းကို ခံရမည္မွာ မလဲဲြမေသြ မွန္လွေပ၏။ သက္ေရာက္အားႏွင့္ တန္ျပန္သက္ေရာက္အားတုိ႔၏ နိယာမအရ အပုပ္ခ်ျခင္း ခံရေသာ ဓမၼသည္ မိမိအေပၚ အပုပ္ခ်သူအား ျပန္၍ ဒဏ္ခတ္ရသည္မွာ မေ႐ွာင္လြဲႏိုင္ေသာ နိယာမ ျဖစ္၏။ ထုိ နိယာမအတုိင္း ဓမၼက ဒဏ္ခတ္ရသည္မွာ ေသခ်ာပါ၏။ သို႔ရာတြင္ ‘မည္သည့္အခ်ိန္ ဒဏ္ခတ္မည္နည္း’ ဟူ၍ အခိ်န္ကာလႏွင့္ ပက္သက္ၿပီး စဥ္းစားစရာသာ ႐ွိ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကာလအရ မေသခ်ာေသာ္လည္း နိယာမအရ ဒဏ္ခတ္မည္ကေတာ့ အလြန္ပင္ ေသခ်ာပါ၏။

ဤေလာက၌ ႏွဳတ္က ဓမၼကို ေဖာင္ေဖာင္႐ြတ္ၿပီး ကိုယ္ႏွင့္ စိတ္က အဓမၼကို က်င့္သုံးေနၾကသူမ်ားလည္း မ်ားစြာ ႐ွိ၏။ မိမိတို႔၏ လုပ္ငန္းကိုပင္ ဓမၼဟူ၌ မွားယြင္းစြာ သက္၀င္ယုံၾကည္ေနၾကသူမ်ားလည္း မ်ားစြာ႐ွိ၏။ ထုိပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ဓမၼအေပၚ သစၥာေဖာက္ၾကသူမ်ား ျဖစ္၏။ ဓမၼအေပၚ သစၥာေဖာက္သူမ်ားသည္ တစ္ခုေသာေန႔တြင္ ဓမၼ၏ ဒဏ္ခတ္ျခင္းကို မုခ်မေသြ ခံစားရေပလိမ့္မည္။ ထိုတစ္ခုေသာေန႕ကား ေလာေလာဆယ္ မ်က္ေမွာက္ပစၥကၡတြင္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ မ်က္ေမွာက္ပစၥကၡတြင္ မျဖစ္ပါက ေသခါနီးကာလ မရဏာသႏၷေဇာ ေစာခိ်န္မွစ၍ တမလြန္တြင္မူ မုခ်မေသြ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ယုံမွားဖြယ္ မ႐ွိ။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ႏွဳတ္က ဓမၼကိုေျပာလွ်င္ ကိုယ္ႏွင့္စိတ္ကလည္း ဓမၼအတိုင္း ျဖစ္ရေလေအာင္ သမၼပၸဓာန္ထုိက္ေသာ ၀ီရိယကိုသုံး၍ က်င့္ၾကံအားထုတ္အပ္ပါ၏။ ထုိ႔သုိ႔မဟုတ္ဘဲ ႏွဳတ္ကသာ ဓမၼကို ေအာ္က်ယ္ဟစ္က်ယ္ေျပာၿပီး ကိုယ္ႏွင့္စိတ္္က အဓမၼကို တိတ္တိတ္ပုန္း က်င့္ၾကံအားထုတ္မည္ဆုိပါက ဓမၼအေပၚ သစၥာေဖာက္ျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ သစၥာေဖာက္ျခင္း ခံရေသာ ဓမၼကလည္း ျပန္လည္ဒဏ္ခတ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေလးနက္စြာ ယုံၾကည္အပ္ပါ၏။

Read More...

Summary only...

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လီယိုမေလး

Leo မေလးဆိုလုိ႔ ဘာမ်ားပါလိမ့္လုိ႔ မေတြးၾကနဲ႔။ သိဟ္ရာသီဖြား ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းပါ။ တျခား Leo ေတြေတာ့ မသိဘူး။ ဒီ Leo ေလးကေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ ဒီရာသီဖြား ျဖစ္ရတာအလြန္ ဂုဏ္ယူတယ္ဗ်။ ေျပာလုိက္ရင္ "ငါတုိ႔က တစ္ေကာင္တည္း၊ ဒါေပမယ့္ ျခေသၤ့တဲ့"။ အဲဒီ ျခေသၤ့မေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စေတြ႕ပံုက ဒီလုိ။

တစ္ေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ Trainer လုပ္ေနတဲ့ ကုမၸဏီကို ဆရာမအသစ္ကေလး တစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္ဗ်။ ပုံစံက ခပ္ေအးေအးေလးပါပဲ။ စကားေျပာေတာ့လည္း သာမန္ထက္ တုိးေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ ဒီလုိ ေပ်ာ့စိစိေလး စာသင္ရင္ ငါ့ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ေတာ့ ဒုကၡေတြ႕ေတာ့မွာပဲလုိ႔ ေတြးမိေသး။ ဒါနဲ႔ပဲ သူ႕ရဲ႕ ပထမဆုံးအတန္းကို ဆရာမအသစ္အတြက္ အေထာက္အကူအျဖစ္ Senoir ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ၀င္ကူညီရပါေလေရာ။ ျခေသၤ့မေလးက အတန္းထဲလည္း ၀င္လာေရာ၊ ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႔ သူ႕အတန္းကို ႏွဳတ္ဆက္ၿပီး စာသင္သြားလုိက္တာ ၃ နာရီ ဘယ္လုိ ကုန္သြားမွန္းေတာင္ မသိလုိက္ဘူး။ အသံကလည္း စာသင္ခန္းထဲမွာ ဟိန္းလုိ႔။ ေက်ာင္းသားေတြသာမက ေဘးကလူေတြကိုပါ သူ႕ေစတနာကို ျမင္ေနရေအာင္ သင္ႏိုင္တယ္ဗ်ာ။ အဲဒီမွာ စေတြ႕တာပဲေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို နဲနဲ ၿဖံဳသြားတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ ႐ုံးသြားခ်င္ေနသလုိပဲ။ ဒီေကာင္မေလးက ဘယ္လုိေလးပါလိမ္႔လုိ႔ စိတ္၀င္စားမိတာလဲ ပါတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ စကားႀကီးတစ္ခြန္းစၿပီး သြားေျပာလုိက္တယ္။ "အစ္မက ဒီကပဲလား" လို႔။ သူက ဆတ္ခနဲ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး "မဟုတ္ပါဘူး နယ္က" တဲ့။ ဒါပဲေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဆက္ေျပာခ်င္ေပမယ့္ သူကေမာ့မလာေတာ့ဘူး။ ေတာ္ေတာ္ ဆက္ဆံေရးႀကဲတဲ့ ျခေသၤ့မဗ်ာ။

ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စာသင္ရတဲ့ အတန္းကို သူက Junior အေနနဲ႔ ၀င္ၾကည့္ရတယ္။ ေနာက္ဆုံးတန္းမွာ လက္ေလးပုိက္ၿပီး ၾကည့္ေနတဲ့ သူမေ႐ွ႕မွာ ကၽြန္ေတာ့္ စကားလုံး တခ်ဳိ႕မွားကုန္တယ္။ ေခၽြးမျပန္ဘူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေခၽြးေတြစုိ႔လုိ႔။ သူမကေတာ့ မရိပ္မိပါဘူး။ ေအးေအးေဆးေဆး ထုိင္ၾကည့္ေနတာပါပဲ။ ၿပီးသြားေတာ့ စကားအရမ္းေျပာခ်င္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ "အဆင္ေျပလား အစ္မ" လုိ႔ ေမးလိုက္တယ္။ သူမက "ဟုတ္ကဲ့.." တဲ့။ ဒါပဲ။ ေတာ္ေတာ္ကပ္စီးနည္းတဲ့ ျခေသၤ့မဗ်ာ။

ဒီလုိနဲ႔ ၁ လေလာက္ေနေတာ့ ေမးထူးေခၚေျပာအဆင့္က နည္းနည္းေတာ့ တက္လာၿပီ။ ထမင္းစားခန္းထဲမွာ၊ စာသင္ခန္းထဲမွာ ေတြ႕တဲ့အခါ ေအးေအးေလး ျပန္ၿပံဳးျပတယ္။ တစ္ရက္ေတာ့ ညေန ၄ နာရီကေန ၇ နာရီ အထိ အတန္းအတြက္ သူမက အကူ အေနနဲ႔ ၀င္ရမွာ၊ သူ႕ကို ၾကည့္ရတာ ေနမေကာင္းေနသလုိပဲ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က "အစ္မ ေနမေကာင္းရင္ျပန္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ၀င္ေပးလုိက္မယ္" လုိ႔ေျပာလိုက္တယ္။ သူ႕မ်က္လုံးေတြ လက္ကနဲ ျဖစ္သြားၿပီး "တကယ္လား... အဲလုိရတယ္လား" တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ေမးတယ္။ သူ႕မ်က္လုံးေလးေတြက ပီဘိ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လုိပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က စိုက္ၾကည့္ၿပီး ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္ေတာ့ "ဟီးဟီး.. ေပ်ာ္စရာႀကီး၊ ျပန္ရေတာ့မယ္ကြ.. " တဲ့။ ၿပီးေတာ့ လွည့္ေတာင္မၾကည့္ဘဲ ျပန္သြားပါေလေရာ။ ေတာ္ေတာ္ လူမွဳေရး ေခါင္းပါးတဲ့ ျခေသၤ့မဗ်ာ။ ေက်းဇူးပဲေနာ္ လုိ႔ေတာင္ မေျပာသြားဘူး။ နင္ ဒီေလာက္၀င္ခ်င္တာ ၀င္ေပါ့ လုိ႔မ်ား ေတြးေနသလား မသိပါဘူးဗ်ာ။

ဘာပဲေျပာေျပာ အဲဒီေန႔မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို စခ်စ္သြားခဲ့တယ္။ ေလာကမွာ ခ်စ္ရတဲ့လူက စစ္အ႐ွဳံးဆုံးလူပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ လက္နက္ခ် အ႐ွဳံးေပးလုိက္ေတာ့မယ္ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ညေပါင္းမ်ားစြာ ကီသြင္းၿပီး လူ႐ွင္းတဲ့ တစ္ေန႔ သူထိုင္ေနတဲ့ ေနရာနားသြားၿပီး "ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တယ္" လုိ႔ တုံးတိတိပဲ ေျပာလိုက္တယ္။ ဖြဲ႕ႏြဲ႕ေနရင္ လုိရင္းေရာက္လုိက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္တကယ္ ေတာ္တာ ကိုယ္ပဲသိတယ္ေလ။ သူ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို အံ့ၾသသြားပံုရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း အလြန္ထူးဆန္းတဲ့ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္လုိ ၾကည့္ၿပီး "ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ အေၾကာင္းဘယ္ေလာက္သိလုိ႔လဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ရည္းစားေတာ္ဖုိ႕မေကာင္းဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတာ္ဖို႔ပဲ ေကာင္းတဲ့ အမ်ဳိးအစားဗ်" တဲ့။ သူမ်ားေတြလုိ ႐ွက္ၿပီး ေခါင္းေလးလဲ မငုံ႔သြားဘူး။ ရင္တုန္တာေတာင္ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိပါဘူးဗ်ာ။ ဘာဆက္ေျပာရမွန္းလည္း မသိေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ "သြားဦးမယ္ေနာ္.." ဆိုၿပီး ထထြက္ေတာ့ "ဟုတ္ကဲ့ပါ.." တဲ့။ သူ႕ႏွဳတ္က ခင္ဗ်ားေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္ေတြ သုံးၿပီးေျပာတာ ဒီတစ္ခါ ပထမဆုံးပဲ။ ဘယ္နဲ႔ဗ်ာ တျခားအခ်ိန္ဆို ဘယ္သူနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စကားကို ေလးေလးစားစား ျပန္ေျပာေလ့႐ွိတာ၊ ရည္းစားစကားေျပာေတာ့မွပဲ ျခေသၤ့ ဇာတိက ျပေတာ့တာပဲ။ ရက္စက္ပါေပ့ Leo ရယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္လိုပါလိမ့္လုိ႔ တစ္ညလုံး စဥ္းစားၿပီး ေနာက္ေန႔ မနက္က် အေျဖရသြားတယ္။ သူ႕ကိုေတြ႕ေတာ့ "ဒါဆို သူငယ္ခ်င္း လုပ္မယ္ေနာ္.." လုိ႔သြားေျပာလုိက္တယ္။ သူက ရယ္ၿပီး "ဟဲဟဲ.. ခင္ဗ်ား အျမင္မွန္ရသြားၿပီ။ ေကာင္းပါေလ့ဗ်ာ.." တဲ့။ ထားလုိက္ပါေတာ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ ေကာင္မွာလည္း Plan B နဲ႔ပါဗ်။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သူ႕အေၾကာင္းေလးေတြ သိလာတဲ့အခါ တကယ့္ကို ေအးေအးေလးနဲ႔ ငေပေလးဗ်။ သူ႕အေပါင္းအသင္း နည္းနည္းေလးကို အရမ္းခင္တယ္။ ေလာကႀကီးက ဒီလုိပဲလုပ္၊ ဒါအမွန္ပဲဆုိရင္ ဟုိလုိလုပ္ေတာ့ ဘာျဖစ္လည္း ဆုိတာမ်ိဳး။ စိတ္မထင္ရင္ Shit, Stupid လုိ႔ တုိးတိုးေလး ေရ႐ြတ္တတ္ေသးတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ စာအုပ္ဖတ္ေနရတာကို ႀကိဳက္တယ္။ သူမ်ားအေၾကာင္းေၿပာရမွာ ပ်င္းတယ္။ တခါတခါ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာတတ္ၿပီး တခါတရံ အရမ္းတိတ္ဆိတ္တယ္။ မိန္းကေလးဆန္တဲ့ အ၀တ္အစားေတြမႀကိဳက္ဘူး။ ယားလုိ႔တဲ့။ ႏွဳတ္ခမ္းနီလည္း မဆုိးတတ္ဘူး။ ဂ်ဴးရဲ႕ အမွတ္တရ ထဲက အခ်စ္မ်ဳိးႀကိဳက္တယ္တဲ့။ မိဘမဲ႔ မိန္ကေလးေက်ာင္း ဖြင့္ခ်င္တယ္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ ရည္းစားတစ္ေယာက္ ထားဖူးတယ္တဲ့။

ရည္းစားနဲ႔ ဘာျဖစ္လုိ႔ ျပတ္သြားတာလည္း ေမးၾကည့္ေတာ့ "ကၽြန္ေတာ္က ႀကိဳက္ေနခ်င္တာ၊ တြဲၾကည့္လုိက္ေတာ့ ႀကိဳက္လုိ႔မရလုိ႔" တဲ့။ မခ်စ္ဘူးလားလုိ႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ "ခင္ဗ်ားေတာ့ မသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ႀကိဳက္ဖုိ႔ ပိုအေရးႀကီးတယ္ဗ်" တဲ့။ ဒီငေပမေလး သီအိုရီက တစ္မ်ိဳးဗ်။ လူတစ္ေယာက္က ေကာ္ဖီႀကိဳက္တယ္ဆိုပါေတာ့။ ဒါေပမယ့္ သူခ်စ္မိတဲ့လူက လၻက္ရည္မွ ႀကိဳက္တယ္ဆုိရင္ သူက ခ်စ္လုိ႔ အဲဒီ လၻက္ရည္ကို အတူလုိက္ေသာက္ခ်င္ေသာက္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ကို တေရးႏုိးထေမးလည္း သူႀကိဳက္တာ ေကာ္ဖီတဲ့ေလ။ လူတစိမ္းတစ္ေယာက္ အတြက္ ကိုယ့္ဆႏၵကို ခ်ိဳးႏွိမ္ၿပီး ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေနႏုိင္မွာလဲ။ မေနႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္က် ေသၿပီေပါ့တဲ့။ ႀကိဳက္ေနရတာက ပိုမိုက္တယ္တဲ့ေလ။ သူေျပာေတာ့လည္း ဟုတ္တုတ္တုတ္။ ေခါင္းစားရပါလား Leo ရယ္။

အေပါင္းအသင္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေနရတဲ့ကာလေတြမွာ သူ႕စိတ္ရင္းေလး ကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာက် ပါတယ္။ ဘယ္သူ႕ကိုမဆို တတ္ႏိုင္သမွ် ကူညီတတ္တယ္။ ေယာက်္ားေလးနဲ႔ မိန္းကေလး ေပါင္းေနရတာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ေယာက်္ားေလး အခ်င္းခ်င္း ေပါင္းရသလို လြတ္လပ္ေစတယ္။ သူျဖဴျဖဴစင္စင္ ေနတတ္တာလဲ ပါတာေပါ့ေလ။ တခါတေလ ခ်စ္တဲ့ အေၾကာင္း စကားစပ္လုိ႔ ျပန္စမိရင္ သူဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္ထဲက သီအိုရီႀကီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကုိင္ေပါက္ေတာ့တာပဲ။ အခ်စ္ဆိုတာ သားေရကြင္းနဲ႔ တူတယ္တဲ့ဗ်ာ။ အတူတူဆြဲထားလုိ႔႐ွိရင္ ျပႆနာ မ႐ွိေပမယ့္ တစ္ေယာက္ကလႊတ္လုိက္တဲ့အခါ လႊတ္လုိက္တဲ့ ဘက္က မနာဘဲ ဆြဲကိုင္ထားတဲ့ လူဘက္က နာတတ္တယ္တဲ့။ သူက စိတ္မထင္ရင္ လႊတ္လုိက္ဖုိ႔ ၀န္မေလးဘူးတဲ့။ ခင္ဗ်ားနာက်င္မွာ စုိးလုိ႔ပါ။ "ကိုယ့္လူရာ..ေအးေအးေနစမ္းပါ။ မနာခ်င္စမ္းပါနဲ႔" တဲ့။ ကဲ... ၿပီးေရာ။ ဒီသားေရကြင္းနဲ႔ေတာ့ ဒုကၡပါဘဲဗ်ာ။

တခါတေလမ်ား ေယာက်္ားနဲ႔ မိန္းမ ဘယ္သူက ပိုျမတ္သလဲလုိ႔ သူမခံခ်င္ေအာင္ျငင္းမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေယာက်္ားေလးေတြရဲ႕ ထုံးစံအတုိင္း "ေယာက်္ား စင္စစ္မွ ဘုရားျဖစ္ႏုိင္တာေလ" လုိ႔အႏုိင္ပိုင္းလုိက္တယ္။ ဒီေတာ့ သူက "ေလာကမွာ မိန္းမထက္ယုတ္ညံ့တဲ့ ေယာက်္ားေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိတယ္။ "ခင္ဗ်ား သတင္းစာ မဖတ္ဘူးလား" တဲ့။ အဲ... ဘယ္လုိပါလိမ့္။ ၿပီးေတာ့ ေျပာေသးတယ္။ "ခင္ဗ်ားတို႔ ေယာက်္ားေတြ ေတာ္ေတာ္လဲြတာပဲ။ ဒီဘ၀မွာ မိန္းမဘ၀ ရထားတဲ့ ဘယ္မိန္းမမွ ဘုရားမျဖစ္ခ်င္ပါဘူးဗ်ာ။ ျဖစ္ခ်င္းျဖစ္ ဘုရား မယ္ေတာ္ပဲ ျဖစ္ခ်င္မွာေပါ့" တဲ့။ အ႐ွဳံးေပးၿပီးသားလူပါ Leo ေလးရယ္။ ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ။

တစ္ေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း Leo ေတြရဲ႕ စိတ္ေနသဘာ၀ဆုိတာေလးကို စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ဖတ္မိတယ္ဗ်။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး။ Leo ေတြက ခ်စ္မိၿပီဆိုရင္ ေသြးကို အရည္ေဖ်ာ္၊ အ႐ုိးကို ကေလာင္လုပ္ၿပီး သူ႕တုိ႔ရဲ႕ အေရျပားေပၚမွာ ေရးရင္ေတာင္ သူတုိ႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းဋီကာက မဆုံးဘူးဆုိပဲ။ ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္ႏိုင္တဲ့ Leo ေတြပါတကား။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ေျပာျပေတာ့ "အဲဒီ Leo က လည္ဆံေမႊးကၽႊတ္ၿပီး အၿမီးျပတ္ေနတာေနမွာ" တဲ့။ ဪ... Leo ေတြရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းျပ သမိုင္းလည္း သူေျပာတာနဲ႔ ပ်က္ပါၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္ေလးစားတဲ့ ေမာ္ဒန္စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ ေရးထားေလး ႀကိဳက္လြန္းလို႔ သူ႕ကို ႐ြတ္ျပမိတဲ့ ေန႔ကလည္း ဒီလုိဗ်။ ေရးထားတာက "ေနာင္ေခတ္လူသားတု႔ိ ကမၻာေျမကို တူးေဖာ္ေသာ အခါ ကၽြန္ေတာ္၏ ရင္ဘတ္သည္ သူ၏ အေၾကာင္းမ်ားႏွင့္ ျပည့္ေနေသာ ခရမ္းျပာေက်ာက္စာ တစ္ခ်ပ္ ျဖစ္ခ်င္သည္" တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ ဖီလင္ အျပည့္နဲ႔ ႐ြတ္ျပေတာ့ ေျပာပုံက "ေအးေနာ္... ကၽြန္ေတာ္သာ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူကို ဒီလုိပဲ ခ်စ္မယ္နဲ႔တူတယ္။ ဒီစာေရးဆရာ တကယ္ေတာ္တယ္ဗ်ာ" တဲ့။ ေအးေရာ...ေအးေရာ... လုိရင္းကို ဘယ္ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားမွန္း မသိဘူးဗ်ာ။

ဒီကၽြန္းေလးေပၚ သူေရာက္လာၿပီး အလုပ္လုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အႀကံနဲ႔ Merlion Park ကို အရင္ဆုံး ေခၚသြားတာေပါ့။ Merlion ဆုိတာ ျခေသၤ့နဲ႔ ငါးနဲ႔ ေပါင္းထားတဲ့အေၾကာင္း သူ႕ကို ႐ွင္းျပတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒီမွာ တစ္ခုျဖတ္ေျပာရဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မိန္ရာသီဖြားဆိုေတာ့ သေကၤတက ငါး႐ုပ္ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကို Merlion ႐ွိတဲ့ကၽြန္းေလးက ျခေသၤ့နဲ႔ ငါးတို႔ရဲ႕ ေပါင္းစပ္ျခင္း သေကၤတေပါ့လုိ႔ ေျပာျပေနတာ။ အံမယ္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး နားေထာင္ေနတယ္ဗ်။ ၿပီးေတာ့မွ "ဒီႏွစ္ေကာင္ ေပါင္းထားတာက Statue တစ္ခုအေနနဲ႔သာ ခန္႔ထည္ၿပီး ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းေနတာ။ တကယ္လုိ႔ သူသာ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္ ျဖစ္ခဲ႔ရင္ ေရထဲမွာလည္း ေတာ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကုန္းေပၚမွာလည္း ဘုရင္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဂြက်က်ႀကီး ျဖစ္ေနမယ္ ထင္တယ္" တဲ့။ Merlion ေရ... ခဲေလသမွ် သဲေရက် ပါေပါ့လား။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း See And Be Seen Remix 4 ေလးေရးၿပီး သူ႕ကို ဖတ္ခိုင္းလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အခ်စ္ကို သူျမင္ေစခ်င္တယ္ေလ။ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ခြင့္လႊတ္ နားလည္ ႏိုင္တဲ့ အခ်စ္၊ တန္ဘိုး႐ွိတဲ့ အခ်စ္၊ ႐ွားပါးတဲ့ အခ်စ္၊ ျခေသၤ့မေလး ဒီတစ္ခါေတာ့ နားလည္ေလာက္ၿပီေပါ့။ သူဖတ္ၿပီးေလာက္တဲ့ အခ်ိန္ကို မွန္းၿပီး ဖုန္းဆက္လုိက္ေတာ့ "ေရးထားတာ ေကာင္းပါတယ္။ စုံေနတာပဲ" တ့ဲ။ ဒါနဲ႔ အားတက္ၿပီး "အဲလုိ ခ်စ္ႏိုင္တဲ့လူတစ္ေယာက္ ႐ွိေနတာေရာ သိလား" ဆိုေတာ့ "အမွန္အတုိင္း ေျပာရမလား" တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ အထင္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ျခေသၤ့ လည္ဆံေမႊး ကၽႊတ္ၿပီေပါ့။ "ေျပာေလ..." ဆိုၿပီး ရင္ခုန္စြာ ေစာင့္စားေနေတာ့ "လူတစ္ေယာက္ကို ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး သည္းခံခြင့္လႊတ္ၿပီး ခ်စ္ရေအာင္ ခင္ဗ်ား ႐ူးေနၿပီလားဗ်ာ" တဲ့။ ကဲ... ေကာင္းၾကေသးရဲ႕လား အရပ္ကတုိ႔ေရ... ေရးခ်င္ဦးဟ အိမ္ေထာင္ေရးဘေလာ့ဂ္။ ခံလုိက္ဦးေပါ့ကြာ။ ။

Read More...

Summary only...

စီးဆင္းေတးသံ

ႏိုင္ငံရပ္ျခားတြင္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ သမီးေလးတစ္ဦးထံသုိ႔ သူမ၏ဖခင္ျဖစ္သူက ေရးပို႔လုိက္ေသာ စာေလးတစ္ေစာင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဖခင္တစ္ဦးရဲ႕ ေမတၱာတရားက ဖြဲ႕ႏြဲ႕ေပးေသာ စကားလုံးေလးမ်ားသည္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကဲ႔သို႔ နုးညံ့ေသာ ခံစားမွဳကို ေပးစြမ္းႏိုင္သျဖင့္ ေမတၱာတရားရဲ႕ ကဗ်ာ႐ြတ္သံေလးကို ၀ုိင္းၿပီး နားေထာင္ၾကည့္ရေအာင္လားဗ်ာ။

ေဖ႔အခ်စ္ဆုံးသမီးသုိ႔
သမီးရဲ႕ ေမြးေန႔အတြက္ လက္ေဆာင္ေပးဘုိ႔ စဥ္းစားတဲ့အခါ သမီးရဲ႕ ဘ၀တစ္သက္တာလုံးအတြက္ စာတစ္ပုဒ္ေရးေပးမယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။ တန္ဘုိးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ အရာကို ေပးဘုိ႔ဆိုရင္ေဖ႔ေဖ႔ရင္ထဲက စကားေတြသာျဖစ္ေပလိမ္႔မယ္။ ေမြးေန႔မွာ ေပ်ာ္႐ႊင္ပါခ်မ္းေျမ႕ပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းေပးေလ့႐ွိၾကတယ္။ ေဖေဖကေတာ့ သမီးဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံး ေပ်ာ္႐ႊင္ခ်မ္းေျမ႕မွဳဆိုတာကို ရယူတတ္ပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါတယ္။

သမီးေရ... လူတိုင္းေပ်ာ္႐ႊင္ခ်မ္းေျမ႕မွဳကို ဖမ္းဆုပ္ႏုိင္ၾကတယ္ လုိ႔မထင္ေလနဲ႔။ တခ်ဳိ႕ကေပ်ာ္႐ႊင္ခ်မ္းေျမ႕မွဳေတြကို ဖ်က္ဆီးေလ့႐ွိၾကတယ္။ ေလာကႀကီးမွာ ၿပီးျပည့္စုံသူမ႐ွိလုိ႔ ဆိုတယ္။ ဒါဆိုရင္ ၿပီးျပည့္စုံမွဳဆုိတာ ေပ်ာ္႐ႊင္ခ်မ္းေျမ႕မွဳကို မဖန္တီးႏုိင္တာ ေသခ်ာၿပီေပါ့။ ဒါဆုိရင္ အနာဂတ္အတြက္ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္မ်ားစြာနဲ႔ လွဳပ္႐ွား႐ုန္းကန္ေနတဲ့ ဘ၀ေတြထဲမွာ ေပ်ာ္႐ႊင္ခ်မ္းေျမ႕မွဳဆိုတာ ႐ွိေနတာေပါ့။ အဆင္မေျပမွဳမွန္သမွ်ကို ေဖာ့ေတြးတတ္ရမွာေပါ့။ အဆင္ေျပမွဳေတြကို အေလးအနက္ ခံယူတတ္ရမွာေပါ့။ အဆင္ေျပမွဳက စိတ္ခ်မ္းသာမွဳကို တဒဂၤ ျဖစ္ေစႏိုင္မွာပဲ။ အဲဒီ တဒဂၤေလးကို ရယူခံစားႏုိင္ခဲ့ရင္ ထာ၀ရ ျဖစ္ဖို႔ မခဲယဥ္းေတာ့ဘူးေလ။

ဒီေတာ့ ျဖစ္ေနတဲ့ ျဖစ္စဥ္မ်ားကို ဘ၀အျဖစ္ ခံယူရဲရမယ္။ ဘ၀႐ုန္းကန္မွဳျဖစ္စဥ္ေတြထဲက အဆင္ေျပမွဳမ်ားကို နည္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ေပ်ာ္႐ႊင္ခ်မ္းေျမ႕မွဳအျဖစ္ ေျပာင္းလဲႏုိင္စြမ္း႐ွိရမယ္ေလ။ မေမ႔ေပ်ာက္ႏိုင္တဲ့ အဆင္မေျပမွဳမ်ားကိုေတာ့ နာက်ည္းခ်က္မ်ားအျဖစ္ ႏွလုံးသားတစ္ေနရာမွာ လုံၿခံဳစြာ သိမ္းထားလိုက္႐ုံေပါ့။ ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ခြင့္လႊတ္လုိက္တယ္။ သို႔ေသာ္ မေမ႔ႏုိင္ဘူး... ဆိုတဲ့ ခံစားမွဳမ်ဳိးထက္ ဥေပကၡာျပဳလုိက္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ခ်မ္းေျမ႕မွဳဆုိတာေလး ေပၚလာတတ္ျပန္ေရာ။ ဒါေၾကာင့္ အဆင္ေျပမွဳထဲမွာေရာ၊ မေျပမွဳထဲမွာပါ ေပ်ာ္႐ႊင္ခ်မ္းေျမ႕မွဳကို ရယူႏုိင္တယ္ဆိုတာ သမီးနားလည္ထားပါ။ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အခက္အခဲေတြ အၿမဲ၀န္းရံေနေပမယ့္ ေပ်ာ္႐ႊင္မွဳေရာင္ျခည္ အၿမဲယွက္သန္းေနတယ္ဆိုတာ သမီးလက္ေတြ႕ နားလည္ႏုိင္ပါေစ။

အေလးအနက္ ထားတာနဲ႔ ဥေပကၡာတရားကို ေျပာရဦးမယ္။ သမီးေလးမိသားစုရင္ခြင္က ခြဲခြာသြားတာ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီေလ။ ျပည့္စုံမွဳႏွင့္အတူ ခဲြခြာသြားတာမဟုတ္ေပမယ့္ အသိနဲ႔ အတူခဲြခြာသြားတဲ့ သမီးအတြက္ ေဖေဖ ေျဖသာခဲ့ပါတယ္။ သမီးမွာ အသိတရားေတြ ပါသြားတယ္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ ေဖေဖ ေနေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။

သို႔ေပမယ့္ အသိတရား႐ွိသူေတြေရာ မမွားႏုိင္ဘူးလား။ ေလာကမွာ အမွားကင္းသူရယ္လုိ႔ မ႐ွိႏိုင္ဘူးေလ။ လူရယ္လု႔ိျဖစ္လာကတည္းက မွားဘု႔ိျဖစ္လာတယ္လုိ႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္ အမွားေတြမ်ားပါဘိသနဲ႔။ ဒီေတာ့ မွားႏိုင္တယ္၊ မွားတတ္တယ္ ဆိုတာကို လက္ခံရမွာေပါ့။ တစ္ခုေတာ့ ႐ွိတယ္။ မွားတာကို ျမန္ျမန္သိဖုိ႔ေတာ့ လုိတယ္။ ျမန္ျမန္သိၿပီး ျမန္ျမန္ျပင္ႏိုင္ရဲဘို႔က အေရးႀကီးတယ္။ ျပဳျပင္လုိ႔ မရတဲ့ အမွားဆိုတာ အသိ႐ွိသူတိုင္းအတြက္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ လူမုန္းမွာကို မေၾကာက္နဲ႔။ ကံၾကမၼာ မုန္းမွာကို ေၾကာက္ပါလုိ႔ ေျပာေလ့႐ွိၾကတယ္ မဟုတ္လား။

ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္မလာတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ အခ်ိန္ကာလေတြဟာ မွားယြင္းတတ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြျဖစ္ၿပီး၊ ကံၾကမၼာက မွားတဲ့ လမ္းဘက္ကို အတင္းတြန္းပို႔ေနသလုိ ခံစားရတတ္တယ္။ အမွားအယြင္းတုိင္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ဘို႕က အဓိက က်တယ္ေလ။ မွားရေလျခင္း၊ မွားခဲ့ၿပီးၿပီ မထူးပါဘူး.. ဆိုတဲ့ အေတြးက်ဥ္းက်ဥ္းေတြကို အေလးအနက္ မထားတတ္ဘုိ႔ လုိတယ္။ ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္ မျဖစ္ႏိုင္တဲ႔ အမွားမ်ဳိးအတြက္ေတာ့ ဥေပကၡာတရားက အေရးအႀကီးဆုံးပါပဲ။

ဥေပကၡာဆိုတာက (ထုိပုဂၢိဳလ္၊ ထုိအေၾကာင္းအရာ၊ အျဖစ္အပ်က္ မွန္သမွ်ကို ခံစားမွဳမဲ႔စြာ ဆင္ျခင္ျခင္း) လုိ႔ အဓိပၸါယ္ေကာက္ယူထားရမယ္။ ခံစားမွဳမဲ႔စြာ ဆင္ျခင္ႏိုင္ဘုိ႔ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ခက္ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ တေျဖးေျဖး ေလ့က်င့္ယူထားၿပီး လက္ေတြ႕ ႀကံဳလာတဲ့အခါ က်င့္သုံးတတ္ရမယ္။ သမီးေလး နားလည္ထားရမွာက ဘယ္လုိ အမွားမ်ဳိးကို က်ဴးလြန္မိသည္ျဖစ္ေစ ေဖေဖ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တယ္။ က်န္တာ အားလုံးကို ဥေပကၡာျပဳထားႏိုင္တယ္ ဆုိတာ ယုံၾကည္ဘုိ႔ပါပဲ။ အသိတရားနဲ႔ အတူ ႐ုန္းကန္လွဳပ္႐ွားေနတဲ့ သမီးအတြက္ မိသားစုရဲ႕ အႄကြင္းမဲ႔ ေမတၱာကို ပိုင္ဆိုင္ထားတယ္လုိ႔ ခံယူပါ။ ဘယ္လုိအေျခအေနမ်ဳိးမွာ ျဖစ္ေစ၊ သမီးဘက္မွာ မိသားစု႐ွိေနတယ္ဆုိတာ နားလည္ထားရင္ သမီးဘ၀ ျဖတ္သန္းဘု႔ိအတြက္ အားအင္ေတြပဲ မဟုတ္လား။

ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာ တစ္ခုအတြက္ မစြန္႔လႊတ္သင့္တဲ့ အရာေတြ႐ွိတယ္ သမီး။ က်န္းမာေရးနဲ႔ ကိုယ္က်င့္သိကၡာတရားေပ့ါ။ အဲဒီ ႏွစ္ခုက ဘာနဲ႔မွ မလဲေကာင္းတဲ့ အရာေတြလုိ႔ ခိုင္ၿမဲစြာ ယုံၾကည္ထားသင့္တယ္။ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုအတြက္ အတတ္ႏိုင္ဆုံး ႀကိဳးစားရတယ္။ ျဖစ္လာတဲ့ရလဒ္အေပၚ မူတည္ၿပီး ပန္းတိုင္ေရာက္ေအာင္ ခရီးဆက္မယ္လုိ႔လည္း ေတြးတတ္ရတယ္။ ၿပီးရင္ လြတ္လပ္ေပ့ါပါးစြာ ေလွ်ာက္လွမ္းသြားႏိုင္ဘု႔ိ မိမိစိတ္ကိုလည္း ျပင္ဆင္ထားရတယ္။ ဘ၀သင္ခန္းစာေတြထဲမွာ အနားယူခ်ိန္ဆုိတာ သိပ္႐ွိတာမွ မဟုတ္ပဲ သမီးရယ္။

ကူညီတတ္ျခင္းနဲ႔ ေက်းဇူးတရားကို ေျပာၾကဦးစုိ႔။ သန္႔စင္စြာ ကူညီျခင္းေတြမွာ ကူညီလုိက္တဲ့ အခိ်န္မွာ ရလုိက္တဲ့ ပီတိေလးကို တုန္႔ျပန္မွဳလုိ႔ ခံစားတတ္ဘုိ႔ လုိတယ္။ မိမိကူညီေပးလုိက္ရတဲ့ လူဆီက ေက်းဇူးဆပ္မွဳ၊ အျပန္အလွန္ကူညီမွဳ စတဲ့ တုန္႔ျပန္မွဳမ်ဳိးေတြကိုလဲ လ်စ္လ်ဴ႐ွဳထားႏိုင္ရမယ္။ အတုန္႔အျပန္နဲ႔ အတုန္႔အလွည့္ ဆုိတဲ့ စကားေတြက နီးစပ္မလုိလိုနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြ မဟုတ္လား။

ကိုယ့္ဘက္က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဘာမွ မထားဘဲ ကူညီခဲ့တာျဖစ္ေပမယ့္ သူ႕အလွည့္ႀကံဳတဲ့အခါ မသိေယာင္ေဆာင္ေနတာမ်ဳိး၊ ေက်းဇူးကန္းတာမ်ဳိးေတြ လူ႕ေလာကမွာ ဒုနဲ႔ေဒး သမီးရယ္။ ေစ်းေပါပါတယ္။ ေစ်းခပ္ေပါေပါေတြနဲ႔ တုၿပီး မိမိစိတ္ကို ထိခိုက္ေစရင္၊ ခံစားေစရင္ ကိုယ့္ေလာက္ညံ့တဲ့လူ ဘယ္႐ွိေတာ့မွာလဲ။

ဒါဆိုရင္ ကိုယ္ကေက်းဇူးဆပ္ရမယ့္ အလွည့္က်ေတာ့ေရာ။ ေက်းဇူးတရားဆုိတာ သိတတ္လြန္းရင္ ၀န္ပိလြန္းတယ္ဆိုေပမယ့္ ထိုက္တန္တယ္ထင္တဲ့ မိမိသတ္မွတ္ထားတဲ့ အတိုင္းအတာ တစ္ခုထိ ေပးဆပ္ရလိမ္႔မယ္။ အသိအမွတ္ျပဳေပးရမယ္။ တစ္လုတ္စားဖူး သူ႕ေက်းဇူး ဆိုသကိုး။ သို႔ေပမယ့္ အလုတ္တစ္သန္းဖိုးေလာက္ ျပန္စားခ်င္သူမ်ဳိး၊ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေက်းဇူးဆပ္ခံျခင္းလြန္းသူမ်ားကိုေတာ့ သမီးေရ... ဥေပကၡာ ဦးေႏွာက္အကန္႔ေတြဆီ ပို႔လုိက္ၾကရတာေပါ့။ မ႐ိုင္းမိေစဘုိ႔ ကင္းကင္းကြာကြာေလး ေနလိုက္ဘုိ႔ပဲေပါ့။

ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ေနတဲ့ျဖစ္ရပ္ Random Process ကို စိတ္၀င္စားတဲ့ သိပံၸပညာ႐ွင္ေတြက Chaos out of order နဲ႔ Order out of Chaos ကိုျမင္ေအာင္ၾကည့္ႏိုင္ခဲ႔ၾကတယ္တဲ့။ စနစ္တက် ႐ွိေနတယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ အဖဲြ႕အစည္း၊ လူဘ၀ထဲက ျဖစ္စဥ္ေတြထဲက ျဖစ္ခ်င္တာေတြျဖစ္လာတတ္သလုိ ကေသာင္းကနင္း ဗ႐ုတ္သုတ္ခ ျဖစ္စဥ္ေတြထဲမွာလဲ စည္းစနစ္အမွန္ တကယ္႐ွိေနတယ္လုိ႔ သက္ေသျပခဲ့ၾကတယ္ေလ။

ကဲ... ကိုယ့္ဘ၀ကို ျပန္သုံးသပ္ၾကည့္ရေအာင္။ စနစ္တက်လား၊ ကေသာင္းကနင္းလား။ ဘ၀တုိင္း ႏွစ္ခုေရာေနတာခ်ည္းပါပဲ သမီးေရ။ ဒီေတာ့ ဘ၀နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ Chaos ကို ဘယ္လုိ ႐ွဳျမင္ၾကမလဲ။

"အေကာင္းအဆုိးဟူသမွ်တုိ႔သည္ ေမွ်ာ္လင့္ထားခ်ိန္တြင္ လည္းေကာင္း၊ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ အခ်ိန္တြင္လည္းေကာင္း ျဖစ္ေပၚလာတတ္ၾကေပသည္။ ထုိလာသမွ် အေကာင္းအဆုိးမွန္သမွ်ကို တပါးသူအက်ဳိး မထိခိုက္ေစလွ်က္ မိမိ ဘ၀ကို တည္ေဆာက္ႏိုင္စြမ္း႐ွိေရး၊ ႀကိဳးပမ္းရင္ဆုိင္သင့္သည္" ဟု သမီးေလးယုံၾကည္ထားလုိက္စမ္းပါကြယ္။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ Time Factor ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေစာင့္ဆုိင္းတတ္ဘုိ႔လုိတယ္။ အဲဒီအတြက္ Maturity က အေရးအႀကီးဆုံး ျဖစ္လာတယ္။ ရင့္က်က္တဲ့သူမ်ားဟာ သာမန္လူေတြလုိ မေတြးဘူး။ သာမန္ကိစၥေတြကို မခံစားဘူး။ သာမန္ကိစၥေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ မခံဘူးေလ။ ဘ၀ နဲ႔ ဆႏၵ ခ်ိန္ခြင္ လွ်ာကုိ ေကာင္းေကာင္းၫွိတတ္တဲ့ လူေတြေပါ့။

ဒီေတာ့ သမီး မိသားစုအတြက္ ေနာက္ဆံမတင္းပါနဲ႔။ မိသားစုအတြက္ ဆိုတာက ရင္ထဲမွာ ႐ွိထားၿပီးသားျဖစ္တဲ့အတြက္ သမီးရည္မွန္းခ်က္ ေအာင္ျမင္တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္လာရင္ အခိ်န္မေ႐ြး လုပ္ေပးႏိုင္တာပဲ။ သမီးကို တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ဘို႔ ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ မိမိရည္မွန္းခ်က္ကို ေရာက္ဘု႔ိအတြက္ ၀န္ထုတ္၀န္ပိုးနဲ႔ သြားရင္ အခ်ိန္ၾကာမယ္။ ပိုပင္ပန္းမယ္ဆုိရင္ မလိုလားအပ္တဲ့ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး မွန္သမွ်ကို စြန္႔ပစ္ထားႏိုင္ရမယ္။ အဲဒါကလည္း သတၱိတစ္မ်ဳိးပဲ။

ဦးေႏွာက္မွာ အကန္႔ေပါင္းမ်ားစြာ႐ွိေနတာ သူ႕အကန္႔နဲ႔ သူ အသုံးျပဳႏုိင္ဘုိ႔ေလ။ သမီးတုိ႔ကြန္ပ်ဴတာမွာသာ Undo ႏွိပ္လို႔ရတာေလ။ ဘ၀မွာ Undo မ႐ွိဘူး။ ျဖစ္ခဲ့တာက ျဖစ္ခဲ့တာပဲ။ လုပ္ခဲ့တာက လုပ္ခဲ့တာပဲေလ။ လက္ေတြ႕ ဘ၀က လက္ေတြ႕ ဘ၀ပဲ သမီး။ လက္ေတြ႕ ဘ၀ကို လက္ခံၿပီး ေဖာ့သင့္တာေဖာ့၊ ေလးသင့္တာေလး၊ ေမ႔သင့္တာေမ႔၊ အကန္႔ထဲမွာ ခဏသိမ္းထားသင့္တာ သိမ္းထားၿပီး ခရီးဆက္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါသမီးရယ္။ ဒါဆိုရင္ သမီးေလး ပိုမိုေပါ့ပါးသြားမယ္လုိ႔ ေဖေဖထင္ပါတယ္။ ေဖေဖသမီးျဖစ္ေနလုိ႔ကို မညံ့ႏုိင္တာလုိ႔ ေဖေဖ ကေျပာရင္ သမီး ေမေမက ရီေနမွာေပါ့။ ဟုတ္လားသမီး။

ခ်စ္တဲ့ ေဖေဖ

Read More...

Summary only...

ေက်းဇူးျပဳၿပီး အေမ႔ကို ျပန္မေျပာပါနဲ႔

အမိေျမကေန ခြဲခြါမွျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ မတတ္သာလုိ႔ ခြဲခြါခဲ႔ရတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပုဂၢလိက ခံစားခ်က္ေတြပါ။ ႏိုင္ငံျခားကိုမွ လူျပည္လို႔ထင္တဲ႔ လူတခ်ဳိ႕အတြက္ ဟားစရာျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ လူတစ္ကိုယ္ စိတ္တစ္မ်ဳိးစီပဲ မဟုတ္လား…။

ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ပင္ကိုစိတ္က ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ စားႏိုင္ေသာက္ႏိုင္ျဖစ္ရင္ရၿပီ။ ဘာတုိက္ႀကီးနဲ႔မွ၊ ဘာကားႀကီးနဲ႔မွ ဆိုတဲ့ ေလာဘစိတ္ေတြမ႐ွိဘူး။ ဘ၀ကို ေအးေအးလူလူနဲ႔ ကိုယ္လုိခ်င္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုကို ကိုယ္လုိခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေၾကာင့္ၾကမဲ့စြာ ၀ယ္ႏိုင္ရင္ ေတာ္ၿပီ ဆိုတဲ့လူမ်ဳိးပါ။

ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာက တစုံတေယာက္ေယာက္နဲ႔ တည့္ေအာင္ေပါင္းႏိုင္မွ စီးပြားျဖစ္တာဆိုေတာ့ ပညာနဲ႔က လြဲရင္ အဲဒီလုိ ကပ္ဖား စီးပြားေရးမ်ဳိးလဲ မလုပ္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ႏိုင္ငံျခားထြက္ အလုပ္လုပ္ၿပီး မိသားစုျပန္ၾကည့္ဘုိ႔ကလြဲလုိ႔၊ တျခားနည္းလမ္းကလည္း မ႐ိွ။

ဒီလုိနဲ႔ တုိးတက္တဲ့ ကၽြန္းေလးတစ္ကၽြန္းေပၚ ေရာက္လာတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ၿပီးေတာ့အလုပ္ရဘုိ႔၊ အလုပ္ရေတာ့ ေနထုိင္ခြင့္ရဘုိ႔၊ ဒါေတြၿပီးသြားေတာ့ လုပ္ငန္းခြင္မွာ အဆင္ေျပဘုိ႔။ အဆင့္ဆင့္ျဖတ္သန္းၿပီး နည္းနည္းေလး ေနသားက်လာေတာ့ ပထမဆုံး ေတြးမိတာက ငါဟာ လူနဲ႔ မတူေတာ့ပါလားဆိုတဲ့ အေတြးပါဘဲ။

ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ရတာ တန္ေအာင္ခိုင္းတဲ႔အျပင္ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ္ေတာင္ နားခြင့္မေပးရဲတဲ့ ဘ၀မ်ဳိးေတြပါ။ စိတ္ကို ေလးလံတဲ့အရာတစ္ခု အၿမဲဖိစီးေနတဲ့အျပင္ ၫွစ္ပါၫွစ္ခံထားရတာမ်ဳိးပါ။ မနက္ ၆ နာရီထ၊ မ်က္စိမဖြင့္ဘဲ ေရခ်ဳိး၊ အ၀တ္အစားလဲၿပီး Bus ကားတတန္၊ ရထားတတန္စီးၿပီး ႐ုံးကိုေရာက္၊ ေရာက္တာနဲ႔ ႐ုံးက ကြန္ပ်ဴတာ Server ေတြေနေကာင္းရဲ႕လား၊ က်န္းက်န္းမာမာ႐ွိရဲ႕လား လို႔ အရင္စစ္ရတယ္။ သူတုိ႔ေနမေကာင္း၊ ႏွာစီး ေခ်ာင္းဆိုး ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ွတြတ္ပီကံမေကာင္းတဲ့ေန႔ပါဘဲ။ အဲဒါစစ္ၿပီးသြားရင္ ေရးစရာ႐ွိတဲ့ Program ေတြေခါင္းမေဖာ္တမ္း ေရးလုိက္ရတာ ၁၂း၃၀ အထိပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ Team မွာ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ လူ (၃) ေယာက္ပဲ႐ွိရတဲ့ အထဲ က်န္ႏွစ္ေယာက္က ကုလားနဲ႔ ကုလားမပါ။ သူတို႔ေျပာေနတ့ဲဘာသာ စကားကလဲ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ေတာ့ အလုပ္ထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေရးစရာ႐ွိေရးေနယုံပဲေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ ထမင္းစားခ်ိန္ ၄၅ မိနစ္၊ ၿပီးတာနဲ႔ ထပ္ၿပီးေရးရျပန္ေရာ။ Project ေတြကလဲ တစ္ခုမၿပီးေသးဘူး၊ ေနာက္အသစ္တစ္ခုက ေစာင့္ေနၿပီ။ အေရးထဲ Team Leader က ဘာမွမသိတဲ့ ကုလားဆိုေတာ့ Project Delivery Date ေတြက Programmer ေတြအတြက္ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ရက္အကန္႔အသတ္နဲ႔။ ဒီလုိနဲ႔ တစ္ေနကုန္ေရးၿပီး ဦးေႏွာက္က ၇း၀၀ နာရီေလာက္ဆို ေဒါင္းသြားၿပီ။ အိမ္ကို Bus ကားနဲ႔၊ ရထား စီးၿပီး ျပန္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္က ၉း၀၀ နာရီ။ ညစာစားၿပီး ကိုယ့္အခန္းထဲေရာက္တဲ့အခိ်န္က ၁၀း၀၀ နာရီ။ Blog ေလး၊ သတင္းေလးဖတ္လိုက္ေတာ့ ၁၁း၀၀ နာရီ၊ ေနာက္ေန႔ ၆ နာရီထဖို႔ အိပ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္လုိ႔ ဦးေႏွာက္က အသိေပးေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္က မအိပ္ခ်င္ေသးလုိ႔ ဂီတာေလးေကာက္ကိုင္လုိက္ေတာ့ ၁၂း၀၀ နာရီ။ ကဲ... ဒါနဲ႔ပဲ တေန၀င္ တေနထြက္... စက္႐ုပ္လူသားဘ၀။ စေန၊ တနဂၤေႏြ က်ေတာ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္၊ အခန္း႐ွင္း၊ မီးပူထုိး၊ တစ္ပတ္စာေစ်း၀ယ္ ျမန္မာဟင္း လြမ္းတာေလးေတြ ခ်က္စား၊ စာအုပ္ေလးဖတ္ရင္ဖတ္၊ အဲဒီေန႔ေတြဆုိ အိမ္မွာပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ေနခ်င္ေတာ့တယ္။ တခါတေလ အလုပ္က Program ျပႆနာေတြေျဖ႐ွင္းဘုိ႔ စာအုပ္ေတြ ႐ွာဖတ္၊ Internet မွာ download လုပ္။ ဘယ္မွာလဲ... အေပါင္းအသင္းအတြက္၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းအတြက္အခိ်န္... သူငယ္ခ်င္းေနမေကာင္းလဲ Ph နဲ႔သတင္းေမး၊ ေလဆိပ္ဆင္းရမယ့္ရက္ဆိုလဲ ခြင့္မရလုိ႔ လိုက္မပို႔ႏိုင္၊ လူမႉေရးေတြ ပ်က္ကြက္လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းအားလုံးလဲ SMS ေလာက္နဲ႔ ႏွဳတ္ဆက္ေနၾကရ။ ၾကာလာေတာ့ လူခ်င္းေတြ႕ရင္ေတာင္ SMS စကားေတြျဖစ္လုိ႔။ ဟူး... တကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားဆိုတာ လူမႉေရးေတြကို တုိတိုတုတ္တုတ္ ျဖစ္ေစသတဲ့လား။

တစ္လကုန္လုိ႔ရလာတဲ့ လစာကို အိမ္ပို႔ဖို႔အတြက္၊ အိမ္လခေပးဘုိ႔အတြက္ တစ္လလုံးစားဖို႔ေသာက္ဖုိ႔အတြက္၊ Ph ဖုိးနဲ႔ အေထြေထြကုန္က်စရိတ္အတြက္၊ လုိအပ္တဲ့ပစၥည္းေလးေတြ၀ယ္ဘုိ႔အတြက္ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာလုိက္ေတာ့ ၁၀ ပုံ ၁ ပုံေတာင္စုဖုိ႔က အႏိုင္ႏုိင္။ တခါတေလ အေပါင္းအသင္းကို ကူညီလုိက္လုိ႔ လခမထုတ္ခင္ ပိုက္ဆံျပတ္သြားရင္ ဥပုသ္ေစာင့္ရတာက႐ွိေသး။ ကိုယ့္ေျမမွာတုန္းကလုိ သူငယ္ခ်င္းေရ... ငါ့ကိုဘယ္ေလာက္လွည့္ကြာ လုိ႔ေျပာဘုိ႔ အားလုံးကလဲ သူမသာ၊ ကိုယ္အသုဘ အဲ... အဲလုိလဲ ဟုတ္ေသးပါဘူး ကိုယ္လုိသူလုိ အတူတူ ဘ၀...။ ဒါ...ဘ၀တဲ့လား။

ကိုယ့္တုိင္းျပည္မွာဆို မနက္မုိးလင္းရင္ ပဲျပဳတ္ပူပူေႏြးေႏြး ေမႊးေမႊးေလးနဲ႔ ထမင္းနဲ႔ အေမက ေၾကာ္ေကၽြးတယ္။ ဒီမွာဆို ပဲျပဳတ္ေတာင္ ေအးခဲမာေတာင့္၊ အနံ႔ကလဲမ႐ွိေတာ့။ ေအးခဲေနတာကို ပူေအာင္ျပန္လုပ္စား၊ စားေသာက္စရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေအးခဲလုိက္၊ ျပန္ပူေအာင္လုပ္ၿပီးစားလုိက္၊ ျမန္မာျပည္မွာလုိ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ခ်က္ျပဳတ္မစားႏိုင္တဲ့ဘ၀၊ ဒီက Food Court က ဟင္းေတြကလဲ ၾကာၾကာစားေတာ့နံလာၿပီ။ အရသာေတြကလဲ အားလုံးတူေနသလုိပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ ျမန္မာအစားအစာေလးေတြ တတ္သေလာက္၊ မွတ္သေလာက္ ေလွ်ာက္လုပ္စား၊ တခါတေလလဲ စားလုိ႔ေကာင္း၊ တခါတေလလဲ ဘာဟင္းႀကီးမွန္း မသိတဲ့ ဟင္းမ်ဳိးေတြျဖစ္လုိ႔။ အိမ္ျပန္ခ်င္လုိက္တာအေမရယ္။

လူ႕စိတ္ကလဲ မေကာင္းတာမ်ားေျပာပါတယ္။ မရႏိုင္ဘူးဆိုမွ ဘိန္းမုန္႔ေလး၊ မုန္႔လင္မယားေလး စားခ်င္တာက ႐ွိေသး... ရန္ကုန္မွာဆို ညဘက္လွည္းတန္းမွာ မုန္႔အစုံေပါမွေပါ.. ဒီမွာေတာ့ ငွက္ေပ်ာသီး သရက္သီးေတာင္ မခ်ဳိပါဘူး အေမရာ။
အလုပ္ကအိမ္ျပန္၊ အိမ္မွာအိပ္ၿပီး အလုပ္ျပန္သြား၊ အိပ္၊ စား၊ အလုပ္လုပ္၊ ဒီ (၃) ခုပဲ႐ွိတဲ့ တေန႔တာက ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ဘ၀တဲ့ လား။ ကၽြန္ေတာ္အပ်င္းမႀကီးပါဘူး။ တေနကုန္လၻက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ၿပီး ေကာင္မေလးေတြအေၾကာင္း ေလွ်ာက္ေျပာေနခ်င္တာမဟုတ္ပါဘူး။ အလုပ္လုပ္ခ်ိန္လုပ္၊ စားခ်ိန္စား၊ အိပ္ခ်ိန္အိပ္၊ ဒါ့အျပင္ ကိုယ္၀ါသနာပါတဲ့ ပန္းခ်ီဆြဲခ်ိန္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဂီတာတီးခ်ိန္၊ ဒါမွမဟုတ္ ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္ အပန္းေျဖခ်ိန္ေလးေတြ စတဲ့ ကိုယ္စိတ္ေပ်ာ္ရာ ကို စိတ္လက္ေပါ့ပါးစြာ လုပ္ခြင့္႐ွိခဲ့တဲ့ ကိုယ္ႏိုင္ငံမွာတုန္းက အခ်ိန္ေလးေတြကို လြမ္းတာပါ။ စိတ္ပန္းေျဖစရာမ႐ွိ၊ အလုပ္ၿပီးအလုပ္၊ စားၿပီးရင္အိပ္၊ ဒီလုိနဲ႔ အလုပ္ကဖိစီးတဲ့ဒဏ္၊ ပတ္၀န္းက်င္က လူပါး၀တဲ့ လူတခ်ဳိ႕ရဲ႕ ဒဏ္၊ အထီးက်န္ၿပီး အိမ္ကိုလြမ္းတဲ့ဒဏ္ ေတြနဲ႔ ကဗ်ာ႐ြတ္သံေတြေတာင္ တုိးတိတ္ေနပါၿပီ အေမရာ...။

့ျမန္မာျပည္က လူေတြက တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ႏိုင္ငံျခားသြားေတာ့မယ္ဆုိရင္ ပုဇြန္ေျခာက္ဆုိလဲ ေ႐ႊပုဇြန္ေျခာက္ေလး၊ လၻက္ဆုိရင္လဲ အၫႊန္႔ေလးေတြခ်ည္းပဲ ႏွပ္ေပးရတာနဲ႔၊ အရာရာကို အေကာင္းေလးေတြခ်ည္းပဲ ထည့္ေပးတတ္ၾကတယ္။ ငါးပိဆိုရင္လည္း ရခုိင္ငပိေလး၊ ငါးေျခာက္ဆုိရင္လည္း ငါးရံ႕ေျခာက္၊ ငါးပုတ္ေျခာက္ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဒီကလူေတြကေတာ့ ႐ွိတာေလးကုိ ေ၀ပုံခ်ၿပီး တုိင္းထြာသုံးေနရတဲ့ ဘ၀မ်ဳိးမွာ ျမန္မာျပည္ျပန္လုိ႔ လက္ေဆာင္ေတြေပးရေတာ့မယ္ဆုိရင္ ေစ်းသက္သာတဲ့ ဆိုင္ကိုေ႐ြး၊ ေလွ်ာ့ေစ်း႐ွာ၀ယ္ရနဲ႔ ဖတ္ဖတ္ကို ေမာလို႔။ ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ္၀မ္းနာ ကိုယ္သာသိ၊ ကိုယ့္ဒုကၡနဲ႔ ကိုယ္မဟုတ္လား။

စိတ္လက္႐ႊင္လန္းပါေစေတာ့ရယ္လုိ႔ အိမ္ေ႐ွ႕မွာ ပန္းအုိးေလးနဲ႔ သစ္ပင္ေလးေတြ စုိက္ထားျပန္ေတာ့လည္း ေစ်းႀကီးတဲ့သစ္ပင္ေလးဆုိ ခိုးသြားပါေလေရာ။ ဟုိနား ဒီနား အလြယ္တကူ သြားလုိ႔ရေအာင္ စက္ဘီးေလး၀ယ္ၿပီး အိမ္ေ႐ွ႕ ၀ရန္တာ လက္တန္းမွာ သံႀကိဳးနဲ႔ ခ်ည္ထားျပန္ေတာ့ ျဖဳတ္လုိ႔ရတဲ့ ေဒါက္နဲ႔ ေျခနင္းေလးေတြ ျဖဳတ္သြားျပန္ေရာ။ တြန္းလွည္းေလးနဲ႔ အျပည့္ ေစ်း၀ယ္ၿပီး အျပန္လမ္းမွာ ဆုိင္ေလးတစ္ခုထဲ ခဏ၀င္ၿပီး ဖုန္းကတ္၀ယ္လိုက္ေတာ့ ျခင္းေတာင္းထဲက လိေမၼာ္ရည္ ပုလင္းက မ႐ွိေတာ့ျပန္ဘူး။ ဖိနပ္အသစ္ကေလး ၀ယ္ၿပီး အိမ္ေ႐ွ႕ ဖိနပ္စင္မွာ တင္ထားမိေတာ့ တစ္ညအတြင္း ဖိနပ္က မ႐ွိေတာ့ဘူး။ ကဲ... ဘာမ်ားထူးလုိ႔လဲ အေမရာ...။

ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ လာေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားကေတာ့ လုပ္ငန္း႐ွင္ စီးပြားေရးသမားတဲ့။ မ်က္ႏွာငယ္ရတယ္ လုိ႔လည္း မၾကားဖူးပါဘူး။ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ကိုယ္သြားေနရေတာ့ ပညာျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းေသာ အလုပ္သမားတဲ့။ မ်က္ႏွာငယ္တယ္ ဆိုတာထက္ ေသခ်ာတဲ့ ေနထုိင္ခြင့္ မရခင္ Immigration သြားရတဲ့ ရက္ေတြဆုိ ဒီကၽြန္းေပၚမွာ မ်က္ႏွာထား အဆုိးဆုံး မေလး႐ွားမေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရျပန္ေရာ။ ကိုယ့္ ကံၾကမၼာက သူတုိ႔ လက္ထဲမွာ။ ရယ္ျပ၊ ၿပံဳးျပလုိ႔လည္း အပိုပဲ။ ကဲ... မခက္ဘူးလား အေမရာ...။

အေမကေတာ့ အဲယားကြန္းထဲမွာ တစ္ေနကုန္ ထိုင္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရတဲ့ သားေတာ္ေမာင္ ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာ ABCD ေတြ ေရးေနယုံပဲ လုိ႔ထင္ေန႐ွာမွာပဲ။ ဟုတ္တယ္ အေမေရ... အဲဒီ ABCD က error တစ္ခုခုမ်ား တက္ေနရင္ စားလည္းဒါပဲ စဥ္းစား၊ ထမင္းက ဘာအရသာမွန္း မသိလုိက္။ အိပ္လည္း အိပ္မက္ထဲမွာ ABCD ႐ြတ္၊ ေနာက္ဆုံး စိတ္ေျပလက္ေျပာက္ ဂီတာတီးရင္ေတာင္ လက္ေတြကသာ ႀကိဳးေပၚမွာ၊ သံစဥ္ေတြကေတာ့ ABCD ပဲေလ။ ကဲ... ဖိစီးမွႈေတြ ေပ့ါပါးသတဲ့လား အေမရာ...။

စာအုပ္ထဲမွာေတာ့ လူဆိုတာ ေရာင့္ရဲႏုိင္တဲ့ ေန႔မွာမွ တကယ္ခ်မ္းသာသြားတာတဲ့။ ဒါေပမယ့္ သားေတြအတြက္ ဂုဏ္ယူေနတဲ့ အေမ့အၿပံဳးေလးေတြ၊ ေဆြမ်ဳိးေတြအလယ္မွာ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း အျပည့္နဲ႔ ေတာက္ပေနတဲ့ အေမ မ်က္လုံးေလးေတြ၊ အိုဇာတာေကာင္းလုိက္တာလုိ႔ ခ်ီးမြမ္းခံေနရတဲ့ အေမ႔ရဲ႕ ကံဇာတာေလးေတြ၊ အေရာင္မွိန္သြားမွာစိုးလုိ႔ အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ေရာင့္ရဲျခင္းဆိုတာနဲ႔ ေ၀းေနပါေသးတယ္။ တခ်ဳိ႕အမွန္တရားေတြကို အေမသိသြားရင္ စိတ္ဆင္းရဲေန႐ွာမွာမို႔ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာေတြ အေမ႔ကို ျပန္မေျပာၾကပါနဲ႔ဗ်ာ။ ။

Read More...

Summary only...

See And Be Seen Remix 4

တစ္ခါတုန္းကေပါ့။ အထက္ျမန္မာျပည္ေ႐ွးေဟာင္းၿမိဳ႕နားက ႐ြာေလးတစ္႐ြာမွာ တစ္႐ြာလုံးက ခ်စ္ခင္ေလးစားၾကတဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းဆရာေလးတစ္ေယာက္႐ွိသတဲ့။ သူကေက်ာင္းပိတ္ရင္ ႐ြာမွာ ကေလးေတြကို စာသင္ေပးတယ္။ ေက်ာင္းဖြင့္ရင္ေတာ့ ရန္ကုန္မွာ ေက်ာင္းျပန္တက္ေပါ့။ အဂၤလိပ္စာတတ္ရင္ ဘုရားဒကာထက္ အထင္ႀကီးေလးစားခံရတဲ့ အခ်ိန္ကာလမ်ဳိးမွာ ကေလးေတြကို အလကားစာသင္ေပးေနေတာ့ ႐ြာရဲ႕ အသည္းႏွလုံး ဆိုလဲ မမွားဘူးေပါ့ေလ။ ဒီေက်ာင္းဆရာေလးရဲ႕ အိမ္ကလဲ စီးပြားေရးေတာင့္တင္းတယ္။ ႐ုပ္ရည္ကလဲ ျဖဴျဖဴသန္႔သန္႔ဆုိေတာ့ သမီး႐ွင္တုိ႔ မ်က္စိက်တဲ့ ေယာက်ၤားေလးမ်ဳိးေပါ့။ သူတို႔ အိမ္မွာ ေလးတန္းေအာင္ၿပီး ကတည္းက ေခၚထားတဲ့ ေဆြမ်ဳိးနီးစပ္ထဲက အသားမဲမဲ ႐ြက္ၾကမ္းေရႀကိဳ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္လဲ ႐ွိတယ္။ အဲဒီေကာင္မေလးကလဲ ဒီေက်ာင္းဆရာေလးကို ရင္ထဲက က်ိတ္ၿပီး သေဘာက်ေနတာပါ။

ဒီလုုိနဲ႔ပဲ တစ္အိမ္ထဲအတူေန ဒီေက်ာင္းဆရာေလးနဲ႔ ေကာင္မေလးနဲ႔ ညိၾကေရာ ဆိုပါေတာ့။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းဆရာေလးက လူႀကီးေတြကို အသိမေပးပါနဲ႔ဦး။ ေက်ာင္းၿပီးတဲ့ အခါမွ လက္ထပ္ၾကမယ္လုိ႔ စီစဥ္သတဲ့။ ဒါကိုေကာင္မေလးက ေက်ာင္းၿပီးတဲ့ အထိေစာင့္ရင္သူ႕ကိုပစ္သြားမွာပဲဆိုၿပီး ႐ွိသမွ် ႀကီးေတာ္ေတြ၊ ေဒြးေလးေတြ အကုန္ေၾကျငာေမာင္းခတ္လုိက္သတဲ့။ မယူရင္မရေတာ့ပါဘူး၊ ဘာညာေပါ့ေလ။ ေက်ာင္းဆရာေလးရဲ႕ မိဘေတြလဲ စိတ္ဆိုးၾက၊ ေဒါသေတြႀကီးနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးအုပ္စုတစ္ခုလုံး ပြက္ေလာ႐ုိက္သြားတာေပါ့။ ေနာက္ဆုံးေတာ့လဲ ေ႐ွးေတာ႐ြာသူတုိ႔ရဲ႕ စိတ္နဲ႔ ႐ွဳပ္႐ွဳပ္ေထြးေထြး စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ ေပးစားလုိက္ၾကေရာ ဆိုပါေတာ့။ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ ညမွာပဲ သတုိ႔သားေလာင္းက တစ္ခါမွ မေသာက္ဘူးတဲ့ အရက္ေတြေသာက္၊ ဘယ္ေခြးမွ လူမထင္ဘူးကြ ဆိုၿပီး ျပန္လာသတဲ့။ ၿပီးေတာ့ ငါ့ဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးတဲ့ မိန္းမ လာခဲ့ ဆုိၿပီး ေျခသလုံးေက်ာ္ေက်ာ္ထိ ႐ွည္တဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ ဆံပင္ကို တ႐ြတ္ဆြဲၿပီး ႐ြာကိုပတ္ပါေလေရာ။ အၿမဲ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ခ်ဳိခ်ဳိသာသာ ေျပာေလ့႐ွိတဲ့ လူက ပါးစပ္က မၾကား၀ံ႔၊ မနာသာေတြ ဆဲဆိုလိုက္တာ တစ္႐ြာလုံး ဘယ္သူမွလဲ မဆြဲရဲ၊ ဲဆြဲ တဲ့လူကို သတ္မယ္ဆုိၿပီး ဓါးနဲ႔ကလဲ ႀကိမ္းထားေသးေတာ့၊ ႏွိပ္စက္ေနတာကို ဒီအတုိင္း ၾကည့္ေနလုိက္ရသတဲ့။

အဲဒီမဂၤလာေဆာင္တဲ့ ေန႔ကစၿပီး ေျပာင္းျပန္ႀကီး ေျပာင္းလဲသြားလိုက္တာ တစ္႐ြာလုံးက ေအာ္ေၾကာလန္တဲ့ အဆင့္ထိေရာက္ပါေလေရာ။ ေန႔တိုင္းနီးပါး ငါ့ဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးတဲ့ မိန္းမ၊ ငါအမုန္းဆုံး မိန္းမနဲ႔ ႐ုိက္ေနတာတဲ့။ ၾကာလာေတာ့ ညေနမုိးခ်ဳပ္တာနဲ႔ အဲဒီ မိန္းမလဲ တျခားအိမ္မွာ သြားပုန္းေနရတာေပါ့။ အိမ္မွာ ႐ွာလုိ႔ မေတြ႕ရင္ ဓါးဆဲြၿပီး လက္ခံထားတယ္လုိ႔ ထင္တဲ့ အိမ္ေတြမွာ ဓါးနဲ႔ႀကိမ္း၊ အိမ္ေ႐ွ႕ကသစ္ပင္ေတြခုတ္နဲ႔၊ ဆဲလုိက္တာလဲ မုိးမႊန္ေနေတာ့ တခါတေလမ်ား တျခား႐ြာအထိ သြားပုန္းေနရသတဲ့။ မေက်နပ္တာေလး တစ္ခုနဲ႔ ဘ၀တစ္ခုလံုးနဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္တာ အရက္သမား လူရမ္းကားကား လုံးလံုးျဖစ္ေရာေပါ့။ ေန႔လည္ဘက္ဆုိရင္လဲ ဘယ္သူ႕ကိုမွ စကားဟဟမေျပာေတာ့ဘဲ ငူငူႀကီးထုိင္ေနသတဲ့။ ဒီလုိနဲ႔ လင္ဆုိးမယား တဖားဖားဘ၀နဲ႔ သမီးေလးတစ္ေယာက္ရသတဲ့။ အဲဒီသမီးေလးကိုလဲ တစ္ခါမွ ေသတဲ့အထိ သမီးလုိ႔ မေခၚခဲ့ဘူးတဲ့။ ဟဲ့ေကာင္မေလးလုိ႔ ပဲေခၚၿပီး တခါမွလဲ မခ်ီဘူး။ ေခ်ာ့ျမဴတာလဲ မ႐ွိ၊ သူနဲ႔ မဆိုင္သလုိပဲတဲ့။

ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသုံးက်မွဳ၊ မက်မွဳကို ေျပာခ်င္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ေယာက်ၤားေတြဟာ သူတို႔လက္မထပ္ခ်င္ေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ လက္ထပ္လုိက္ရတဲ့အခါ၊ လက္ထပ္ခ်င္တဲ့ အခါ လက္မထပ္ရတဲ့အခါ ဒါမ်ိဳးေတြျဖစ္တတ္လား ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး။ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို သူတုိ႔ယူခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ အဆင္သင့္ျဖစ္ရမယ္ ဆိုတဲ့ အတၱမ်ိဳး႐ွိတတ္လား မေတြးတတ္ပါဘူး။ သူ႔စိတ္ဓါတ္ကိုလဲ မေ၀ဖန္လုိပါဘူး။ အဓိက ကေတာ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးကံၾကမၼာကို ေျပာခ်င္တာပါ။ တစ္႐ြာလုံးေလးစားၾကည္ညိဳတဲ့ ေက်ာင္းဆရာကို ယူလဲ အရက္သမား မယားျဖစ္သြားႏိုင္သလုိ တစ္႐ြာလုံး ေအာ္ေၾကာလန္ကို ယူလဲ အံ႔ၾသေလာက္ေအာင္ လိမၼာသြားလုိ႔ ဘုရားဒကာ၊ ေက်ာင္းဒကာျဖစ္သြားႏုိင္တယ္ေလ။ အားလုံးက ေၾကာက္စရာေကာင္းၿပီး မျမင္ႏုိင္တဲ့ ကံၾကမၼာေတြေပ့ါ။ တကယ္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာ အျမင့္ဆုံး တန္ဘုိးနဲ႔ ထပ္ၿပီးကံၾကမၼာနဲ႔ ေလာင္းရတဲ့ စိန္ေခၚပြဲ တစ္ခုပါဘဲ။

ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္လဲ ဒီလုိပဲ။ ၁၀ တန္းေျဖဘုိ႔ နယ္ကေန ၿမိဳ႕ကိုလာေနရင္းက ေဆးေက်ာင္းမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ပါေလေရာ။ ေဆးေက်ာင္းက ဓါတ္ခဲြခန္းမွာ လုပ္တယ္ဆုိတာပဲ သိၿပီး တဲြေနလုိက္တာ လက္ထပ္ဖုိ႔ အိမ္ကို ေျပာေတာ့ ပဲြ႐ုံ ပိုင္႐ွင္ မိဘေတြက သေဘာမတူတာနဲ႔ လိုက္ေျပးပါေလေရာ။ လက္ထပ္ၿပီးမွ ေသခ်ာသိရတာက ေဆးေက်ာင္းက ဓါတ္ခဲြခန္းမွာ အေလာင္းေတြ ခြဲရ၊ ျဖတ္ရတဲ့ အလုပ္သမားပါ။ ေဆးေက်ာင္းကို လႉတဲ့ အေလာင္းေတြကို ျဖတ္၊ ေဆးစိမ္သင့္တာစိမ္၊ လႊတ္ပစ္သင့္တာ လႊတ္ပစ္၊ တစ္ခါတေလ ေဆးေက်ာင္းသားေတြက စာက်က္ဘုိ႔ အ႐ုိးေျခာက္ေတြ ဘာေတြ လုိခ်င္ရင္ သူ႕ဆီမွာ ၀ယ္ရတာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ေသၿပီးသားလူေတြ ၾကာၾကာအထားခံေအာင္ ေဆးထုိးတဲ့ အလုပ္လည္း လုပ္ေသးတယ္။ တစ္ခါတေလမ်ား အိမ္ျပန္မုိးခ်ဳပ္တဲ့ အခါ သူလမ္းထဲ၀င္လာရင္ တုိက္ဆိုင္တာလားမသိ၊ လမ္းေပၚမွာ ႐ွိတဲ့ ေခြးေတြက ဆဲြဆြဲငင္ငင္အူလုိ႔၊ လူကလည္း ေသြးညီနံ႔ေတြနဲ႔၊ ေအာ္ဒါမွာထားတဲ့ ေက်ာင္းသာ႐ွိရင္ လူ႐ိုးထုပ္ႀကီးက ပါေသးတယ္။ အလုပ္ဟူသမွ် ဂုဏ္႐ွိစြပါ။ အျပစ္မဆုိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္မေလးသာ ဒါေတြကို ႀကိဳသိခဲ့ရင္ သူ႕ကံၾကမၼာက တစ္မ်ဳိးတစ္မည္ ေျပာင္းသြားႏုိင္တယ္လုိ႔ ဆိုခ်င္တာပါ။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးမွ ကိုယ့္မိဘထားႏုိင္တာထက္ မ်ားစြာ နိမ့္က်တဲ့ ဘ၀ကို ေရာက္တဲ့အျပင္ မသာေဆးထုိးၿပီး လူ႐ုိးထြင္ေရာင္းတဲ့ လူမွန္းသိရတဲ့အခါ ကိုယ္ခ်စ္မိသြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္၊ ကိုယ္ကံၾကမၼာအတြက္ ဘာလုပ္လုိ႔ရေတာ့မွာလဲ။

ဒီထက္ဆုိးတဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္လဲ ႐ွိေသးတယ္။ ခ်စ္သူ ႀကဳိက္သူ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနတဲ့ ၾကားက လက္ကေလးေတာင္မကုိင္၊ ခ်စ္သူကို တန္ဘုိးထားၿပီး သက္သတ္လြတ္စားေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကုိ သူေတာ္ေကာင္းေလး ဆုိၿပီး ေ႐ြးခ်ယ္လုိက္သတဲ့။ ဒီလူက အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေတာ့လဲ တကယ္ သက္သတ္လြတ္စားတာပါ။ ဆုိးတာက မိန္းကေလး လုပ္သူက မေကာင္းတဲ့ မိန္းမကိုသာ သြား႐ွာပါေတာ့လုိ႔ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ေျပာယူရေလာက္ေအာင္ ကာမကိုလည္း စားတာပါ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဘယ္သူမွ မကယ္ႏုိင္တဲ့ အဆံုး ေကာင္မေလးလည္း အိမ္ကထြက္ေျပးလုိက္တာ ေသလား၊႐ွင္လား သတင္းအစအနေတာင္ မရေတာ့ဘူးတဲ့ေလ။

မိန္းမတစ္ေယာက္အိမ္ေထာင္က်ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ေၾကကြဲစြာ လက္ခံလုိက္ရတဲ့ ကံၾကမၼာေတြ၊ နာက်ည္းခံျပင္းစြာ လက္ခံလုိက္ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ ဆုပ္လည္းစူး စားလည္း႐ူးတဲ့ ဘ၀ေတြ၊ ဆုပ္လည္းေႏြး စားလည္းေအးတဲ့ ဘ၀ေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ ေပ်ာ္႐ႊင္ခ်မ္းေျမ႕ၿပီး ဘ၀မွာ ၿပီးျပည့္စုံသြားၿပီလုိ႔ ခံစားရမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

ေယာက်ၤားေတြဘက္ကလည္းဒီလုိပါဘဲ။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးမွ ပိုေတာ္လာတဲ့ ေယာက်ၤားေတြ႐ွိသလုိ၊ အရည္အေသြးက်သြားတာေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပါဘဲ။ လူႏွစ္ေယာက္ေပါင္းၿပီး ဘ၀တစခုကို တည္ေဆာက္တဲ့အခါ ေဘးမွာ တစ္ခ်ိန္လုံး႐ွိေနတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ အေဖာ္ရဲ႕ အားေပးမွဳ၊ ကူညီမွဳ၊ ပါရမီျဖည့္ႏုိင္မွဳ ေတြက ဦးေဆာင္ေနတဲ့ ေယာက်ၤားအတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ အင္အားပါပဲ။

အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြေတြေတာင္ ၾကာၾကာေပါင္းရင္ တျဖည္းျဖည္း သူ႕စိတ္ ကိုယ့္စိတ္ ဓါတ္ကူးတတ္တယ္မဟုတ္လား။ ကိုယ့္ရဲ႕ မသိစိတ္က တျဖည္းျဖည္း သူလုပ္သလုိ၊ သူေျပာသလုိ လုပ္မိ၊ ေျပာမိ ေနတာမ်ဳိးေလ။ လင္မယား ဆိုတာ အရင္းႏွီးဆုံး တစိမ္းဆုိေတာ့ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ဆီက ဘ၀ကို ရင္ဆုိင္ရဲ၊ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ပီပီျပင္ျပင္ ခ်ရဲတဲ့ သတၱိမ်ဳိးေတြ မိန္းမဆီ ဓါတ္ကူးတာက ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ မိန္းမဆန္လြန္းတဲ့ မိန္းမေတြမွာ ႐ွိတတ္တဲ့ မနာလုိ၀န္တိုစိတ္ေတြ၊ ေ႐ွ႕တစ္မ်ဳိး ကြယ္ရာတစ္မ်ဳိးနဲ႔ အတင္းေျပာတတ္တဲ့ စိတ္ေတြ၊ ေယာက်ၤားဆီ ဓါတ္ကူးကုန္ရင္ေတာ့ ၿပီးပါေလေရာ။ အသြင္မတူတာေတြ ၫွိရင္းၫွိရင္းနဲ႔ မေကာင္းတာေတြပဲ က်န္ခဲ့ရင္ ဒုကၡ။ အရမ္းေအာင္ျမင္တဲ့ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္မွာ သိပ္ေတာ္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္႐ွိတယ္လုိ႔ ဆိုထားတယ္ မဟုတ္လား။

ကၽြန္ေတာ္အျမင္နဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ တခ်ဳိ႕ေယာက်ၤားေတြက ကၽြန္နဲ႔တူေသာ မိန္းမကို ရတယ္။ ဆုိလုိတာက အိမ္မွဳကိစၥေတြလုပ္မယ္။ ကေလးေမြးမယ္။ ေယာက်ၤားကို ျပဳစုမယ္။ ေပးသေလာက္ပိုက္ဆံနဲ႔ ေလာက္ေအာင္သုံးမယ္။ ေယာက်ၤားရဲ႕ အလုပ္မွာ ႐ွိႏိုင္တဲ့ စိတ္ဖိစီးမွဳေတြ၊ ျပႆနာေတြအတြက္ သူမေျဖသိမ့္ေပးႏို္င္ဘူး။ အၾကံဥာဏ္မေပးႏို္င္ဘူး။ သူသိတာက ေယာက်ၤားခုိင္းရင္လုပ္မယ္။ ေပးရင္ယူမယ္။ ေကၽြးရင္စားမယ္။ ဒါပဲေပ့ါ။

တခ်ဳိ႕ေယာက်ၤားေတြက်ေတာ့ အလုပ္႐ွင္နဲ႔တူေသာ မိန္းမကိုရတယ္။ သူမ်ားကားစီး စီးခ်င္ၿပီ။ သူမ်ားတုိက္ေဆာက္ ေဆာက္ခ်င္ၿပီ။ ေယာက်ၤားကို ႐ွာပါလား။ လုပ္ပါလား။ အလုပ္႐ွင္က အလုပ္သမားကို ခုိင္းသလုိမ်ဳိး အခ်ိန္မျဖဳန္းနဲ႔၊ အပိုမသုံးနဲ႔ ဆုိတဲ့ မိန္းမမ်ဳိးေတြေပ့ါ။

တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဘုရင္မနဲ႔ တူတဲ့ မိန္းမကို ရတယ္။ ႐ွာသမွ် ပိုက္ဆံအကုန္အပ္ရၿပီး ေနရာတကာ သူၿပီးမွ ၿပီးရတယ္။ ဘာပဲလုပ္ခ်င္လုပ္ခ်င္ အေသးအဖဲြကအစ သူ႕မ်က္ႏွာအရိပ္အကဲ ၾကည့္ၿပီး အတည္ျပဳခ်က္ယူရတယ္။ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးလြန္းလုိ႔ အလုိလိုက္ေနရတာမ်ဳိး မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အႏိုင္က်င့္ခံေနရတဲ့ ဘ၀မ်ဳိးပါ။ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္႐ႊင္သင့္သေလာက္ ေပ်ာ္႐ႊင္ခြင့္ မရတဲ့ ေယာက်ၤားမ်ဳိးေတြေပါ့။

တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ မိတ္ေဆြနဲ႔ တူေသာ မိန္းမကို ရတယ္။ ကိုယ့္ကို အစစ အရာရာ ကူညီေပးႏိုင္သလုိ သူကိုယ္တုိင္မွာလည္း ကိုယ္နဲ႔ သိပ္မကြာတဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ႐ိွတယ္။ ကို္ယ့္ကို လက္တဲြေခၚယူႏိုင္ၿပီး ဟာသဥာဏ္လည္း႐ိွတယ္။ ဘ၀ကို စိတ္လက္ေပါ့ပါးစြာ ေလွ်ာက္လမ္းခြင့္ကိုေပးတဲ့ မိန္းမမ်ဳိးေပါ့။

တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ခ်စ္တီးနဲ႔ တူေသာမိန္းမကိုရတယ္။ ပိုက္ဆံကို အရမ္းမက္ေမာ၊ သူလည္း႐ွာ၊ ေယာက်ၤားကိုလည္း ႐ွာခုိင္း၊ ၿပီးရင္ သူတုိ႔ရဲ႕ လက္သုံးစကားက ပိုက္ဆံသာရမယ္ဆုိ ေယာက်ၤားေတာင္ ေပါင္လုိက္ခ်င္သတဲ့ေလ။

တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ မိခင္နဲ႔တူေသာ မိန္းမကိုရတယ္။ ေႏြးေထြးတဲ့ ေမတၱာနဲ႔ ကိုယ့္ကို နားလည္ေပးႏုိင္သလုိ အခက္အခဲ တစ္စုံတစ္ရာ ျဖစ္လာရင္လည္း မိခင္တစ္ေယာက္က သားအေပၚမွာထားတဲ့ ေမတၱာမ်ဳိးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရပ္တည္ေပးႏုိင္တယ္။ လဲက်တဲ့အခါ ညင္သာစြာ ထူေပးႏုိင္သလုိ ေအာင္ျမင္တဲ့အခ်ိန္မွာလည္း သူမ်ားအလဲမထိုးႏိုင္ေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ တည့္မတ္ေပးတယ္။ အရာရာကို ထပ္တူနီးပါး ခံစားနားလည္ေပးႏုိင္တဲ့ ႏွလုံးသားကို ပိုင္ဆိုင္တယ္။ ျဖတ္ထုိးဥာဏ္ေကာင္းၿပီး ျပႆနာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သိမ္ေမြ႕စြာေျဖ႐ွင္းႏိုင္တယ္။ ေယာက်ၤားကိုယ္တုိင္ကလည္း မိန္းမျဖစ္သူကို ေလးစားခ်စ္ခင္စြာျမတ္ႏိုးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘုရားသခင္ေပးတဲ့ ဆုလာဒ္ကိုရတဲ့ ေယာက်ၤားမ်ဳိးေပါ့ဗ်ာ။

ကိုယ့္ေ႐ြးခ်ယ္မွဳတစ္ခုက ကိုယ့္ဘ၀တစ္ခုလုံးကို မသိမသာ ေျဖးေျဖးခ်င္း ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္တဲ့အရာ၊ ဘာေတြဘယ္လုိေျပာင္းလဲမယ္ဆုိတာ တိတိက်က်ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္တဲ့အရာ၊ အေကာင္းဆုံးဆုိတာကို ကိုယ္သတ္မွတ္တဲ့ စံနဲ႔ လြပ္လပ္စြာေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္လဲ ေပးထားတဲ့ အရာ၊ အခ်စ္ဆိုတာကို ဓါးစာခံလုပ္ၿပီး ရဲရဲႀကီးစြန္႔စားၾကည့္ၾကတဲ့ အရာ၊ ၿပီးသြားတဲ့ အခါ တိတ္ဆိတ္စြာ လူမသိ၊ သူမသိ တိတ္တိတ္ေလး ေၾကကြဲရတဲ့ အရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ပြင့္လင္းစြာ ေပ်ာ္႐ႊင္ခြင့္ရတဲ့အရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ မခ်ိသြားၿဖဲ ျဖစ္ၾကရတဲ့ အရာ၊ ထုိထုိေသာ အရာမ်ား ေပါင္းဆုံရာ လူ႕ဘ၀ရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ အရသာကေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရးပါဘဲ။

ေအာင္ျမင္တဲ့ အိမ္ေထာင္တစ္ခုကို ခုိင္ခိုင္မာမာတည္ေဆာက္ထားႏုိင္တဲ့ အစ္ကိုႀကီးတစ္ေယာက္ကို လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေမးၾကည့္တာကေတာ့ ေယာက်ၤားေလးေရာ မိန္းကေလးေရာ ႏွစ္ေယာက္စလုံးက “ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး (ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးေနာ္) သည္းခံခြင့္လႊတ္နားလည္ၾကမယ္ဆိုတဲ့ အခ်စ္မ်ဳိးနဲ႔ ခ်စ္ႏိုင္ၿပီဆုိမွ အိမ္ေထာင္ျပဳပါ” တဲ့။ ဒီေန႔အထိ ကၽြန္ေတာ္ ၾကားဖူးသမွ်ထဲမွာေတာ့ သူ႕အေျဖက အေကာင္းဆုံးပါဘဲ။ ။

Read More...

Summary only...